In My Time of Dying

 The last blog post of 2009 is a good one. It's about "In my time of dying", an old american folk/blues song. It's writer is unknown.
What an amazing song. It keeps fascinating me. A cover/interpretation of this song is part of the first track on my 2nd album The Desert Holds A Flower (Tutl, 2009). The track is called "In my time of dying/There is a garden".

The other day I experienced renewed excitement about the song. A friend posted a youtube clip on Facebook that blew me away. The clip is from guitar documentary It Might Get Loud, featuring awesome axe heroes Jimmy Page (Led Zeppelin etc.), The Edge (U2) and Jack White (The White Stripes etc.) In the clip the three of them are jamming the Led Zeppelin version of "In my time of dying". It's amazing. But we'll get back to that later. Let's have ourselves a short history lesson, shall we? :) Let's look at some of the versions that exist;

The first recorded trace of the song was performed by black American singer Blind Willie Johnson sometime in the late 30’s. This version is called “Jesus Goin' A-Make Up My Dying Bed” and the melody is in the guitar with a different vocal. Some of the lyrics are similar. Blind Willie Johnsons music is heartfelt and breathtaking;

The next known recorded example that I know of is from Bob Dylans first album back in 1962. It's this version that is the backbone of all later versions. The guitar playing is spot on and the vocal is so full of...I don't know what it is full of. Just listen. An amazing performance from a young man who is already old at this point;

Then we have the full blown band version, courtesy of English rock heroes (some might say dinosaurs) Led Zeppelin. From the double album Physical Graffiti (1975). 10 minutes of pure jammin':

Excellent musicians in Led Zeppelin. But then came punk music which shook things up a bit and in this next version you can definitely hear that punk has come and gone. The band is Spacemen 3 and they are one of the finest psychedelic/noise rock acts from the 80's. Jason Spaceman later formed Spiritualized. Their version of "In my time of dying" (titled "Come down easy") originally appeared on the bands debut album Sound of Confusion (1986) but the version I'm posting here is from a collection of Sound of Confusion demos and outtakes, titled Taking Drugs To Make Music To Take Drugs To (1990).
This version is darker and more drug oriented than the others. Somehow they manage to combine the gospel element and the drug element and somehow they make it work. Say what you will. There is no denying the pure hypnotic power of the music.

Fast forward some 20 years and up next we have Martin L. Gore. Martin Gore is the primary songwriter of Depeche Mode and there are so many examples of his genius songcraft in the bands discography. Martin has released two solo albums, Counterfeit and Counterfeit2, both featuring covers/interpretations of some of his favourite songs. The opening track on Counterfeit2 is "In my time of dying" and it was actually this version that introduced me to the song (with Dylans version following soon afterwards).
I'm guessing that Martin knows his way around Blind Willie Johnson and American folk music in general, because the Depeche Mode song "John The Revelator" is based on the old spiritual of the same name, which is also found on any Blind Willie Johnson comp you might find. And the general "bluesy" character of much DM material also supports this little theory of mine :) Here's the amazing album version where Martin delivers a fascinating electronic soundscape for this old folk/blues classic:

And a video clip of a live performance which is pretty good:

And then, last but not least; the clip that made me dig the song all over again; The mighty instrumental guitar jam of Page, The Edge and White. Hard to tell who's the greatest axeman here. Funny to see and hear how clearly defined their individual styles are and how they work together in what appears to be an impromptu jam situation. Dig it:


And there it is again; "In my time of dying". A song that has lived its own life for many decades now. A song that keeps popping up in different places. What sends shivers down my spine about the song is that the narrator seems to be someone who is truly homeless in some "existential" sense; he's standing outside of civilization looking in. The stars are his blanket and the stones on the ground are his pillow. A bit like Lucky Luke :)

I'm also proud to say that we managed to do a version of the song for my 2nd album that was released earlier this year. Even a version that I think does the song justice, since it's not just a straight forward cover, but also an interpretation or re-imagining of sorts. I decided to place this song first on the album since it marks out a journey. A place where things began. I prefer the stuff that cuts to the bone and says it out loud. There's no time for chewing the fat. And it's also the oldest song on the album. Way older than me.

Thank you for 2009 with wishes for a good 2010. Rock on.

Well, in my time of dying don't want nobody to mourn
All I want for you to do is take my body home
Well, well, well, so I can die easy
Well, well, well
Well, well, well, so I can die easy
Jesus gonna make up, Jesus gonna make up
Jesus gonna make up my dying bed.

Well, meet me Jesus, meet me, meet me
in the middle of the air
If these wings should fail to me,
Lord, won't you meet me with another pair
Well, well, well, so I can die easy
Well, well, well
Well, well, well, so I can die easy
Jesus gonna make up, Jesus gonna make up
Jesus gonna make up my dying bed.

Lord, in my time of dying don't want nobody to cry
All I want you to do is take me when I die
Well, well, well, so I can die easy
Well, well, well
Well, well, well, so I can die easy
Jesus gonna make up, Jesus gonna make up
Jesus gonna make up my dying bed.


GusGus - 24/7

Been listening quite a lot to GusGus's new album 24/7 lately. It's very different from their earlier releases. Mostly because there's no house this time around, only techno. The album is released on German techno label Kompakt and you can hear why; sparse and minimal arrangements, bare bone beats, Doepfer synth sequences, vocals and what I perceive to be Space Echo treatments which add a kind of dubby quality to the sound.

Apparently the girls left along with the house music, since this (to my knowledge) is the first all male album release from GusGus.
Three guys made this music and you can hear it. Not that we're talking some kind of macho music, no, it's more subdued than that. What I mean is that there is a certain "masculine" mood to the six minimalistic techno tracks that make up the album and this works to great effect. The music is dark, at times very dark, and the lyrics seem indignant and resentful. The chorus of first track "Thin Ice" goes "I feel like dancing on the thinnest ice" and next track "Hateful" says it out loud; "I fight fire with fire when I'm in this state, If I can't find love, I guess I'll hate". Note that he doesn't say that he wants to hate, but that hate is a possible state to end up in when in the absence of love.

Well, all days aren't that great. Some days even suck. Big time. And GusGus seem completely honest about this. Third track "On The Job", which contains the album title ("Twenty four seven!" shouted by excellent singer/crooner Daniel Águst) in its lyrics, circulates around this kind of everyday tiredness. It's easy to read the recession and the complete screw-up of the Icelandic economy into the track and the album as a whole, but let's not get ahead of ourselves... what CAN be said is that we all relate to this mood every now and then; sometimes things aren't that great and sometimes you just do what you do. Sometimes it's a bloody mess and that's all there's to it.

I'm probably sounding as if the album is extremely bleak, and it is kind of bleak in places, but don't worry; there's also light in there. You just have to kick the darkness a bit to find it. The lyrics might not be hopeful but there is aural redemption in the never-ending machine beat (most tracks clock in at the 8 to 11 minute mark) that keeps on going when everything else screeches to a halt. Add to that the transcendence of the artful tweaks and squelches of the Doepfer synth that is the backbone of the album.

Final track "Add this song" adds a brighter tone to the album. "Add this song to your heart, let it beat in your chest, real hard". I love how the synth chords are slightly out of synch with the beat. Kind of human. Flawed. Or maybe I'm reading too much into it. Nevertheless it's a great track.

I've walked the cold and police ridden streets of Copenhagen (police ridden because of the climate summit which most definitely screeched to an indifferent halt) with this in my iPod and it's the perfect soundtrack. Warmth bleeds through the cold surface as the album progresses. That's something to acknowledge. A recommendable album if you're in the mood for it (i.e if you're grumpy and tired of winter ... huh huh :) )
Do yourself a favour and check out this album. Along with GusGus' back catalogue. It's worth it.

A few tracks from the album in chronological order:

First single "Add This Song" with a video to go with it:

"Add This Song" remixed by Gluteus Maximus (Jack Schidt and President Bongo). From the "Add This Song" single:


Curtis Mayfield (1942-1999)

Nakrar kular soul/funk plátur komu út í 70'unum. Millum tær allar kulastu telist Super Fly (1972) hjá Curtis Mayfield. Plátan er soundtrack til blaxploitation filmin av sama navni. Guy Parks Jnr. filmstjórnaði. Ron O'Neil leikar høvuðsleiklutin sum svarti kokain dealarin Youngblood Priest, ið roynir at sleppa sær burturúr drøgg ídnaðinum. Filmurin er so sum so (sá hann á TV1000 einaferð), men soundtrackið er fantastiskt!

Curtis syngur ótrúliga feitt, skrivar feit løg og alt er superbt produserað og arrangerað. Løgini svinga sum ber ólukkan. Filmurin er ambivalentur viðvíkjandi drøgg og ghetto lívsstílinum, men Curtis er púra greiður í sínum kritikki, og tekstirnir snúgva seg um fátækradømi og rúsevnismisnýtslu. Og sum sagt; tað svingar. Sum ber ólukkan.

Ikki so nógv møsn afturat, bara nøkur feit løg av plátuni:

"Pusherman" við útvarps intro frá Curtis:

Fyrst 2 min við pimp dialogi, og síðani "Pusherman". Eitt sindur skjótari útgáva av sanginum:

Eitt hitt av Super Fly plátuni; "Freddie's Dead" - ivist onga løtu í at Lenny Krawitz hevur lurtað heilt fitt eftir Curtis. Tjekka t.d vokalin:

Heitislagið "Superfly":

Friður verið við minninum um Curtis Mayfield. May he funk in piece!


Jóla Bob!

Mynd: Húsin til Christmas In The Heart hjá Bob Dylan

Ok, ok, viðgingið; fyrstu ferð eg frætti at jólapláta frá Bob Dylan var ávegis, dugdi eg ikki ordiliga at ímyndað mær at tvær so ymiskar støddir sum Bob og jólaplátur kundu sameinast. Tað skuldu tó ikki nógvar gjøgnumlurtingar til, áðrenn tað gjørdist sólarklárt; jamen sjálvandi, virðiligar jólaplátur finnast jú eisini. Ein hevur bara lyndið til at gloyma tær í riðilinum av elendigum og klisjé proppaðu jólaútgávum, ið eru útkomnar millum ár og dag.

Tær góðu jólapláturnar hava týdning. Hvat høvdu jólini t.d verið uttan jólapláturnar hjá Jim Reeves? Jim Reeves syngjandi jólasangir og -sálmar er hálvgum mestsum = jól. Ein føroyskur variantur kundi verið jólabandið hjá Alex Bærendsen.

Trickið haldi eg er at raka okkurt slag av "jólahýri" í tónleikinum (ólukksáliga "fluffy" hugtak, eg veit), og so eisini hava onkran egnan "vinkul" uppá tað. Ikki bara jólaklisjéir, men eisini egnar tulkingar. Hetta haldi eg Bob og co. koma væl frá. Ikki tí, tónleikurin er sum so rættiliga siðbundin jólatónleikur, skilt á tann hátt at tað ljóðar "jólasligt" uppá gamlan manér. Eitt sindur sum at vera staddur í eini jólapyntaðari gøtu í New York í 50'unum. Soleiðis hoyri eg tað í øllum førum.

Eisini er tað stuttligt við eyðkent hásu og grælandi røddini hjá Bob í hesum samanhanginum, við peppaðum kórdamum, einum serstakliga væl spælandi backing bólki og jólahýri um alt fimmoyrað. Veit ikki um tað er ov spekulativt at siga soleiðis, men eg kundi ímyndað mær at hetta somuleiðis er ein háttur at pilka eitt sindur við alvorliga og dekan ov stirvna image'ið, ið Bob tykist at hava millum mong. Ein máti at siga; "hey, eg kann eisini fara í jólahúgvu og spæla hugnaligan tónleik. Tað er ikki bara eksistentielt djúphugsni, lívsins stóru spurningar og ramasti álvari non stopp!" Ikki óhugsandi (hetta skal tó heldur ikki skiljast sum um Christmas In The Heart bara er hugni og fjantan við nissuhúgvum, tí álvari og djúphugsni er sanniliga eisini uppi í leikinum).

Óansæð, so er vælgerandi endamálið, ið plátan er partur av, kul í sjálvum sær. Heimasíðan hjá Bob sigur soleiðis: 
Bob Dylan has released a brand new album of holiday songs, Christmas In The Heart. All of the artist's U.S. royalties from sales of these recordings will be donated to Feeding America, guaranteeing that more than four million meals will be provided to more than 1.4 million people in need in this country during this year's holiday season. Bob Dylan is also donating all of his future U.S. royalties from this album to Feeding America in perpetuity.
Additionally, the artist is partnering with two international charities to provide meals during the holidays for millions in need in the United Kingdom and the developing world, and will be donating all of his future international royalties from Christmas In The Heart to those organizations in perpetuity.

Eitt annað sum eisini er kul, er at Bob hevur lati seg interviewað í desembur útgávuni í blaði teirra heimleysu, ið altjóða felagsskapurin INSP samskipar. Blaðið kemur út altjóða, verður selt av heimleysum úti á gøtuni og hevur ymisk heiti í teim ymsu londunum. Eg eri staddur í Danmark og her eitur tað Hus Forbi. So keyp eitt eintak av Hus Forbi (ella tað sum blaðið nú einafer eitur, har sum tú ert stødd/staddur. Haldi ikki tað fæst í Føroyum tó), og les hvat Bobburin hevur uppá hjartað viðvíkjandi teim heimleysu og nýggju jólaplátuni. Ognað tær evt. eisini Christmas In The Heart, ið er ein habil jólapláta og liður í vælgerandi endamáli. Nakrir sangir:

 Video til "Must Be Santa"; nógv mest peppaði sangurin á útgávuni. Hohoho!

Superbur jólahugni og ein stuttlig mynd eisini:

"O'Come All Ye Faithful (Adeste Fideles)", enntá við intro á latíni! :)

So niðurstøðan er greið; eitt av betru ískoytunum innan jólaplátu sjangruna (um tað er ein sjangra), ið nokk skal vera tikin fram aftur komandi ár. Kanska ikki heilt í Jim Reeves flokki, men á góðari leið.


Miike Snow og Damien Jurado

 Hesin bloggurin kundi tað sama iti "Loppen meg her, og Loppen meg der", tí bæði umrøddu nøvnini hava spælistaðið Loppen, ið liggur Christiania megin markið millum Christiania og restina av DK, sum karm um sínar framførslur. Onnur konsertin hevur verið, og hin verður í kvøld (mánakvøld).

Miike Snow
Fríggjakvøldið vóru tað svensku Miike Snow, ið spældu á Loppen. Feit konsert. Kendi bara nøkur einstøk løg frammanundan, men haldi ikki tað bilti so nógv. Miike Snow eru ein trio, ið er manna av amerikanska sangaranum Andrew Wyatt og svensku prodjúsara duoini Christian Karlsson og Pontus Winnberg. Teir báðir eru kanska betri kendir undir prodjúsara heitinum Bloodshy & Avant. Um tú kennist við tað navnið, so er tað ikki so løgið, tí Bloodshy & Avant hava skrivað og produserað løg fyri Britney Spears, Madonnu, Ms Dynamite, Kelis, Kylie Minogue og Jennifer Lopez.

Kendasta lagið frá teirra hond, er óivað stórhittið "Toxic" hjá Britney. "Toxic" er eisini eitt hamrandi feitt popp lag, og dømi um mainstream popp, tá hann vísir seg frá síni allar bestu og mest uppfinnsamu síðu (jú, slíkt hendir faktiskt viðhvørt, men bara viðhvørt...)
Um onkur annars kennist við navnið Pontus Winnberg, so er tað ein orsøk til tað. Hann er nevniliga beiggi Peter Winnberg, ið er bassleikari í frálíka íslendska reggae bólkinum Hjálmar, ið vitjaði á G! Festivalinum í 2005.

Miike Snow er so nýggjasta verkætlanin hjá teimum báðum og Andrew Wyatt. Haldi teir tríggir deilast um sangskriving og sovori. Tá teir spæla live eru teir seks mans á palli; Wyatt (sang, gittar, tangentar), Karlsson (elektronikk), Winnberg (bass og tangentar) og so ein trummari, ein tangentleikari og ein trummumaskinu/DJ miksara maður. Stuttlig samanseting, ið eisini riggar væl.

Mær dámar væl tónleikin hjá Miike Snow, tí hann er eitt sindur torførur at seta í bás. Tað er heilt avgjørt poppur, ið inniheldur hópin av referansum til popp landslagið seinastu 10 árini, men tað er alt møguligt annað eisini; eletroniskt, sindur house kent í løtum, rockur, folk...kul samanseting av ymiskum tingum. Her eru so nøkur løg frá sjálvnevndu debutplátuni, ið kom út í oktobur:

Fyrsta staklagið og fyrsta lagið á plátuni:

Næsta staklagið:

Frálíkt og super einfalt lag (tríggjar akkordir allan vegin), ið flytir seg yvir í hissini house rundferðir:

Her er sama lagið live á amerikonsku KCRW útvarpsstøðini. Giti at teir spæla í gitnu alternativu tónleikasendingini "KCRW's Morning Becomes Eclectic". Eg haldi tað er áhugavert, at teir ikki eru 100% avgjørdir frammanundan í hvussu lagið skal menna seg, men lata ístaðin live elementið og spontanitetin spæla inn. Soleiðis ljóðar og sær tað í øllum førum út her hjá mær. Skrúva hart frá, tí ljóðið er nakað spakuligt:

Damien Jurado
Næsta navnið, ið er til umrøðu og altso spælir á Loppen í kvøld, er amerikanski sangskrivarin og Seattle búgvin Damien Jurado. Hann hevur givið plátur út síðani 1997, og hin nígginda, nevnd Caught In The Trees, kom út í septembur í fjør.

Damien Jurado skrivar ólukksáliga góðar sangir. Hann er eitt slag av songwriter's songwriter. Ein sovorin sum aðrir sangskrivarar lurta eftir og hava virðing fyri. Hann hevur eisini eina feita rødd. Ikki tí at hann er nakar croonari ella ger fancy teknisk ting ella hevur stóra vídd ella nakað, men tí at hann syngur inniligt og vakurt og viðbreki. Hann syngur soleiðis sum viðkomandi er fyri sjangruna(r), ið hann ferðast í, og hann ger hetta væl.

Fyrstu fýra pláturnar hjá Jurado komu út á legendariska og somuleiðis Seattle baseraða indie plátufelagnum Sub Pop (sum í síni tíð hýsti Nirvana, og í dag hýsir sovornum sum The Shins, Band of Horses og Fleet Foxes). Í sambandi við fimtu útgávuna Where Shall You Take Me? frá 2003 flutti Jurado yvir á kanadiska (og somuleiðis sera indie-sliga) Secretly Canadian. Og har hevur hann verið síðani.

Pláturnar hjá Jurado flyta seg (generelt sæð) frá tí nakna og low-fi einfalda, til tað meira rock og el-gittar orienteraða. Tær flestu merktar av tí fyrra, og onkur einstøk av tí seinna. Ghost of David (Sub Pop, 2000) er óivað tann mest nakna og low-fi-sliga, meðan I Break Chairs (Sub Pop, 2002) er ein rockut ein, ja faktiskt nógv tann mest rockutta hjá Jurado. Ein feit pláta, sum eg havi lurtað heilt nógv eftir millum ár og dag. Tað var vinmaðurin og tónleikaligi sparringspartnarin Bogi á Lakjuni, sum í síni tíð vísti mær tað plátuna. Takk fyri tað, Bogi.

Havi seinni lisið meg fram til, at Jurado einamest gjørdi I Break Chairs í eini handavending, fyri at sleppa burturúr sáttmálanum við Sub Pop. Tað havi eg eitt sindur ilt við at trúgva, tí løgini eru somikið góð. Men hey, kanska passar tað, og kanska vitnar hetta um gávurnar hjá Jurado at hála góð løg og góðar tekstir upp úr ermuni, soleiðis í eini handavending. Eisini tá um sleppan burturúr úr sáttmálum ræður. David Bazan framleiddi tað plátuna, forrestin (David Bazan er annars ein søga fyri seg, men hon má bíða).

Eg skal ikki roksa so nógv afturat, annað enn at eg viðmæli øllum at tjekka Damien Jurado út. Og Miike Snow. Latum okkum ikki gloyma teir. Teir hava gamaní spælt, men Jurado spælir í kvøld. Á Loppen. So um hetta vekir tín áhuga og tú ert í økinum, so hevði tað kanska verið eitt hugskot at lagt leiðina framvið. Nøkur klipp:

Av teirri nýggjastu; Caught In The Trees (ið satt at siga leggur seg nakað uppat I Break Chairs, hvat rockinum viðvíkur):

Eitt vakurt friðarligt lag, somuleiðis av Caught In The Trees:

"Lose My Head", av teirri frálíku I Break Chairs frá 2002:

Hitt avbera vakra "Tonight I Will Retire", live framførsla frá 1998 ella 99:

Man-hevði-hoyrt-eina-knappanál-detta-á-gólv live framførsla av "What Were The Chances", upprunaliga av And Now That I'm In Your Shadow frá 2006:

Miike Snow á myspace

Damien Jurado á myspace


Sascha Funke á Culture Box

Leygarkvøldið (í annaðkvøld) fara ein vinmaður/lestrafelagi og eg inn á frálíka techno klubban Culture Box at hoyra somuleiðis frálíka týska techno diskaran og tónleikaran Sascha Funke framføra.

Culture Box er ein feitur lokalur techno o.s.fr klubbur ("o.s.fr" merkir her "og onnur sløg av elektroniskum dansitónleiki, við áherðslu á dansipartin"). Tað kostar ikki nógv at sleppa inn (einans 30 kr fyri lesandi!) og staðið hevur stíl. Góðan stíl. Techno stíl. Tey fáa okkurt slag av mentanarstuðuli frá donsku stjórnini, og tað loyvir teimum at reka staðið á so gjøgnumførdan, esoteriskan og kulan hátt. Sig so ikki at mentanarstuðul ikki kann brúkast til okkurt gott! :) Fá meir at vita við at vitja heimasíðuna hjá Culture Box 

Vit báðir vinmaðurin/lestrarfelagin og eg sóu/hoyrdu Sascha Funke framføra síðsta ár á sama klubba. Tað var eitt fantastiskt kvøld. Euforisk hugløg vóru uppi og vendu onkra løtuna. Og tey vóru ikki kemiskt men tónleikaliga treytaði. Feitt. Eisini kul at hann (Funke) einans spældi vinyl. Tað rokni eg eisini við at hann fer at gera hesufer.
Sascha Funke gevur út á plátufeløgunum BPitch Control (Berlin) og Kompakt (Köln). Hesi bæði eru tvey tey allar kulastu techno plátufeløgini, í verðini faktiskt. So tað sigur eitt sindur.

Vit hoyrdu eisini Funke (shit tað er eitt kul eftirnavn) í vár, tá hann spældi saman við BPitch Control labelmate  og vinmanninum Paul Kalkbrenner, ið var í býnum fyri at promovera sín nýggja film Berlin Calling, ið bleiv vístur á CPH:DOX festivalinum. Vit sóu ikki filmin, men vit vóru á Kødboderne 18 og hoyrdu teir báðar spæla og tað var super feitt. Serliga Kalkbrenner var fenomenalur.
Eg havi sera góðar vónir til Culture Box leygarkvøldið. Ert tú stødd/staddur í Keypmannahavn økinum og forvitin eftir góðum týskum techno (og týskt techno er sum oftast nakað av tí besta), so er at leggja leiðina framvið Culture Box.


Her ein video, har Sascha Funke fær alt upp á kók. Faktiskt við einum Paul Kalkbrenner lagnum "Square 1". Tað er sjálvandi ikki bara hetta lagið, ið fær fólkini uppá kók, men eisini "the build up", ið er komi áðrenn. Tvs. at stemningurin, ið er í upptøkuni er arbeiddur fram og bygdur upp. Væl og virðiliga:

Eitt av kendaru ("kendaru" í techno merking) løgunum hjá Sascha Funke; "Mango" (BPitch Control)

Sascha Funke við einum frálíkum remixi av "Beautiful Life" hjá Gui Boratto (Kompakt)

Kalkbrenner lagið frá klippinum omanfyri, her í fullum líki (BPitch Control)


2 upcoming shows: The Dead Weather & The Horrors

Seeing 2 interesting bands in the coming days. Both at Vega.

Tonight it's The Dead Weather from the US. A sort of "super group" comprised of Alison Mosshart (of The Kills and Discount), Jack White (of The White Stripes and The Raconteurs), Dean Fertita (of Queens of the Stone Age) and Jack Lawrence (of The Raconteurs and The Greenhornes)
 Their debut album Horehound (out january '09) was recorded in 3 weeks and it has a raw dirty blues rock energy about it. All around genius Jack White puts aside his usual guitar shenanigans for this band, and plays drums instead (apparently it was the instrument he started out with when he first began in music), and he actually does a really good/groovy job at it. The other musicians also put in a good effort; deep rumbling fuzzed out bass lines from Jack Lawrence and all sorts of muddy guitars (and ditto organs) from Dean Fertita. Alison Mosshart makes up an energetic front woman. Attitude is the word.
An interesting collaboration with a fresh debut album on their hands. Looking very much forward to seeing them live!  

"Hang You From The Heavens" (live)

Ridiculously cool video for "Treat me like your Mother":

On monday night we're seeing The Horrors from England. This is a bit of a re-post actually, but since the first one was in faroese it can be forgiven. Saw them supporting Muse at Parken in Copenhagen recently, and liked it. Looking forward to seeing them again. Their second album Primary Colours was released earlier this year. Produced by Geoff Barrow from Portishead and video director Chris Cunningham, the album marks The Horrors' move into shoegazy/psychedelic/kraut/pop/rock territory which is an interesting move. Check out excellent lead single (and final track on Primary Colours) "Sea Within A Sea":

2nd single "Mirror's Image":

So the potential for great live shows is definitely there. Oh, and if you're in Copenhagen and reading this right here and right now, then get your ass down to Vega! The show just started! :)


DJ Mix vol. 1

I DJ different sorts of danceable musics when I'm using the üBERNöRD moniker. This is the 1st in a series of DJ mix blog posts where I will A) post a new mix and B) write a line or two about it.

A month ago I did a mix called "üBERNÖRD's Le Grand Bleu Mix". The mix was featured on faroese radio show Elektronika on 01.10.09. It's made up of techno & house oriented tracks with sweeping 'blue' moods. Hence; 'Le Grand Bleu Mix'. Also a cadeau to the Besson film which sparked my imagination when I was a kid. A mix of new stuff and some fairly recent classics. You can listen to it right here, right now. Enjoy!
  Le Grand Bleu Mix by üBERNöRD
1. Nicolas Stefan: Time Is Over
2. Alan Fitzpatrick: Reflections (original mix)
3. John Tejada: Raindrops (original mix)
4. Andy Caldwell: Warrior (Claude VonStroke Mix)
5. Radiohead: Everything In It’s Right Place (Andi Müller’s Looong Mix)
6. And.Id: First Talk
7. GusGus: Add This Song (Gluteus Maximus Mix)
8. Alex Costa: Fortuna
9. Andreas Tilliander: No Fleetwood No Mac


The Horrors

Í fyrra blogginum skrivaði eg um konsertina við Muse og upphitingarnavninum The Horrors. Umrøddi m.a lagið, ið The Horrors endaðu sína framførslu við. Lagið vísti seg at vera "Sea Within A Sea", og tað er eisini endalag á teirra nýggju plátu Primary Colours. Ein frálík pláta. Prodjúsari er Geoff Barrow úr Portishead, umframt at video snillingurin Chris Cunningham eisini hevur verið við sum prodjúsari. Gleði meg til konsertina í Vega í næstum.

"Sea Within A Sea" var fyrsta staklagið, ið var útgivið í sambandi við nýggju plátuna. Eg veit ikki hvør tað er, ið hevur leikstjórna videolagið, men mær dámar tað væl. Ger so væl.


STADION ROCK! - Muse i Parkini

Eitt slag av frásøgn ella ummæli. Neyvan eitt frámæli tó, og so slett ikki ein umsókn.

Viðhvørt er tað kul við eini ordans dosu av stadion rocki. Tá eg soleiðis sigi "stadion rock", so meini eg við "widescreen, high definition, technicolor, panorama, breiðbands, allar kanónir riggaðar, lasarashow og pallin fullan av gadgets"-stadion rock.

Muse konsertin í gjárkvøldi livdi upp til vónirnar í so máta; ein pallseting, ið hevði fingið Spinal Tap at blúgvast, lasara show um allar geilar, rúgvuvís av ekvilibristiskari gittar og -flygil flippan, ballónir, konfetti, upp í spannuvís av royki og hvat veit eg. Og so gott ljóð eisini. Faktiskt óvanliga gott ljóð, tá hugsa verður um at betong kassin Parkin var karmur um konsertina.

The Horrors. Mynd: Solveig H. Olsen
Fyrst á skránni var tó at eitt upphitingarnavn, og hóast upphitingarnøvn mangan eru ein ivasom uppliving, so vísti hetta navnið seg at vera ein stak positiv av slagnum! The Horrors koma úr Onglandi og teir spæla kulan shoegaze infiseraðan rock/popp av onkrum slag. Fann ikki útav fyrr enn beint áðrenn konsertina at teir skuldu spæla, og kendi teir heldur ikki áðrenn konsertina. Men tað geri eg nú og tað eri eg fegin um. Teir høvdu eina fína framførslu, ið vardi hálvan tíma. Endaðu suverent við einum krautrock kendum lagi. Gittarleikarin var kul, og dugdi væl at gera shoegaze-sligar wall of sound ljóðmyndir við spakanum. Hinir vóru eisini kul. Allir klæntrasligir og eitt sindur "goth" á at líta.
Eg gleði meg at hoyra meira til teir og ætli mær avgjørt at fáa hendur í nýggju plátuni hjá teimum, nevnd Primary Colours. Ætli eisini á konsert, tá teir leggja leiðina framvið Vega í novembur.

Introin ljómar og pallsetingin er flott á at líta. Mynd: Solveig H. Olsen
Hóast at Muse eru vornir nokkso bygdasligir og cheesy seinastu árini (ladies and gentlemen of the jury, exhibit A; plátan Black Holes & Revelations, ið eg eftir nógvar lurtingar mátti staðfesta at vera ov bygdasliga og cheesy, minus "Supermassive Black Hole", ið altso er ov feitur), so eydnaðist konsertin væl. Mest tí at teir tríggir Bellamy, Wolstenholme og Howard vóru hell bent uppá at fýra eitt feitt show av, men eisini tí at løgini vóru rímiliga væl spjadd útyvir diskografiina hjá bólkinum. Gamaní var BH&R umboða við fýra løgum, sum eisini vóru akkurát líka kiksaði sum vænta, serliga "Starlight". Eeeeew, tað er eitt kiksa lag. Men øll elska tað, av onkrari orsøk...merkiligt. Hin freki "Supermassive...", ið pilkar so deiligani við "The Muse Formula", við at ljóða sum ein prog ílatin samanrenning millum Prince og Britney Spears*, var tó super kul. Sum vænta.

Teir standa á hvør sínum "platti", ið kundi koyrast upp og niður. Torført at greiða frá, men flott var tað! Mynd: Solveig H. Olsen
Fleiri løg av teirri nýggjastu útgávuni The Uprising, ið hálar heilt fitt í land bygdasligheitini viðvíkjandi, vóru umboðaði á konsertini. Tað var eisini uppá sítt pláss. Best dámdi mær "Unnatural Selection", ið rokkaði hart og væl og gav ein virðiligan enda uppá fyrsta sett. Ein annar ultra feitur rockari, "Stockholm Syndrome", sníkti seg uppí encore settið, og tað kom væl við. Teir byrjaðu annars encore partin við "Exogenesis Symphony Part 1 (Ouverture)" (ok, tað er faktiskt eitt nokkso cheesy heiti...), men best sum ein hugsaði "Javel, nú skulu vit ígjøgnum allar tríggjar Exogenesis partarnar, júst sum á fløguni?" trivu teir algoystir í hin hart rokkandi "Stockholm Syndrome". Stuttligt vend.

Lasarashow! Mynd: Solveig H. Olsen
Síðani treiv bassleikarin Chris Wolstenholme heldur óvæntað í munnharmonikuna og eitt brot úr ultra feita "The Man With The Harmonica" hjá Ennio Morricone var framført. Tað riggaði ordiliga væl og gásarholdið var um at sníkja seg fram...inntil Morricone tulkingin gleið yvir í totalkiksaða "Knights of Cydonia", ið er hámarkið fyri cheesy bygdasligheit á BH&R plátuni, og hetta gjørdist eisini endin á konsertini. Ah ja. Tað var so tað. Eg ypti øksl. Men fólk elskaðu tað. Og har vóru nógv fólk. Tað skal eisini sigast.

Woho! Meira lasarashow! Mynd: Solveig H. Olsen
Lasarashow í andlitini á áskoðarunum! Mynd: Solveig H. Olsen
Eitt annað, ið mær ikki dámar so væl við Muse (umframt cheesy faktorin á serliga BH&R), er tað afturvendandi "hysteriska" elementi í tónleikinum. Tað er sum um teir altíð koyra í fimta geari. Tað er strævi í longdini. Ella; tað riggar ikki altíð so væl. Tað er hevur okkurt við sangin hjá Matt Bellamy at gera; hann slappar ongantíð av, hann syngur altíð full on hysteriskt við nógvari vibrato, og alt er bara so svakliga inniligt. Hann syngur alla tíðina ígjøgnum. Instrumentali parturin er eisini merktur av hesum "hysteriska" tendensinum. Alt í alt haldi eg at tað partvíst er oyðileggjandi fyri dynamikkin í tónleikinum/úttrykkinum.
Hetta merkti eisini konsertina, men ikki so nógv sum eg hevði væntað. Sum heild riggaði hon væl. Tað er eisini ymiskt hvussu løgini eru merkt av hesum hysteriska. Viðhvørt verður tað brúkt rætt, ella viðhvørt eiga løgini líkasum at koyra í fimta geari. Men ikki alla tíðina.

Ballónir! Mynd: Solveig H. Olsen

Meira ballónir! Mynd: Solveig H. Olsen

Nógv superbt góð løg vóru eisini framførd. Tey bestu á kvøldinum vóru "New Born", "Hysteria" (har tað hysteriska, merkverdugt nokk, riggar ordiliga væl, má eg turrisliga staðfesta) og "Plug In Baby" frá Origin of Symmetry (framvegis hámarkið í Muse diskografiini eftir míni sannføring), umframt "Cave" frá Showbiz, "Time is Running out" og "Stockholm Syndrome" frá Absolution og so "Uprising", "Guiding Light" (fantastisk gittarsolo!) og "Unnatural Selection" frá The Uprising. "United States of Eurasia" er egentliga nokkso bygdasligur/cheesy, men kudos fyri óhemmaða Queen íblásturin. Tað ger lagið kul, og tað riggaði eisini væl á konsertini.

Roykur um allar geilar! Mynd: Solveig H. Olsen

Sýraðir visuals og flott pallseting. Mynd: Solveig H. Olsen

Ah jú. Ein fín konsert. Visuelt riggaði tað framúr væl og ljóðið var gott eisini. Øll ljóðførini stóðu væl í ljóðmyndini, komu gott fram og stóðu væl í mun til hvørt annað eisini. Teir tríggir spældu eisini væl. Og eitt herðaklapp til meira anonyma keyboardleikaran, ið teir eisini høvdu við sær. (leikti m.a feitar Hammond tónar í "Guiding Light"). Um abstrahera verður frá teim meira giggutu/cheesy/bygdasligu elementunum, so var faktiskt talan um eina heilt habila konsert. STADION ROCKUR var tað so fyri allar pengarnar!

Tað er so inniligt hettar her. Mynd: Solveig H. Olsen
Teir standa har so nakkafattir. Mynd: Solveig H. Olsen
Løgini, ið Muse spældu í Parkini 26.10.09:
1. Uprising Intro
2. Uprising
3. Resistance
4. New Born
5. Map Of The Problematique
6. Supermassive Black Hole
7. Guiding Light
8. Hysteria
9. United States Of Eurasia
10. Cave
11. Drum & Bass Jam
12. Undisclosed Desires
13. Starlight
14. Plug In Baby
15. Time Is Running Out
16. Unnatural Selection

17. Exogenesis Symphony Part 1
18. Stockholm Syndrome
19. Knights Of Cydonia

Farvæl og takk fyri okkum! Mynd: Solveig H. Olsen

*Fært tú hug at rópa "BLASFEMI!" av einum bloggi, ið nevnir Muse, Britney og Prince í sama andadrátti? Far so og lurta eftir "Supermassive Black Hole" og samanber við "Do Something" hjá Britney og, ja, bara okkurt har Prince syngur. Íblástur? Skulu vit vedda!? :)


Arvo Pärt

My piano teacher recently suggested I should play some Arvo Pärt. She thought it would suit me.

According to Wikipedia:
Arvo Pärt
(born 11 September 1935, in Paide, Järva County, Estonia; Estonian pronunciation: [ˈɑrvo ˈpært]) is an Estonian classical composer. Pärt works in a minimalist style that employs tintinnabulation and hypnotic repetitions influenced by the intellectual counterpoint elements of European jazz, and is generally placed within European-American classical post-modernism.

I listened to the pieces she mentioned (Spiegel Im Spiegel and Für Alina) and she was right; I find it to be very fascinating stuff. Simple pieces with hypnotic, meditative qualities. A lot of space between the notes and the pieces really take advantage of the reverb of the piano. That's something that always fascinates me when I play a piano; the reverb of it, the room, the air, the wood, the strings, the works. Pärt really knows how to use these elements.

Here are some youtube clips featuring the pieces mentioned:

Arvo Pärt: Spiegel Im Spiegel

Arvo Pärt: Für Alina

Björk interviews Pärt for BBC's Modern Minimalists:


Camden er kul (eitt sindur um NEU! og reyðar All-Stars)

Um tú hevur verið ella búð í London, er tað sannlíkt at fyrsti parturin av yvirskriftini als ikki kemur sum nakað stórvegis sjokk. Camden ER kul. Serliga Camden Market. Stuttligt at ganga og mala har og finna alskyns manerer og lutir og klæðir og plátur og gadgets í teim ymsu básunum.

Orsøkin til at eg brádliga fekk slíkan hug at endurtaka nakað, ið nógv helst vita (tó at summi kanska ikki vita tað enn, og tað er jú ein góð orsøk til at gera vart við tað!), er at eg herfyri fekk endur-staðfest hvussu kul Camden og serliga økið kring Camden Market er.

Fyri kortum vóru vit ávegis til oydnað Siciliu* har suðuri í Italia, og ferðaðust umvegis London, har vit gjørdu ein svipp framvið Camden Market. Nú er tað jú einafer soleiðis, at ein viðhvørt gongur og ynskir sær ávís ting, og tíðum kann ein ganga leingi og ynskja sær tingini. Tvey ting, ið eg havi ynskt mær nú í eina tíð, eru;
1. Eitt vinyl eintak av triðju plátuni hjá týska krautrock bólkinum NEU!
Eigi tvær tær fyrru, og eftirsum bólkurin einans gav tríggjar almennar plátur út afturi í 70'unum, og allar eru góðar, vildi eg gjarna eiga tí triðju eisini. NEU! og krautrockur sum heild hevur ongantíð verið sovori sum skammríðir nakrar hittlistar, men er nokk meira tónleikur, ið fangar tey sum eru forvitin og uppsøkjandi eftir tí meira esoteriska. Krautrockur kann tó harðliga viðmælast til øll, ið tíma tað. Bólkar sum NEU!, Can, Tangerine Dream, Kraftwerk, Faust, Cluster og Harmonia umboða eitt sera spennandi tíðarskeið í rock tónleikinum, ið gevur ein frískan, týskan (ha!) vinkul uppá hetta tey rópa rock og rull; eitt mentanarfyribrigdi sum jú í rættiliga stóran mun hevur gingið fyri seg í USA og Onglandi.
Eg havi leitað eftir teirri triðju plátuni hjá NEU!, ið stutt og greitt eitur "NEU! 75" (hon var útgivin í 1975) nú í eina tíð, men havi ikki funnið hana her í Keypmannahavn.
Eitt stuttligt ting við hesi plátuni er annars, at teir báðir Michael Rother (guitar o.a) og Klaus Dinger (trummur o.a), ið mannaðu NEU!, vóru vornir listarliga ósamdir áðrenn teir fóru í holt við plátuna, og gjørdu tí av at teir skuldu standa fyri hvør síni helvt av plátuni; Michael Rother stóð tískil fyri teirri synthesizer og ambient orienteraðu síðu A, meðan Klaus Dinger stóð fyri teirri meiri skitnu, rock og proto punk orienteraðu síðu B.

2. Eitt par av reyðum Converse All-Stars skóm.
Converse All Stars skógvar eru ólukksáliga behagiligir at ganga í, síggja snøggir út og eru nokkso slítsterkir eisini. Eg havi í eina tíð ynskt mær eitt par av reyðum lágum All Stars. Eftirsum eg brúki nr 47 í skóm, sum er í størra lagi, so er tað als eingin sjálvfylgja at handlar liggja inni við einum reyðum pari til mín. Í DK havi eg so ikki funni nakað par í longri tíð.

Í Camden skuldi søgan tó vísa at vera ein heilt onnur; í fyrsta plátuhandlinum eg gekk inn í, sá eg einki annað enn "NEU! 75" í sýnisglugganum uttanfyri! Og hon kostaði ikki meiri enn 10 pund. Sum er eitt sindur meir enn 80 kr ella har á leið. Gjørdi við øðrum orðum kvetti.
Aftaná keypta vinyl gongur leiðin víðari og í allar, allar fyrsta skógvahandlinum eg gangi inn í, beri eg eyga við eitt par av reyðum Converse All-Stars, ið síggja mistonkiliga nógv út til at vera std. 47. Eg kanni málið, royni skógvarnar og rætt er; teir sita sum fótur í hosu (óuppfinnsamur, men í hesum høpi stak hóskandi metaforur).
Skógvarnir kostaðu 35 pund (einar 300 kr) og tað er ikki verðins bíligast, men tó næstan helvtina minni enn hvat teir høvdu kosta í DK.

So eftir 10 minuttum vóru heili tvey ting at strika út á ynskilistanum, og eg kundi enn einafer staðfesta at ja; Camden er kul.

At enda tvey løg av "NEU! 75". Fyrst eitt av síðu A, ið Michael Rother stóð fyri:

...og síðani eitt av síðu B, ið Klaus Dinger stóð fyri:

*veit ikki um tað skal vera við C ella við S á føroyskum? Sicilia? Sisilia? Ein av meira kreativu "før-ismunum" er annars "Sikiloyggj"! Tað stendur mær vitandi í onkrari føroyskari atlas.


Tveir sangir í einum!

Nýggja plátan hjá Mew, ið ber margháttligt langa heitið No More Stories Are Told Today I'm Sorry They Washed Away // No More Stories The World Is Grey I'm Tired Let's Wash Away, er rættiliga kul. Djørv. Og kul.

Eitt áhugavert og kul ting á plátuni, sum eg akkurát havi funnið útav/lagt merki til, er at fyrsta lagið "New Terrain" eisini er eitt ANNAÐ lag ("Nervous"), um tað verður spælt aftur eftir! Stuttligt hugskot, og tað riggar eisini!

Lurta eftir "New Terrain":

Sangurin verður spældur "in reverse" og vupti: "Nervous":

Nokkso stuttligt. So kann ein sjálvandi fara at kjakast um hvør besti sangurin er!?!


Why I Love Techno vol. 3 - KOMPAKT!

OK, OK, this will be my last techno post. For now :)

Just have to share one more reason for loving techno: German techno label Kompakt. The label celebrates it's 10th anniversary this year and the annual Kompakt compilation is out. It's called Total 10 and it's brimming over with beautifully crafted techno tracks (the first disc especially).

CD 1
01. DJ Koze "40 Love"
02. Thomas/Mayer "Total 9"
03. Justus Kohncke "(It's Gonna Be) Alright (Dirk Leyers Mix)"
04. Shumi "The Wind and the Sea"
05. Sam Taylor-Wood "I'm in Love with a German Film Star (Gui Boratto Mix)"
06. Ada "Lovestoned"
07. Coma "Sum"
08. Gui Boratto "No Turning Back (Wighnomy's Likkalize Love Rekksmi)"
09. Nicolas Stefan "Closer"
10. Jonas Bering "Who Is Who"

CD 2
01. Justus Kohncke "Give It to Me Easy"
02. Matias Aguayo "Walter Neff"
03. Mayburg feat. Ada "Each and Every Day"
04. Gotye "Heart's a Mess (Supermayer Mix)"
05. The Field "The More I Do (Thomas Fehlmann Mix)"
06. Burger/Voigt "Wand Aus Klang (It's a Fine Line Mix)"
07. Wassermann "Berg und Tal (Instrumental)"
08. Jurgen Paape "Ofterschwang"
09. Reinhard Voigt "Am Limit"
10. Mugwump "Ignored Folklore"
11. Pachanga Boys "Fiesta Forever"

Some of the better tracks included:
DJ Koze "40 Love"

Shumi "The Wind And The Sea"

Gui Boratto "No Turning Back (Wighnomy's Likkalize Love Rekksmi)"

Nicolas Stefan "Closer"

The Field "The More I Do (Thomas Fehlmann Mix)"

Why I Love Techno vol. 2

So here's my 2nd post on techno. Not a lot of words this time so if you want the background info you'll have to read the previous post. I just wanted to share this amazing track with you, dear reader. "Island" by excellent minimalist pop band The Whitest Boy Alive. The band is fronted by Erlend Øye from Norway. He delivered vocals to some of the early Röyksopp singles ("Poor Leno" springs to mind). The other members are from Germany (I think) and the band is based in Berlin.

"Island" is the closing track on The Whitest Boy Alive's 2nd album Rules released in march 2009. You're probably wondering what it has to do with techno? Well, TWBA started as an electronic project but gradually they began including more traditional "handplayed" instruments and by the time their first album (Dreams, 2006) was released the electronic/programmed elements had been left out. This is interesting because you can still hear their electronic origins. The beat, mood & feel of it sounds like techno or house or something, only it's played on "regular" instruments like drums, bass, electric guitar, rhodes & synthesizer. It's funny and it works to great effect. One good example is "Islands". The breakdown around the 4:00 mark and the subsequent build-up has given me goosebumps, made me smile and want to dance a couple of times. Enjoy:


Why I love techno

You might ask this question. I know I do sometimes.

If I went ten years back in time and told the 19 year old Knút that his future self is digging techno and all sorts of electronic music in addition to the usual rock fare, he would probably scratch his long haired indie head and be rather confused. If not embarassed.

I used to think that techno music was music for idiots. For people without musicality. But then I got wiser. Thankfully one does that every now and then; gets wiser!

It's not like I had a !heureka!! moment all of a sudden. I just gradually opened my ears to new sounds and new ways of experiencing music. Because there are so many different ways of using and experiencing music. There's music for the heart, music for the brain, music for the feet, music for the arms, music for the torso, music for the genitalia, music for the ass, music for good times, music for bad times, music for praising, music for praying, music for partying, music for smiling, music for crying, music for church, music for the bar on the corner, music for the classical concert hall, music for the club...

Techno and other relates styles can be said to be music for the feet. Definitely. Music for dancing. But once you get a taste of it you realize that in addition to the feet, the rest of your body also takes a liking to it. Your brain especially.

Why? I think it's mostly because techno music has another perspective on time and chronology. Instead of the usual verse/chorus/verse/chorus/bridge chronological order of things, there is something endless going on. Techno music hints at aural infinity (now THAT'S a fancy concept!)

The beat goes on and on. Four to the floor, without end. The fact that any one particular track ends at one point and begins at another, it doesn't matter; the music is endless. It just glides in and out of our conscious hearing (now we're getting trippy).

The individual beats and sounds of a techno track usually also avoid the overtly linear order of things because they too drift in and out of hearing. Everything has the feel of a loop. It was there before you could hear it and it will be there when you can't hear it any more. It's just drifting in and out of reach.

To be able to produce this kind of music and do it in a convincing manner, that takes a lot of musicality. Being able to capture people's attention and hypnotize them musically while respecting their intelligence and taste at the same time? That requires talent. No doubt about it.

Of course there is crap techno and good techno, as in all genres. But the really good techno, the really good electronic dance music? It has a hint of genius about it.

The video that I'm posting with this is a remix of "Bless You feat. Mikael Simpson" by Danish dub/electronica outfit Lulu Rouge. The remix is done by a guy called Martinez. From what I know he's from Sweden, living in Copenhagen.

Don't know why I'm choosing this track to bookend this post on techno, but it's a track that keeps fascinating me. To get so much out of so little, that's amazing. Less is more, indeed.
And the picture in the video is a pretty OK illustration of how there's music for different parts of the body :)

If you're not catching my drift, just give it a listen. And then one more. Thanks.


Thoughts on Music pt. 3 (Bono)

This is the third blog in my "Thoughts on Music" series which feature quotes containing interesting thoughts on music that someone has said or written (or both). This time around: Bono.
According to Wikipedia:
Paul David Hewson, KBE (born 10 May 1960), most commonly known by his stage name Bono, is an Irish singer and musician, best known for being the main vocalist of the Irish rock band U2.

Reflecting on the making of the album Achtung Baby (1991) in 2002:
There was a lot of tension between us during the making of that album, with Edge and myself wanting to chop down the Joshua Tree, and Larry and Adam wanting to put a glass house around it and play to our strength. Because Adam and Larry have that humility, but Edge and myself had the arrogance that it wasn’t the sound of the guitar, it wasn’t a coalition of notes that made a melody, or a particular bass and drums approach that made U2. We believed that what made U2 was the spark, and that you could destroy all the outward manifestation, and it would still be there. You could put my voice through a distortion pedal, you could ban Edge from playing his echo unit and those silver notes that he plays, you could change the subject matter…you could just deface all that was recognizable in the band, and it still would come through".

(the quote is taken from the book "Bono on Bono: Conversations with Mickha Assayas". It's in there somewhere. Somewhere in the back).


Sonovox - tað var gamalt, fyrr

Her er ein hugtakandi gomul upptøka, ið vísur hvussu "Sonovox" fungeraði. "Og hvat er so ein Sonovox fyri nakað?" hugsar tú? Jú, tað var eitt ljóðføri sum kom áðrenn Talk box og Vocoder. Hesi eru øll ljóðføri, har skap og frekvensur í ljóðinum verður framelvt við munninum og stemmubondunum, meðan sjálvur klangurin í ljóðinum verður framelvdur við einum ljóðføri. T.d gittara (Talk box verður nýtt til hetta, sí t.d "It's My Life" hjá Bon Jovi) ella synthesizer (Vocoder verður nýttur í hesum høpi, sí t.d "Autobahn" hjá Kraftwerk).

Sonovox kom áðrenn hesi ljóðførini og var uppfunni afturi í 30'unum. Í mun til Talk Box og Vocoder, har ein mikrofon í báðum førum verður nýtt til at syngja ljóðskapini inn í, nýtti Sonovox ístaðin nakrar lítlar hátalarar, ið vóru settir ímóti hálsinum á tí, ið syngja skuldi.
Í hesi video upptøkuni, ið altso er frá 30'unum einafer, sæst hvussu sangarin gevur ljóðinum skap, meðan ymsir blásarar veita klangin:

Hugtakandi er tað, tað má sigast. Eitt sindur fæst at vita um Sonovox á wikipedia síðuni um Talk Box. Har eru so eisini leinkjur til ymiskt annað viðkomandi, ið er minst líka áhugavert.

Rætt skal vera rætt; eg fann hesa videoina inni á blogginum hjá danska progg/popp bólkinum Oh No Ono. Áhugaverdur bólkur. Havi ikki hoyrt nýggju plátuna, tó. Men tað verður fyrsta dagin ella har á leið. Sonovox er í øllum førum kul, tað er vist.


Eitt sindur um David Byrne og Talking Heads

David Byrne er fyrrverandi sangari/oddamaður í legendarisku Talking Heads og hevur verið virkin solo síðani 1991.

Í ár hevur Byrne verið á túring í kjalarvørinum av útgávuni Everything That Happens Will Happen Today (2008), ið er úrslit av samstarvi millum David Byrne og Brian Eno. Hugskotið til plátuna kom tá teir báðir hittust fyri at re-mastrað 25 árs jubileums útgávuna av My Life In The Bush Of Ghosts (1981), ið var fyrsta plátusamstarvið teirra millum.
Síðst í 70unum og fyrst í 80unum arbeiddu Byrne og Eno eisini saman í Talking Heads, har Byrne var sangari, gittarleikari og sangskrivari og Brian Eno var prodjúsari. Eno produseraði pláturnar More songs about buildings and food (1978), Fear of Music (1979) og Remain in Light (1980). Hesar pláturnar eru allar á tremur við frálíkum og áhugaverdum tónleiki. Yvirhøvur er talan um eitt slag av art poppi við íblástri frá funk, punk, afrikanskum tónleiki og mongum øðrum við.

My Life In The Bush Of Ghosts, fyrra Byrne/Eno samstarvið, var sermerkt í og við at teir báðir gjørdu nøkur instrumental løg og samplaðu síðani røddir at leggja omaná og brúka í tónleikinum. Hví sermerkt? Jú, tí teir "samplaðu" áðrenn sampling egentliga var uppfunnin. Einki æt ordiliga "samplari" í 1981, tíansheldur at "sampla", men Byrne og Eno funnu uppá ráð; teir savnaðu eina rúgvu av bandaðum upptøkum av røddum ymsastaðni úr heiminum, faktiskt frá fleiri kontinentum, og upptóku so brot úr bondunum við at avspæla tey í rættari timing við tónleikin, ið teir høvdu innspælt. Ein sera drúgv og roksut process, tó við einum fascinerandi úrsliti.

Tá teir báðir hittust í sambandi við 25 árs jubileumsútgávuna, komu teir ásamt um at samstarva av nýggjum og gera eina nýggja plátu. Henda er sostatt Everything That Happens Will Happen Today frá í fjør. Hon er nógv øðrvísi enn fyrra samstarvið. Tónleikurin er meira gospel og country íblástur. Teir báðir hava gjørt nógv burturúr at teir hava roynt at gjørt "electronic gospel", tvs. eitt slag av millumliði millum menniskja og maskinu. Eg veit ikki um hetta "electronic gospel" prátið hoyrist so nógv aftur í tónleikinum. Yvirhøvur er talan um rættiliga róligan tónleik. Væl skrivaður, tó. Hvussu enn er og ikki, so er hetta eisini ein áhugaverd útgáva, og Byrne er sum altíð ein ekstremt feitur og dugnaligur sangari.

Eg og Solveig vóru á konsert hjá David Byrne v. bólki í Falkonersalen í Keypmannahavn afturi í mars mánaði. Tað var ein superb konsert. Hann var sera væl upplagdur og hevði ein eminent spælandi bólk afturat sær, umframt tríggjar dansarar, ið dansaðu sovornan modernaðan finna-uppá-sligan dans afturvið tónleikinum, og hetta riggaði eisini væl. Á konsertini spældu Byrne og bólkurin tilfar av nýggju útgávuni, umframt Talking Heads løg frá tíðini tá Eno sat í prodjúsarastólinum. Eno var tó ikki við á konsertini. Haldi ikki honum dámar at túra.

Talking Heads munnu teljast millum mest "influential" bólkar seinastu 25-30 árini, hóast stóra mainstream viðurkenningin ikki hevur verið tann stóra. Bara sum eitt lítið dømi úr rúgvuni kann nevnast at Radiohead tóku navn eftir Talking Heads lagnum av sama navni ("Radio Head" av True Stories plátuni frá 1986).

Í 1984 var framúrskarandi Talking Heads konsertfilmurin Stop Making Sense útgivin. The Face skírdi filmin at vera "The Citizen Kane of concerts movies". Hetta er eisini ein eginsamur, originalur og feitur konsertfilmur. Tað stuttliga er at hann byrjar við Byrne einsamøllum við kassagittara og fyri hvønn sang, ið verður spældur leggjast fleiri tónleikarar og fleiri pall rekvisittar afturat. Til síðst framførir fullmannaði bólkurin á einum fullriggaðum palli. Kul.

Nógvar góðar live framførslur eru í Stop Making Sense, m.a av fleiri Talking Heads klassikarum frá Eno tíðini:

"Life During Wartime" (upprunaliga frá Fear of Music)

Al Green lagið "Take me to the river" (upprunaliga frá More Songs About Buildings And Food)

Fantastiska anti suburbia odan "Once in a lifetime” (upprunaliga frá Remain In Light)

Byrne klárar framvegis at spæla "Once In A Lifetime" sannførandi. Her er er ein live upptøka frá okt. 2008:

Hetta er ikki frá Eno tíðini, men "Burning down the house" (embedding riggar ikki, tí er leinkja løgd til tað í staðin) er eisini eitt genialt lag. Cardigans og handan har walisiska brølapan gjørdu eitt habilt cover á sinni, men originalurin er sjálvandi feitastur. Góð 80'ara video eisini. trýst á leinkjuna fyri at kanna málið.

…og lat okkum so ikki gloyma Byrne/Eno samstarvið minus Talking Heads:
Byrne/Eno við “Strange Overtones” av Everything That Happens Will Happen Today:

“Everything that happens”, heitislagið av Everything That Happens Will Happen Today:

David Byrne interviewar seg sjálvan til “Stop Making Sense” filmin. Stuttligt interview:

Her er Byrne við sum sangari. Fatboy Slim/The BPA feat. David Byrne & Dizzee Rascal “Toe Jam”. Fantastisk video:

Eitt lekkurt house lag, har Byrne syngur. X-Press 2 feat. David Byrne "Lazy":

Tað stutta av tí langa; David Byrne er kul. Tjekka hann út!