4/25/17

The Aristókrasía Project


The Aristókrasía Project er heitið á nýútkomnari og stak forkunnugari konseptplátu hjá íslendska tónleikaranum Úlfur Eldjárn. Sjálvur umrøður Eldjárn plátuna sum eina "retro-futuristiska konseptplátu" um rúmdarferðing, tøkni, tilgjørt telduvit, horvin utopia og framtíðina hjá mannaættini. Tónlistarliga er talan um eina hugfangandi samanrenning millum eldri synth popp og filmiskar strúkaraútsetingar.

Úlvur Eldjárn hevur áður gjørt vart við seg sum limur í frálíka synthesizer og orgul bólkinum Apparat Organ Quartet, ið hevur tvinnar plátur og eina remix útgávu á baki. Sum solotónleikari hevur Eldjárn skrivað tónleik til film, sjónleik og aðrar miðlar, men sambært honum sjálvum dámar honum best at hugsavna seg um egnar kreativar verkætlanir. Í grein í The Reykjavík Grapevine greiðir Eldjárn frá, at Aristókrasía verkætlanin byrjaði sum eitt stað at sleppa av við hugskot, ið hvørki hóskaðu seg til AOQ ella til hansara virksemi sum tónaskald.

Við tíðini gjørdist útgávan til eina konseptplátu, ið sameinir analogar synthesizarar og klassiska instrumentering. Sjey løg eru á plátuni, og áðurnevnda Grapevine greinin inniheldur eisini eina lag-fyri-lag gjøgnumgongd av teimum. Her fæst m.a. at vita at lagið 'Blue Eyes' er íblást av talvtelduni Deep Blue, ið sigraði á Gasparov á sinni, og at lagið 'Poyekhali!' er ein fagnaður til russiska kosmonautin Yuri Gagarin, ið var fyrsta menniskja í rúmdini. 'Poyekhali!" merkir "kom avstað!" á russiskum, og hetta vóru síðstu orðini hjá Gagarin áðrenn take-off.

Sci-fi bókmentir hjá Ryan Boudinot og Philip K. Dick spæla eisini ein leiklut, og sum heild eru vit stødd í teirri farnu framtíðini. Retro futurismuni. Sjeynda og seinasta skering 'Bon Voyage' er ein heilsan til ómannaðu rúmdarførini Voyager 1 og 2, ið vóru send avstað í 1977 og sum í dag ferðast úti millum stjørnurnar. Á báðum førunum er eitt eintak av "gyltu plátuni", ið er eitt savn av ljóðum, myndum og data frá jørðini (Blind Willie Johnson og Chuck Berry eru við, og hesum er ávísur uggi í).

Úlvur Eldjárn er ikki einasti AOQ limurin, ið hevur eyðmerkt seg við soloútgávum. Av hinum limunum er tað allarhelst nú fyrrverandi limurin Jóhann Jóhannsson, ið er hevur vakt mest altjóða ans. Hann hevur útgivið eina røð av væleydnaðum soloútgávum, umframt filmstónleik til stórar filmar sum eitt nú Arrival (2016), Sicario (2015), The Theory of Everything (2014) og Prisoners (2013). Jóhannsson hevur eisini tónleik í umbúna til uppkomandi og nógv umrødda Blade Runner 2049.

Tað eru longu 15 ár síðani eg gjørdist fjeppari av Apparat Organ Quartet. Á heysti í 2002 fór eg til Reykjavíkar við tónleikabólkinum Clickhaze, og vit hoyrdu m.a. Apparat framføra á nú søguliga spælistaðnum Grandrokk. Tað var ein framúr konsert, og eg ognaði mær debutplátuna á fløgu og fekk autografar signeraðar á hana. Árið eftir var eg við til at vinna Prix Føroyar við tónleikabólkinum Gestir, og ein av vinningunum var luttøka á konsert í Norðurlandahúsinum á Listastevnuni 2003. Hinir luttakandi bólkarnir vóru Apparat Organ Quartet úr Íslandi og The Cleaning Ladies úr Finnlandi. Apparat lántu onkran synth frá mær, og tað gjørdi tað ikki minni spennandi.
Signeraða Apparat Organ Quartet fløgan, ið eg ognaði mær á sinni. Fýra autografar komu á eitt kvøldi í Grandrokk, Reykjavík í 2002, meðan fimti og seinasti autografurin frá Jóhann Jóhansson kom til høldar backstage í Norðurlandahúsinum í 2003.
Hvussu enn er og ikki, so er The Aristókrasía Project tann soloverkætlanin frá limi í AOQ, ið hevur nógv mest til felags við tónleikin hjá júst AOQ. Huglagið er onkursvegna rættiliga líkt, og serliga eru tað synthesizer ljóðini, ið ganga aftur. Kortini hevur hesin tónleikurin ein meira filmiskan dám, óivað orsaka av strúkarunum, ið verða leiktir av íslendskari strúkikvartett. Eisini leikar slagverksleikarin Samuli Kosminen við á plátuni.

Stilistiskt og málsliga eru eisini felagseyðkennið. "Aristókrasía" er eitt rættiliga eyðkent Apparat'skt hugtak, og leiðir tankarnar á onnur hugtøk hagani. Eitt nú heitið á aðru AOQ plátuni Pólýfónía (2011), umframt heitini á løgunum 'Romantika' og 'Seremonia', ið bæði stava frá fyrstu AOQ plátuni frá 2002. Hetta kundi bent á at Eldjárn hevur ein rættiliga miðsavnandi leiklut í konseptuella heiminum hjá AOQ. Á hesi soloútgávuni hjá honum hevur alt fingið ein egnan dám við eyka denti á retrofuturistiska rúmdaraldartíð úr miðskeiðis í farnu øld. Sera dámlig og áhugaverd útgáva, ið styttir væl um stundir meðan bíðað verður eftir næstu Apparat Organ Quartet plátuni

(sí eisini hugtakandi live KEXP framførslu, ið er viðfest niðanfyri).





4/18/17

Tevtonskur Týsdagur - Jaki Liebezeit (1938-2017)



Hetta er 5. bloggur í bloggrøðini "Tevtonskur týsdagur", ið setir sjóneykuna á góð krautrock nøvn. "Tevtonskt" er føroyskt fyri "teutonic", ið stutt sagt merkir "týskt" ella "germanskt".

JAKI LIEBEZEIT
Til umrøðu hesuferð er legendariski Can trummuleikarin Jaki Liebezeit, ið andaðist 22. januar 2017. Playlisti er viðfestur niðast.

Eg hevði upprunaliga ein Can blogg í umbúna til "Tevtonskan týsdag", men tá tað frættist at Liebezeit var farin um sýn gjørdi eg av at næsti bloggur í røðini skuldi vera til heiðurs fyri hesum meistarliga trummuleikara. Tískil havi eg sett saman eina røð av plátum og verkætlanum har Liebezeit leikar við. Ymisktháttað og gott alt samalt.

Liebezeit var ongantíð ein solo artistur, ið gav út í egnum navni, men hann hevur leikt á fleiri tiltiknum útgávum. Á ungum árum las hann jasstrummuspæl, og ráðini frá læraranum vóru "endurtak ongantíð". Jaki gjørdi tað øvugta og valdi sær endurtøkuna, repetitiónina, sum aðalmál og sereyðkenni. "Liebe zeit". Ja, hann elskaði sanniliga tíð og groovið var endaleyst. Hetta eyðkendi hansara spæl við Can.

Ein drúgvari gjøgnumgongd av Can verður goymd til eina aðru ferð. Kortini slepst ikki undan at nerta við okkurt av tí sum Liebezeit skapti við hesum slóðandi týska bólki, ið hevði sína stórtíð í 70'unum. Tveir sangarar myndaðu bólkin hetta tíðarskeiðið: amerikanski Malcolm Mooney frá 1968-1969 og japanski Damo Suzuki frá 1970 til 1974. Tá Suzuki fór burturúr sungu aðrir limir, og mest av øllum var Can eitt kollektiv av tónleikarum, har ongin einstaklingur var myndandi. Allir høvdu líka nógv at siga, og áherðslan var altíð á hitt kollektiva úttrykkið. Í grundini lá áherðslan á tað ljódliga, meðan alt tað visuella kom í aðru røð. Í so máta er bólkurin júst tað øvugta av Kraftwerk, ið eyðmerktu seg í sama tíðarskeiði við einum sera greitt defineraðum visuellum samleika.

CAN: Delay 1968 'Thief' (1968)
Plátan Delay 1968 kom í roynd og veru ikki út fyrrenn í 1981. Hetta er ein savnspláta við elstu upptøkunum hjá bólkinum, ið upprunaliga skuldu útgevast sum ein pláta við heitinum Prepare To Meet Thy Pnoom, men plátufelagið segði nei. 'Thief' er eitt av seigaru og vakraru løgunum á plátuni, og í 2000 hoyrdi eg Radiohead spæla eitt frálíkt live cover av sanginum í Keypmannahavn. Tað stuttliga er at tað ljóðar sera nógv sum ein Radiohead sangur, og hetta sigur helst nakað um tann ovurhonds týðandi íblástur, ið Radiohead hava fingið frá Can. Trummurnar í upprunaútgávuni eru eyðkent Liebezeit'skar.

CAN: Soundtracks 'Mother Sky' (1970)
Hin sálarliga óstabili Malcolm Mooney var ikki við í Can í langa tíð, og longu í 1970 gjørdist japanski Damo Suzuki nýggjur sangari í bólkinum. Liebezeit og bassleikarin Holger Czukay hoyrdu hann spæla á gøtuni ein dagin í München, og teir bjóðaðu honum alt fyri eitt uppí bólkin. Hetta merkti eisini eitt stílistiskt skifti frá sýrurokki til meira groove og repetitións grundaðan tónleik. Plátan Soundtracks umboðar skiftið og hevur bæði Mooney og Suzuki løg umboðaði. Á tí episkt jammandi 'Mother Sky' - eitt arketypiskt Can/krautrock lag - er tað Suzuki, ið syngur fyri. Liebezeit pumpar avstað frá fyrsta sekundi, og lagið er eisini eitt frummyndarligt dømi um sonevndu motorik rútmuna.

Can: Tago Mago 'Halleluwah' (1971)
Eitt høvuðsverk í Can diskografiini er Tago Mago frá 1971. Bassleikarin Holger Czukay tók plátuna upp í slottinum Schloss Nörvenich nærhendis Köln. Løgini er tikin upp live og síðani klipt og snikkaði til av Czukay. Íblásturin kom frá jassi sum t.d. Miles Davis (serliga Bitches Brew) og frá elektroniskum avantgarde tónleiki. Hetta er á mangan hátt hin mest radikala Can útgávan við longum ambient pettum og endaleysum groovi. 'Halleluwah' er eitt talandi dømi í so máta. Lagið er 18 1/2 minuttir til longdar og fyllir alla síðu 2 av teirri dupultu LP'ini. Liebezeit leggur treytaleyst frá landi við einum minimalistiskt hypnotiserandi groovi, og alt hitt sum hendir hendir rundanum. Markleyst.

Can: Ege Bamyasi 'Vitamin C' (1972)
Kennarar eru ikki samdir um hvørt Tago Mago ella Ege Bamyasi, ið kom árið eftir, er besta Can plátan. Báðar eru góðar, tað er bæði vist og satt. Minimalistiski groovarin Liebezeit leggur framvegis botnin, og hinir skapa tekstur omaná. Fantastiska funk lagið 'Vitamin C' hevur seinni fingið eitt slag av endurburði sum soundtrack tónleikur, og seinast var tað at hoyra í frálíku og alt ov undirmettu Netflix røðini The Get Down. Røðin snýr seg um hvussu DJ mentan og disco tóku seg upp í New York miðskeiðis í 70'unum, og hetta týska (!) lagið frá 1972 riggar avbera væl í samanhanginum. Tað sigur eitt sindur um listarliga víðskygnið hjá Can.

Brian Eno: Before And After Science 'Backwater' (1977)
Tað er eingin loyna, at bretsku tónleikastjørnurnar David Bowie og Brian Eno høvdu góðar dagar í Týsklandi í 70'unum. Teir heintaðu sær miklan íblástur higani, innspældu tiltiknu Berlin trilogiina hjá Bowie í Berlin og serliga Eno samstarvaði við fleiri ymsar týskar tónleikarar í tíðarskeiðnum. Pláturnar Cluster & Eno (1977) og After The Heat (1978) eru dømi, har Brian Eno og teir báðir Dieter Moebius og Hans-Joachim Roedelius samstarva, og saman við NEU! gittarleikaranum Michael Rother samstarvaðu teir fýra undir heitinum Harmonia (Eno + Harmonia upptøkurnar komu tó ikki út fyrrenn nógv seinni). Á síni fjórðu solo plátu Before And After Science fekk Eno sjálvan Liebezeit við sær í upptøkuhølið, og hetta hoyrist m.a. á lagnum 'Backwater'.

Michael Rother: Flammende Herzen 'Karusell' (1977)
Eg havi áður havt Tevtonskan Týsdag um framúrskarandi gittarleikaran Michael Rother. Hann gjørdi veruliga vart við seg saman við trummuleikaranum Klaus Dinger í NEU!, umframt at hann eitt stutt skifti leikti við Kraftwerk. Seinni fóru Rother og Dinger hvør til sítt, og tá Rother í 1977 setti hon á soloyrkisleiðina sat Jaki Liebezeit handan trummurnar. Liebezeit leikar á fyrstu fýra soloplátunum hjá Rother, og tær eru allar góðar. Talan er um lyriskan og melodiskan instrumentaltónleik. Ikki líka radikalt sum eitt nú NEU!, men kortini avbera vakurt og inniligt. Ilt er at taka dagar ímillum hvør besta útgávan er, men her má í øllum førum okkurt við av solo debutini Flammende Herzen. 'Karusell' er eitt framúr gott dømi um melodiskt motorik a la Rother og Liebezeit.

Michael Rother: Sterntaler "Sterntaler" (1978)
Nú vit eru komin so gott í gongd má eitt Rother/Liebezeit lag við afturat. Hesuferð heitislagið av aðru Rother soloplátuni, Sterntaler, frá 1978. Eg dyrki tað sálmakenda í lagnum, tað ruralt naivistiska huglagið og samspælið millum analogar synthesizarar, el-gittara og trummur. Her kundu fyri tað eisini komið løg við av næstu tveimum Rother plátunum, tí Liebezeit leikar eisini á teimum og tær eru sum sagt frálíkar. Katzenmusik (1979) skal kortini hoyrast sum ein tematiskt samanhangandi heild, og Fernwärme er nakað fyri seg (tvær umboðaðar Rotherplátur er eisini nokk).

Phantom Band: Phantom Band 'For M.' (1980)
Tá Can fóru hvør til síðst í 70'unum stovnaði Liebezeit bólkin Phantom Band, ið upprunaliga var eitt slag av framhaldi av tí sum Can høvdu gjørt síðstu árini frammanundan. Seinni flutti Phantom Band seg yvir móti art rock. Holger Czukay úr Can var eisini við í hesum bólkinum, umframt limir úr bólkinum Dunkelziffer. Bólkurin lat tríggjar útgávur úr hondum: Phantom Band (1980), Freedom of Speech (1981) og Nowhere (1984). 'For M.' er eitt instrumentallag av debutplátuni frá 1980.

Eurhytmics: In The Garden "Take Me To Your Heart" (1981)
Áðrenn bretsku Eurhytmics gjørdust eitt víðagitið electro popp navn við 'Sweet Dreams (Are Made of These)' gjørdu tey sveimandi tónleik við psykedeliskum og krautrock íblástri. Hetta hoyrist serliga á debutplátuni In The Garden frá 1981. Plátan var framleidd av tiltikna framleiðaranum Conny Plank, ið m.a. arbeiddi við eini langari røð av krautrock bólkum. Afturat Liebezeit er Holger Czukay úr Can eisini við á plátuni. Á 'Take Me To Your Heart' leggur drívandi trummuspælið hjá Liebezeit ein hegnisligan botn.

Holger Czukay, Jah Wobble, Jaki Liebezeit: Full Circle 'How Much Are They?' (1982)
Full Circle er eitt samstarv millum Holger Czukay, Jaki Liebezeit og enska dub og punk bassistin Jah Wobble, m.a. kendur úr Public Image Ltd. Plátan hevur ein eksperimenterandi dám,  og hóast ókend er hon í grundini ein lítil genistrika. Ein frálík samanseting av dub og krautrock hugløgum, ið er innspæld í legendariska Inner Space studionum hjá Can. Eg fann plátuna í Accord í Keypmannahavn einaferð, og keypti hana tí húsin sá feitur út og tí eg kendi tónleikararnar. Heimkomin angraði eg ikki keypið, tí plátan vísti seg at vera mikið hugtakandi. Avgjørt verd at kanna nærri (einans heitislagið finst á Spotify, sí leinkjuna undir myndini omanfyri um tú ynskir plátuna í fullari longd).

Jah Wobble, The Edge, Holger Czukay: Snake Charmer "Snake Charmer" (1983)
Eisini eitt eksperimenterandi samstarv frá fyrra helmingi av 80'unum. Útgávan nær kanska ikki somu hæddum sum Full Circle omanfyri, men hon er mikið áhugaverd kortini. Ikki minst tí at ongin annar enn U2 gittarleikarin The Edge leikar við, umframt Jah Wobble, Holger Czukay, Liebezeit v.fl., og so er hon framleidd av tiltikna diskaranum og framleiðaranum Francois Kevorkian.
(NB! Einasta lagið av plátuni, ið finst á Spotify er 'Snake Charmer (reprise)', og tí er tað lagið komið við á playlistan, hóast Liebezeit ikki spælir á tí. Annars er vert at tjekka plátuna í síni heild via leinkjuna undir myndini).

Depeche Mode: Ultra 'The Bottom Line' (1997)
Seinasta lagið hesuferð er av plátuni Ultra hjá Depeche Mode. Higani kemur lagið 'The Bottom Line', ið hevur Liebezeit við á percussion. Depeche Mode hava altíð havt eina hugbinding mótvegis tí týska - industrial, Einstürzende Neubauten, Berlin, Hansa Studios, krautrockur, Kraftwerk o.s.fr. Hetta er alt vovið væl og virðiliga inn í Depeche DNA'ið. Tí eri eg ikki kløkkur av at Jaki Liebezeit hevur verið við bólkinum í studio. Løgini á Ultra eru sein og seiglig í tempo, og ein grundkensla av hipp hopp liggur undir tí heila. Hipp hopp og týsk hugløg sum ikki einaferð. Hetta er í grundini ein av mínum yndis DM útgávum, og 'The Bottom Line' er ein av perlunum, ið goyma seg aftarlaga á plátuni. Á síðu B, so segði hin. Fyri nøkrum døgum síðani vóru 20 ár liðin síðani Ultra kom út. Soleiðis gongur tíðin uttan at vit varnast tað, og brátt eru vit her ikki longur, hóast tann góði tónleikurin livir víðari.



“It was never written, the music,” Liebezeit said of Can’s songwriting method. “There was no single composer in the band. Everything was composed in the studio like in a laboratory. We worked together and get some ideas and record it again and again until it develops. We thought writing on paper was finished. Now we write on tape.”

1/14/17

Low 40 ár


"...For many years Berlin had appealed to me as a sort of sanctuary like situation. It was one of the few cities where I could move around in virtual anonymity. I was going broke; it was cheap to live. For some reason, Berliners just didn't care. Well, not about an English rock singer anyway." -David Bowie.

Í dag eru 40 ár síðani Low hjá David Bowie kom út hin 14. januar í 1977. Ikki hissini pláta. Tann fyrsta í sonevndu Berlin trilogiini. Kanska mín yndis Bowie útgáva, tó at aðrar eisini eru mær kærar. Plátan umboðar eina "persónliga og estetiska yvirháling" sambært Rolling Stone, og tað er ikki heilt av leið.

Undanfarna útgávan Station To Station (1976) var innspæld í Los Angeles. Eisini ein ræðuliga góð pláta og potentiel yndis, ið hevur nøkur ting til felags við síðstu Bowie plátuna Blackstar (2016). Station To Station umboðar eitt steðgipláss - sí proverbialu jarnbreytarstøðina(r) í heitinum - millum hitt amerikanska Philadelphia "plastic soul", ið Bowie meistarliga dyrkar á Young Americans frá 1975, og so tann evropeiskt/týskt informeraða art rokkin á Low frá 1977.

Listaliga fekk Bowie nógv burtur L.A., men persónliga mátti hann rinda ein ov høgan prís. Undan Station To Station menti hann eina persona við heitinum "The Thin White Duke", ið m.a. bygdi á leiklutin sum Thomas Jerome Newton í filminum The Man Who Fell To Earth (Nicolas Roeg, 1976). Permumyndin á Low (sí omanfyri) er eisini tikin úr filminum. "Thin White Duke" var eitt spartanskt alternativ til meira litríku Ziggy Stardust, Halloween Jack v.fl. Hóast spartanska lookið var hetta tíðin har Bowie veruliga nærkaðist kantinum, og eitt skifti livdi hann bert av kokain, reyðari piparfrukt og mjólk (!)

Seinni skýrdi hann L.A. "...the most vile pisspot in the world" og viðgekk, at hevði hann ikki skift lívskós høvdu 70'ini óivað gjørt av við seg. Skrædlið lúrdi, og Bowie flýddi eystur um hav til Berlin. Hóast Berlin var heimsins heroin høvuðsstaður tá í tíðini, gjørdist býurin ein rættiligur frístaður hjá Bowie. Hann helt seg tíbetur frá heroininum, og eisini var hann mestsum ókendur í býnum. Í øllum førum fekk hann frið at vera tann, sum hann var og kundi dyrka list og tónleik frítt.

Kosmiski krautrokkurin gjørdist greiður íblástur, har bólkar sum Kraftwerk, Neu! o.a. vóru dyrkaðir. Hetta var alt kanaliserað á teirri slóðandi, kollveltandi og enduruppfinnandi Low. Frálíki backing bólkurin á Station To Station var eisini við her, og sum nakað nýtt var synthesizer og ambient gyklarin Brian Eno við sum tónlistaligur sparringspartnari hjá Bowie. Tony Visconti, ið hevur virkað á trettan Bowie útgávum frá 1969 til 2016, sat í prodjúsarasessinum. Við sær hevði hann m.a. ein Eventide Harmonizer, ið hann m.a. nýtti til slóðandi snaretrummuljóðið á plátuni.

Síða A er elektroniskur rokkur við tilknýti aftur til elektronisku r'n'b/soul tónarnar á Station To Station. Fyrsta og síðsta lag á A síðuni eru instrumental, meðan tey írestandi eru við vokali. Størsta hittið higani er allarhelst 'Sound and Vision', tó at plátan skal hoyrast í síni heild. Síða B er elektroniskur ambient/avantgarde tónleikur, harav nøkur løg eru instrumental. Hóast henda síðan liggur sera langt frá rokkinum á síðu A, er ein gjøgnumførd heild yvir allari plátuni. Ein djúpt melankolsk útgáva, ið kortini er futuristiskt upplyftandi. Eitt stórverk, ið fekk eitt tematiskt framhald á teirri somuleiðis meistarligu "Heroes" árið eftir, umframt á Lodger frá 1979.

"Much has been made of Kraftwerks influence on our Berlin albums. Most of it lazy analyses I believe. Kraftwerks approach to music had in itself little place in my scheme. Theirs was a controlled, robotic, extremely measured series of compositions, almost a parody of minimalism. One had the feeling that Florian and Ralph were completely in charge of their environment, and that their compositions were well prepared and honed before entering the studio. My work tended to expressionist mood pieces, the protagonist (myself) abandoning himself to the 'zeitgeist' (a popular word at the time), with little or no control over his life. The music was spontaneous for the most part and created in the studio. [...] What I WAS passionate about in relation to K. was their singular determination to stand apart from stereotypical American chord sequences and their wholehearted embrace of a European sensibility displayed through their music. This was their very important influence on me." -David Bowie.

Henda vakra teknirøðin/strípan lýsir tíðarskeiðið væl, og hesin teknifilmurin er ein innforstaðin og humoristisk lýsing av Low upptøkunum:


1/13/17

Ræðusurfmiks


Í dag er fríggadagur trettandi. Ikki var gamalt at fara undir nýtt átak á hesum degi, men eg loyvi mær kortini at peika á nakað viðkomandi, ið hendi fyri tíð síðani. Allahalgannaaftan 2015 var eg nevniliga allahalgannaaftansdiskari - Halloween DJ - í Sirkus í Vágsbotni.

Hetta giggið veitti íblástur til eitt trølsligt DJ miks. Eg gjørdi av, at miksið bert skuldi innihalda surf og rockabilly tónleik við einum horror tema. Hóast greitt avmarkaða byrjanarstøðið, var tað ómakaleyst at finna tónleik til miksið. Helst tí, at ein greiður konjunkturur (samhending) sást millum surf tónleik og horror í seinna helmingi av 50'unum og fyrra helmingi av 60'unum. Ikki heilt ólíkt samhendingini millum eitt nú disco og sci-fi í 70'unum.

Surf og rockabilly tónleikur hevði eina stórtíð báðumegin Atlantshav í umrødda tíðarskeiði. Ja, sjálvur Elvis átti sín leiklut í, at rockabilly vann frama ('Mystery Train' kundi fyri tað verið við í miksinum, tó at sangurin kanska ikki er at flokka sum beinleiðis "horror"). Instrumentalir surf bólkar stóðu seg eisini væl, men brátt var hesin tónleikur troðkaður av trúnuni av The Beatles og British Invasion rákinum.

Hetta endurspeglast eisini í miksinum, tí tey flestu løgini eru frá tíðarskeiðnum 1955-1966. 1961 er best umboðaða árið við tilsamans 6 løgum. Miksið er annars býtt 50/50 millum instrumentalløg og løg við sangi. 11 av umboðaðu bólkunum byrja við “The” (eitt klassiskt surf/instrumental eyðkenni). Telja vit backing bólkarnar hjá teimum báðum Dick Dale og Link Wray uppí (The Del-Tones og The Ray Men) økist talið til 13.

Gerið so væl: Spooky Surf Mix við surf, rockabilly og garage klassikarum um ólátaðan óhugna, retro ræðuleikar og øtiligan ørskap! Til eitthvørt høvi, tað verið seg gaman ella álvara. Niðanfyri er lagaryvirlit.



Lagayvirlit:
1. Dick Dale & His Del-Tones: ’Riders In The Sky’ (1963)
2. The Tornadoes: ’Phantom Surfer’ (1963)
3. The Marketts: ’Out of Limits’ (1963)
4. Jackie Morningstar: ’Rockin’ In The Graveyard’ (1959)
5. Link Wray & His Ray Men: ’Jack The Ripper’ (1961)
6. Screaming Lord Sutch: ’’Til The Following Night’ (1961)
7. The Ravens: ’Ghoul Friend’ (1961)
8. The Cramps: ’Goo Goo Muck’ (1981)
9. The Moontrekkers: ’Night Of The Vampire’ (1961)
10. Sharkey Todd & The Monsters: ’Cool Gool’ (1959)
11. The Frantics: ’Werewolf’ (1960)
12. John Leyton: ’Johnny Remember Me’ (1961)
13. The Swanks: ’Ghost Train’ (1964)
14. Jack Turner: ’Nightmare’ (1955)
15. The Sonics: ’Witch’ (1966)
16. The Ventures: ’The Twilight Zone’ (1964)
17. Johnny Otis: ’Castin’ My Spell’ (1959)
18. The Scorpions: ’Riders In The Sky’ (1961)

1/12/17

Slowdive aftur á slóð


Hvør stórt at kunna staðfesta henda kavarokaða januardag, at hitt frarmúrskarandi bretska shoegaze ljómliðið Slowdive er komið aftur í aftur. 'Star Roving', fyrsta nýggja staklagið í heili 22 ár, er úti nú! Eitt stórbært lag, ið livir upp til heitið hjá bólkinum: "Slowdive". Hatta er júst kenslan. At kava spakuliga, tað verið seg í vatni, kava, luft, úti í rúmdini ella í einum stjørnuhavi (so segði hann). Gott at verma sær oyragongirnar við!

Bólkurin Slowdive miðsavnar seg um sangara og sangskrivara duo'ina Neil Halstead og Rachel Goswell. Tey vóru stovnaði í Reading í Berkshire í Onglandi í 1989, og lótu tríggjar plátur og nakrar EP'ir úr hondum inntil tey fóru hvør til sítt í 1995. Hvat er so shoegaze? Jú, tað er stutt sagt klassisk poppsangskriving umgyrd av támutari gittar studio ljóðviðgerð. Tað ber óivað til at tekna eina striku frá shoegaze aftur til Phil Spector, The Velvet Underground o.a. Slowdive hava altíð duga tað soniska væl. Tey samstarvaðu enntá við Brian Eno á nøkrum sangum á Souvlaki.

Seinasta plátan áðrenn bólkurin gavst var Pygmalion frá 1995, har Neil Halstead flytir seg yvir í eksperimental/ambient/abstrakt øki. Eisini ein fantastiska góð útgáva. Vit hoyrdu Slowdive á Roskilde Festival í 2014, og tað var ein bergtakandi konsert. Helst besta konsertin á festivalinum tað árið. Inniligt og rørandi. Eg frætti um Slowdive gjøgnum gittarleikaran og vinmannin Jan Johansen og tónleikabólkin glorybox. At hoyra Slowdive live minti meg á nøkur ting sum tónleikur kann, ið glorybox vístu mær í verki á fyrsta sinni. Í 2008 hoyrdu vit annars My Bloody Valentine spæla reunion konsert á Roskilde Festival, so tað er ikki at kimsa at.

Hetta eru snøgt sagt spennandi tíðir at fjeppast uppi í shoegaze bylgjuni, ið sveipti Stórabretland fyri 20-25 árum síðani. Í 2013 var tað My Bloody Valentine, ið gjørdu comeback við nýggjari plátu, í 2014 túraðu Slowdive fyri fyrstu ferð í 20 ár, og í fjør fóru Ride aftur á landavegin. Eitt boð uppá eina shoegazer tríeind man vera júst hesir tríggir bólkarnir. Mín topp 3 yvir bestu útgávur frá tíðarskeiðnum er í øllum førum 1. Loveless hjá My Bloody Valentine, 2. Souvlaki hjá Slowdive og 3. Nowhere hjá Ride. My Bloody Valentine komu aftur í aftur við teirri frálíku MBV í 2013, og nú eiga Slowdive tørn við nýggjari plátuútgávu.

Annars skal tað leggjast afturat, at Slowdive fólkini ikki hava gingið fyri einki síðani bólkurin gavst í 1995. Halstead, Goswell og aðrir limir í bólkinum stovnaðu hin somuleiðis frálíka folk/country/americana bólkin Mojave 3, ið eisini hevur latið nakrar ordiliga góðar plátur úr hondum.  Neil Halstead hevur eisini útgivið nakrar soloplátur, umframt at hann er partur av spennandi verkætlanini Black Hearted Brother, ið hevur útgivið eina plátu higartil. Nú eru Slowdive so komin aftur á slóð, og tað ger tað ikki verri. Tvørturímóti!


Sí annars henda áhugaverda og upplýsandi heimildarfilmin um Souvlaki: