5/31/14

Sun Ra Arkestra


Sun Ra (1914-1993). Photo: Andrew Putler/Redferns
"Planet earth can't even be sufficient without the rain. It doesn't produce the rain though. Sunshine. It doesn't produce the sun. The wind. It doesn't produce the wind. All planet earth produces is the dead bodies of humanity. That's its only creation. Everything else comes from outer space. From unknown regions. Humanity's life depends upon the unknown. Knowledge is laughable when attributed to a human being."
-Sun Ra
I was introduced to Sun Ra proper at a musicology course a few years back called "Perspectives on African-American Music". Sun Ra stood out as a rather monumental figure in the history of African-american music and not least in the afrofuturism movement.

Sun Ra came to earth as Herman Blount in Birmingham, Alabama in 1914, which was maybe the most racially segregated city ever. Later he destroyed all evidence of being born as Herman Blount and changed his name to Sun Ra and claimed to be of an angel race from Saturn. He didn't do drugs or alcohol and didn't have sexual relations. As it's said in the Brother From Another Planet documentary embedded below he was "a musician 24-7".

In terms of clothing and visual representation Sun Ra is very much a forebear to figures like George Clinton and Parliament/Funkadelic and musically he's related to the free jazz of Ornette Coleman, Albert Ayler, John Coltrane etc. but still Sun Ra and the Arkestra represent something totally unique. A deeply fascinating story about self-transformation and transcendence with some cosmic grooves to go along with it.

I have a few of his albums incl. the 1957 debut Sun Song but the discography is so vast it takes time to grasp the full output. I've only begun scratching the surface. We're seeing the Sun Ra Arkestra live at Jazzhouse next week. Looking forward to that! Sun Ra left earth in 1993 but the Arkestra goes on under leadership of 90 year old (!) Marshall Allen.

The above quote is from Robert Mugge's 1980 film on Sun Ra, A Joyful Noise:


Highly recommendable is Don Lett's 2005 documentary Sun Ra - Brother From Another Planet which incorporates some of Mugge's material, while also including additional interviews:


This article is also a good introduction. I recommended the article on Twitter and Dave Davis from the Sun Ra Arkestra favorited my tweet. That's pretty cool :)
Dave Davis of the Sun Ra Arkestra favorites my tweet.
Sun Ra Arkestra feat. Marshall Allen

5/17/14

Yann Tiersen: 'Monuments'



All monuments of men
they're sinking in vain
Tiny moments of mine
they're floating in space
-Yann Tiersen

Pretty much sums it up, doesn't it?

(Yann's got a new album out called Infinity. This track is from his last one Skyline).

5/13/14

Thoughts on Music #19 (Steve Reich)

-->
Steve Reich
“Stockhausen, Berio and Boulez were portraying in very honest terms what it was like to pick up the pieces of a bombed-out continent after World War II. But for some Americans in 1948 or 1958 or 1968 – in the real context of tail-fins, Chuck Berry and millions of burgers sold – to pretend that instead we’re really going to have the dark-brown angst of Vienna is a lie, a musical lie.”
–Steve Reich, 1987, interviewed by Edward Strickland and quoted in K. Robert Schwartz:  Minimalists (1996, London: Phaidon) pp. 56-57.

5/8/14

Heyr himna smiður


This is simply beautiful. Icelandic vocal sextet Árstíðir (http://arstidir.com) singing the 13th century Icelandic hymn "Heyr himna smiður" at the train station in Wuppertal, Germany  in Sept. 2013.

"Heyr, himna smiður" was written by Kolbeinn Tumason in 1208. The music was composed in the 1970s by Þorkell Sigurbjörnsson (1938-2013), one of Iceland's foremost contemporary composers.

Lyrics:

Heyr, himna smiður,
hvers skáldið biður.
Komi mjúk til mín
miskunnin þín.
Því heit eg á þig,
þú hefur skaptan mig.
Eg er þrællinn þinn,
þú ert drottinn minn.

Guð, heit eg á þig,
að þú græðir mig.
Minnst þú, mildingur, mín,
mest þurfum þín.
Ryð þú, röðla gramur,
ríklyndur og framur,
hölds hverri sorg
úr hjartaborg.

Gæt þú, mildingur, mín,
mest þurfum þín,
helzt hverja stund
á hölda grund.
Send þú, meyjar mögur,
málsefnin fögur,
öll er hjálp af þér,
í hjarta mér.

From here.

5/5/14

Uttan Facebook í eina viku

"The blogger as a serious man under the sun". Foto: Jens L. Thomsen.
Í dag er tað ein vika síðani eg loggaði av Facebook á telduni, strikaði Facebook appina á minum iOS tólum, og strikaði FB bókamerkini í mínum browsara. Eg havi við vilja ekskluderað meg sjálvan frá selskapinum. 

Hví? Tí tað fer við tíð, ið eg heldur vil brúka til meira týðandi ting, s.s. at hugsavna meg um mítt spesiali, ið skal latast inn um minni enn tveir mánaðir. Havi arbeitt við tí leingi, og nú er endaspurturin, so segði hann, settur inn. Ikki eru stundir til vas og fjas.

Ein onnur orsök til hetta sjálvvalda virtuelt-sosiala eksil er, at eg í mínum stilla sinni undrist yvir hvussu Facebook og sosialir miðlar hava etið seg inn á okkara tilveru. Hugsi um ikki ein rættiliga grundleggjandi nevrologisk umlegging fer fram í okkara heilum í hesum árum. Gud viti hvat tað man hava at siga fyri samfelag og samskifti sum frá líður. Hvussu enn er og ikki, so gekk tað upp fyri mær ein dagin, at eg havi verið álinju á sosialum miðlum nonstop í átta ár. Myspace frá '06-'09 og Facebook frá '08-'14. Tað er nokkso leingi, og nú havi eg hug at royna okkurt annað. Í hvussu so er fyribils.

Ein triðja orsök er at eg leiðist av konstanta streyminum av verbalum og visuellum óljóði, ið flýtur frítt á Facebook. Ella soleiðis kennist tað í hvussu so er. The usual suspects keglast um the usual stuff, og so larmur og fjas fyri rest. Óivað eru eisini nógv góð ting við Facebook, men tað er ein orsök til at menniskju í öldir hava valt at liva í fráhaldi í styttri ella longri tíðarskeið. Fráhald hjálpir tær at reinsa og nullstilla sansirnar, og njóta tingini av nýggjum. Um okkara leiðir hevur föstan veitt henda frálíka og kærkomna möguleikan.

Herfyri sat eg hjá okkara góðu vinfólkum Jan Rúna og Jóhonnu úti á Christianshavn. Sámal Ravnsfjall var eisini komin á gátt, og vit hövdu eitt gott prát um tónleik (serliga Bob Dylan), og um lívið í tess heild. Fyrr á kvöldinum spældu vit á somu konsert á Operaen á Christiania. Sámal greiddi m.a. frá árunum, tá hann sigldi úti. Hann var vekk í mánaðir, og gittarin lá eftir við hús. "Einki ljóðar sum tá tú slært fyrstu akkordina á gittaranum, tá tú ert komin heimaftur", segði hann. Nettupp.

Ein fjóra orsök er at Facebook er eitt sindur rotið. Tvs. tað hevur eina snögt sagt modna ávirkan á alnetið, har tað hevur lyndi til at súgva innihaldið úr tí. Um eitthvört alnetsvirksemi ikki verður skrásett og rópa á húsatekjunum á Facebook, so kann tað næstan gera tað sama. Soleiðis tykist tað í hvussu so er (vit kunnu kanna eftir við at vita hvussu nógvar viðmerkingar hesin bloggurin fær? Eg fari so ikki at deila hann á Facebook, og fyri nökrum mánaðum síðani kom eg av misgáum til at strika "Facebook like" funktiónina her á blogginum, so tað er heldur ikki ein möguleiki...)

Knud Romer segði longu fyri nökrum árum síðani, at Facebook er sum ein krabbasvullur á alnetinum, og hann hevði eitt sindur rætt. Alnetið plagdi at merkja fjölbroytt og frælst samskifti. Tað var í hvussu er dreymurin. Variatión og ymiskleiki. Eitt kærkomið anarkistiskt element var uppi í. Sentraliseringin á Facebook er ein keðiligur tendensur.

Hesa seinastu vikuna havi eg vant meg við fráveruna av verbalum óljóði, og mær dámar tað væl, hóast onkur abstinensiell herindi gamaní hava verið. Tað er í lagi við tí. Eg ætli mær at vera vekk, inntil eg havi funnið útav, hví eg skal tíma at koma á Facebook aftur. Rokni við at jú longri steðgurin er, jú klókari verið eg. Kanska skulu vit siga at eg verið vekk inntil spesialið er latið inn. Har áleið.

P.S: Jú, tað er púra rætt, at eg eri framvegis á t.d. Twitter og Instagram, ið eisini eru eitt slag av sosialum miðlum, men har gongur tað fyri seg á ein annan hátt, har ein ikki hevur tað við at sökka burtur í suði, snakki og sjóði.