8/23/16

Tevtonskur týsdagur (Tangerine Dream)

Hetta er 3. bloggur í bloggrøðini "Tevtonskur týsdagur", ið setir sjóneykuna á góð krautrock nøvn. "Tevtonskt" er føroyskt fyri "teutonic", ið stutt sagt merkir "týskt" ella "germanskt".

TANGERINE DREAM
Til umrøðu hesuferð er navnframi Berlin bólkurin Tangerine Dream. Tað stuttliga er, at eg leingi havi havt Tevtonskan Týsdag um Tangerine Dream í umbúna, og í summar hava teir brádliga fingið eitt "TV moment" við løgum í háaktuellum sjónvarpsrøðum sum Stranger Things og Mr. Robot
Limir úr synthwave bólkinum S U R V I V E, ið hava gjørt tónleikin til Stranger Things, vísa júst til Tangerine Dream sum týðandi fyrimynd, saman við eitt nú John Carpenter, Vangelis og Giorgio Moroder. Tað sama gera fleiri av hinum synthwave nøvnunum. Tískil er hetta eitt upplagt høvi at kava niður í diskografiina hjá Tangerine Dream.

Søgan um Tangerine Dream er í stóran mun søgan um oddamannin Edgar Froese (1944-2015). Diskografiin hjá bæði Tangerine Dream og Froese er tó so yvirdrivið rúgvusmikil - nærum 150 almennar útgávur (!) umframt savnsplátur og fjepparaútgávur - at her verður bert hugt nærri at Tangerine Dream diskografiini. Meira neyvt tí eldra partinum (70'ini og fyrst í 80'unum). Tað er ikki nøkur loyna, at tað er her gullkornini eru at finna. 

Útgávurnar frá hesum tíðarskeiði kunnu í høvuðsheitum flokkast í tríggjar tættir: The Pink Years, The Virgin Years og Soundtracks. Á myndini ovast havi eg avmyndað TD pláturnar í mínum savni. Tíggju í tali. Tær eru allar umrøddar her, tó at eg eisini umrøði onkra, ið enn ikki er fingin til høldar.
Tangerine Dream konsertplakat 1973. F.v.: Edgar Froese, Chris Franke og Peter Baumann.

"The Pink Years"

Hetta tíðarskeiðið fevnir um fyrstu fýra útgávurnar:

Electronic Meditation (1970)
Alpha Centauri (1971)
Zeit (1972)
Atem (1973)

Heitið "The Pink Years" sipar til logoið hjá týska plátufelagnum Ohr, ið var eitt ljósareytt oyra. Fyrstu fýra TD pláturnar vóru útgivnar á Ohr, ið legði dent á eksperimenterandi tónleik. Tað abstrakta er felagsnevnari fyri hesar útgávurnar. Tónleikurin er sum heild leysur, huglagsríkur og flótandi, og ber í so máta brá av samtíðarinnar hippie ráki. Legg eitt sindur av fríum krautrock uppfinnsemi afturat, og tú hevur at gera við stak sýraðar tónar.
Logo hjá plátufelagnum Ohr.
Ilt er at taka dagar millum hvør er besta útgávan frá hesum tíðarskeiðnum, men tað kemst ikki uttanum stórverkið Zeit. Ein dupultpláta á tremur við longum døprum dronum. Seinni skýrd eitt undangonguverk innan "dark ambient" tónleik. Hin orgul og floytu ríka Alpha Centauri og hin mellotron ríka Atem eiga eisini at vera nevndar. Og ja, debut plátan Electronic Meditation er sjálvsagt eisini eitt lurt verd. Sum heild málaðu TD hugvekjandi ljóðlandsløg hesi árini, og hevur ein seriøsan áhuga fyri bólkinum, so eru allar tær elstu pláturnar verdar at tjekka út.

"The Virgin Years"

Hetta tíðarskeiðið fevnir um tær útgávurnar, ið komu út á Virgin Records. Tilsamans komu 13 TD plátur út á Virgin frá 1974-1983. Her fari eg at umrøða sjey teirra. Alt er jú ikki líka áhugavert. Tær umrøddu eru:

Phaedra (1974)
Rubycon (1975)
Ricochet (live, 1975)
Stratosfear (1976)
Encore (live, 1977)
Force Majeure (1979)
Tangram (1980)

Phaedra signaleraði skiftið frá Ohr til Virgin, og hon umboðaði eisini eitt stílistiskt skifti. Á hesi útgávuni nýttu TD fyri fyrstu ferð sequensarar, og gav hetta tónleikinum eitt meira rútmiskt grundað drive. Kortini eru abstraktu ljóðmyndirnar varðveittar, og lítil ivi er um, at plátan er eitt meistaraverk og verður javnan skýrd at vera hin besta hjá bólkinum. VCS3 synthur, mellotron, Moog synthur, elektriskt klaver, gittari, bassur o.a. Her skortar ikki uppá uppfinnsemi.

Kosmiska stórbærið nær nýggjum hæddum á Rubycon frá 1975. Hendan útgávan er um gjørligt uppaftur meira episk og flótandi enn Phaedra. Hon inniheldur bert tvinni long løg, og ein verður lættliga drigin út í hesa endaleysu á av úrtøkiligum ljóðlitum. Puristar, ið dyrka elsta tíðarskeiðið hjá bólkinum, vilja halda uppá, at Rubycon er síðsta meistaraverkið hjá bólkinum. Eftir hesa útgávuna løgdu teir eina væl meira melodiska og minni abstrakta kós, har áðurnevndu sequensarar eisini í alsamt størri mun seta dám á rútmisku grundina.

Ricochet og Encore eru tvær áhugaverdar live plátur frá Virgin tíðarskeiðnum. Hóast tær eru "live", er vert at hava í huga, at talan er sum so ikki um live framførslur av tónleiki, ið longu finst í studio innspæling. Tónleikurin er væl meira flótandi enn so, og í báðum førum er talan um sjálvstøðugar og fyri ein part improviseraðar live kompositiónir.

Stratosfear frá 1976 setur nýggja stevnu í diskografiini, og boðar av álvara frá teirri melodisku kósini, ið bólkurin helt seg til næstu mongu árini. Hóast synth puristar svørja til eldru útgávurnar, meti eg hesa plátuna at vera fult á hædd við tær. Synthesizer og sequencer ljóðmyndin er her kryddað við kassagittara, el-gittara, cembalo o.ø. ljóðførum, og tað klæðir bólkinum. Psykedeliska og kosmiska útsýnið er einki minkað fyri tað um melodiska tevið er styrknað.

Rætt skal eisini vera rætt: Tangerine Dream var í praksis ein trio árini 1971-1976. Tað vóru teir tríggir Edgar Froese, Peter Baumann og Chris Franke (sí konsertplakatina omanfyri), ið myndaðu hetta sterka tíðarskeiðið frá Zeit (1972) til Stratosfear (1976). Stratosfear gjørdist sostatt tann síðsta við júst hesi manningini. Teir rundaðu av við at stinga nýtt út í kortið. Sig so ikki tað.
Blaðlýsing fyri Tangerine Dream: Stratosfear (1976).
Sorcerer (1977) er ein rættiliga idiosynkratisk útgáva. Hóast hon er frá '77, og sostatt er at rokna uppí melodiska sequencer tíðarskeiðið hjá bólkinum, peikar nógv á henni aftur til eldru ambient útgávurnar frá fyrst í 70'unum. Útgávan er soundtrack til William Friedkin filmin av sama navni. Søgan handan samstarvið er, at Friedkin ferðaðist í Evropa eftir at hava gjørt filmin The Excorcist (1973). Hann var staddur í Berlin og var boðin við á konsert úti á bygd onkrastaðni. Tey koyrdu í bili nokkso leingi og komu loksins til eina kirkju.

Í hesi kirkjuni framførdu Tangerine Dream á sínar eyðkendu synthesizarar. Friedkin var sum nevsligin og gjørdi í stundini av, at hesin bólkur skuldi gera tónleik til hansara næsta film. Seinni viðgekk Friedkin, at um hann hevði verið vitandi um Tangerine Dream áðrenn The Excorcist var gjørdur, hevði hann bílagt filmstónleikin frá teimum. Hvussu enn er og ikki, Sorcerer er lukkutíð millum tær sterkaru og vælumtóktu útgávurnar í diskografiini. Filmurin er eisini fínur.

Hinvegin er lítil ivi um, at Force Majeure (1979) telist millum tær meira kontroversiellu útgávurnar í diskografiini. Útgávan heintar íblástur frá progressiva rockinum og inniheldur nakað so traditionalistiskt sum rock trummur og el-gittar solo'ir. Øll hava ikki tikið eins væl ímóti slíkum elementum. Tað byrjaði jú so elektroniskt tað heila. Meti tó sjálvur, at útgávan er góð. Ljóðmyndirnar eru gjøgnumførdar og alt ljóðar væl. Vit tosa 1979, og henda útgávan við hennara skínandi blanka soundi liggur langt vekk frá samtíðarinnar skitna post punk ráki. Sjarmerandi onkursvegna.

Tann seinasti ordiligi varðin í diskografiini er eftir mínum tykki Tangram frá 1980. Hetta var tann fyrsta TD plátan, ið eg ognaði mær á LP. Leitaði síðan aftureftir. Útgávan tekur eitt sindur samanum melodiøsa Virgin tíðarskeiðið, og í bygnaði er hon ikki ólík Rubycon frá 1975, í og við, at hon bert inniheldur tvinni avlong løg: "Set One" á síðu A og "Set Two" á síðu B. Eisini ein vælljóðandi útgáva á tremur við hypnotiskum hugløgum og flúgvandi sequensarum.

Aftaná 1980 gongur longri millum snapsirnar. So hvørt sum tað 70'ara analoga víkir fyri tí 80'ara digitala, er tað sum um, mergurin hevur tað við at seyra úr tónleikinum. Tað er bara ikki tað sama. Onkrir glottar eru gamaní, eitt nú á soundtrackinum til Michael Mann filmin Thief (1981), á studioplátunum Exit (1981), Hyperborea (1983) og Green Desert (1985, upprunaliga innspæld í 1973). Og ikki at gloyma hin frálíka Steve Reich pastisjan "Love on A Real Train" av soundtrackinum til Tom Cruise filmin Risky Business (1984).

Kundi í so máta enda søguna her, men tíbetur fekk hon ein gleðiligan eyka kapitul fyri mítt/okkara viðkomandi. Í 2014 høvdu vit nevniliga tað fragd at fara á konsert hjá bæði Tangerine Dream, Michael Rother (Neu!, Harmonia) og Dieter Moebius (Cluster, Harmonia). Eitt ógloymandi kvøld saman við nøkrum livandi legendum í Tivolis Koncertsal í Keypmannahavn. Síðani konsertina eru bæði Froese og Moebius farnir í annað ljós, so tað er ikki frítt at ein er takksamur fyri at hava sæð teir á palli.
Tangerine Dream, Michael Rother og Dieter Moebius, Tivolis Koncertsal 3/4 14.
Á konsertini framførdu Tangerine Dream áðurnevnda Sorcerer soundtrackið í fullari longd við eini rúgvu av bonustilfari. William Friedkin var eisini hjástaddur, og áðrenn framførsluna hevði hann eina stutta framløgu, har hann m.a. greiddi frá søguni um kirkjukonsertina omanfyri. Síðani áttu TD sjálvi tørn. Sumt var ótrúliga feitt, fyri ikki at siga sublimt. T.d. tá hugvekjandi mellotron linjurnar fóru fúkandi gjøgnum rúmið. Eisini var sumt, ið var... ótrúliga cheesy. Ein løgin samanseting, og kortini var tað sera feitt at uppliva live. Ikki minst í hesum konseptuella krautrock samanhangi, har heili trý eyðkend nøvn framførdu sama kvøld. Hetta við TD og tí cheesy minnir meg á eitt, ið ein kenningur úr Noregi, ið var staddur á konsertini, segði við meg aftaná: "Tangerine Dream hava altíð verið cheesy!"
A photo posted by Knút Háberg Eysturstein (@knut_he) on

Tað er ein ávísur sannleiki í hesum. TD hava ongantíð lagt seg eftir at vera "kul", at spæla uppá "kul" ljóðføri, síggja "kul" o.s.fr. Teir hava altíð bara gjørt tað, ið hugurin hevur verið til. Upprunaliga vóru teir flipputtir hippiarir, ið spældu uppá floytu og trummu. At teir uppdagaðu synthesizarar var í grundini bert eitt stig á leiðini. Seinni komu violin og saksofon uppí leikin. Nakað, ið konsertin prógvaði í allari síni cheesy ovurnøgd. Hetta fekk meg at viðmerkja speiskliga til áðurnevnda noregsmann: "Too much sax and violins!" Hann hoyrdi ikki skemtið í hesum beinavegin.

Hvussu so enn er og ikki, so vóru Tangerine Dream í absoluttum serflokki tann tíð tað var. Saman við Kraftwerk, NEU!, Can, Faust og Cluster vóru teir millum sterkastu essini á týska tónleikapallinum í 70'unum. Hetta so íblásandi og virðismikla tíðarskeiðið tey rópa "krautrock". Teirra klípi í krautrock varðan var einamest av elektroniskum slag, og seinni gjørdust teir eisini eitt miðsavnandi navn innan synthesizer og soundtrack tónleik. Her havi eg varpað ljós á tað besta av tí besta.

Playlisti við umrøddu plátunum:

Tangerine Dream live í Tivolis Koncertsal, 3. apríl 2014:

8/18/16

Kvinnur í elektroniskum tónleiki

Delia Derbyshire til arbeiðis í BBC Radiophonic Workshop.
Í vetur hevði eg tvær "Kvinnur í elektroniskum tónleiki" sendingar í Útvarpi Føroya. Fyrra sendingin var send millum jól og nýggjár, meðan onnur sendingin fór í luftina stutt eftir nýggjár. Hugskotið til sendingarnar spratt eftir at eg hevði fýra Mono sendingar um prodjúsara pionerar í 20. øld veturin 2014. Sendingarnar eru eisini tøkar á kringvarpsheimasíðuni.

1. partur snúði seg um tíðarskeiðið frá 1920'unum til fyrst í 70'unum. Her var serligur dentur lagdur á tónleikarar og tónaskøld sum Clara Rockmore, Johanna M. Beyer, Else Marie Pade, Bebe Barron og Delia Derbyshire.
2. partur snúði seg um tíðarskeiðið frá 1960'unum til okkara tíð. Her vóru Wendy Carlos, Suzanne Ciani, Laurie Spiegel, Laurie Anderson og Carla Scaletti nærri umrøddar.

Havi síðani gjørt ein playlista við tónleiki frá sendingunum og øðrum viðkomandi tónleiki. Nakrar reglur um hvørja upptøku eru at finna niðanfyri.

NB! Nógvur tónleikur hjá bæði Delia Derbyshire og Wendy Carlos, ið eru mest umrøddu tónaskøldini í sendingunum, er ikki at finna á Spotify. Víst verður tí fyrst og fremst til sendingarnar, meðan playlistin er supplerandi.



Upptøkur við einum * aftanfyri eru við í sendingunum. 

1. PARTUR

1. Clara Rockmore/Naida Reisenberg: "Tchaikovsky: 6. Morceaux, Op. 51: No. 6. Valse Sentimentale (arr. for theremin and piano)"*
Clara Rockmore hitti theremin uppfinnaran Leon Theremin í 1920'unum, og gjørdist víðagitin theremin leikari. Henda upptøkan er av plátuni The Art of the Theremin, ið Delos International Records góvu út í 1977. Moog synthesizer slóðarin og uppfinnarin Robert Moog framleiddi útgávuna saman við táverandi konu síni Shirleigh Moog.

2. Johanna M. Beyer: "Music of the Spheres"*
Av plátuni An Anthology of Noise and Electronic Music vol. 2, ið plátufelagið Sub Rosa gav út í 2003. Beyer tónsetti "Music of the Spheres" í 1938, og henda upptøkan er frá fyrst í 70'unum.

3. Else Marie Pade: "Faust Suite: Margretes Fordømmelse"*
Av Else Marie Pade savnsplátuni Electronic Works 1958-1995, ið Important Records góvu út í 2014. Kurator á útgávuni var Jacob Kierkegaard.

4. Else Marie Pade: "Face It"
Ein onnur upptøka hjá Pade. Av plátuni Else Marie Pade: Face It, ið var útgivin á DaCapo Records í 2002. Tónleikurin var innspældur og framleiddur av Pade í DR upptøkuhølunum í 1957-58.

5. Pauline Oliveros: "Bye Bye Butterfly"
Av plátuni New Music for Electronic and Recorded Media: Women in Electronic Music 1977. Upprunaliga útgivin á Composers Recording Inc. í 1977. Oliveros er umrødd í fyrru sendingini, tó at eingin tónleikur hjá henni kom við.

6. Daphne Oram: "Amphytrion 38" 
Av savnsplátuni Electronycs Vol. 1, 20th Century Early Electronic, Noise and Experimental Music. 1920-1960, ið The Wire Recordings gav út í 2015. Oram er umrødd í fyrru sendingini, tó at eingin tónleikur hjá henni kom við.

7. Louis and Bebe Barron: "Main Titles - Overture"*
Av soundtrack plátuni Forbidden Planet frá 1957. Nærri umrøtt í sendingini.

8. Delia Derbyshire/Ron Grainer: "Doctor Who Original Theme"*
Av plátuni Doctor Who - The 50th Anniversary Collection (Original Television Soundtrack) frá 2013. Tað finst øgiliga lítið av tónleiki hjá Delia Derbyshire á Spotify. Sí sendingina fyri at hoyra fleiri upptøkur hjá henni.

9. White Noise: "Love Without Sound"*
Av plátuni An Electric Storm, ið elektroniski tónleikabólkurin White Noise (Delia Derbyshire, Brian Hodgson, David Vorhaus) gav út á Island Records í 1969.

10. White Noise: "Firebird"*
Av plátuni An Electric Storm, ið elektroniski tónleikabólkurin White Noise (Delia Derbyshire, Brian Hodgson, David Vorhaus) gav út á Island Records í 1969.

2. PARTUR

11. Laurie Spiegel: "Sediment"
Av savnsplátuni An Anthology of Noise and Electronic Music Vol. 4, ið Sub Rosa gav út í 2006. "Sediment" er frá 1972, og í 2012 var lagið nýtt í filminum The Hunger Games í teirri sonevndu "Cornucopia" senuni.

12. Laurie Spiegel: "Appalachian Grove I"*
Laurie Spiegel gav hina slóðandi elektronisku plátuna The Expanding Universe út í 1979. Henda upptøkan er frá sama tíðarskeiði, og kom við á dupultu endurútgávuna frá 2012.

13. Meco: "Star Wars Medley - 12" Version"*
Av plátuni Music Inspired by Star Wars and Other Galactic Funk frá 1977. Suzanne Ciani framdi synthesizer ljóð effektirnar á plátuni. Ein styttri 3 minuttirs stakútgáva av lagnum er við í sendingini.

14. Suzanne Ciani: "The First Wave - Birth of Venus"
Av Suzanne Ciani solo plátuni Seven Waves frá 1982. Í sendingini var dentur lagdur á hennara virksemi sum ljóðeffekt sniðgevi í lýsingum o.ø.

15. Laurie Anderson: "Big Science"
Av plátuni av sama navni frá 1982.

16. Laurie Anderson: "O Superman"*
Av plátuni Big Science (1982). "O Superman" gjørdist eitt óvæntað avantgarde popp hitt. Nærri umrøtt í sendingini.

17. Wendy Carlos/London Philharmonic Orchestra: "Theme from Tron"*
Av soundtrack plátuni Tron: Original Motion Picture Soundtrack, ið CBS/Disney góvu út í 1982. Hetta er tað einasta, ið finst við Wendy Carlos í upprunaútgávu á Spotify, meðan onnur sendingin inniheldur tónleik frá bæði Switched on Bach, A Clockwork Orange og The Shining.

18. Wendy Carlos/London Philharmonic Orchestra: "Ending Titles - Tron"
Eitt annað lag av soundtrack plátuni Tron: Original Motion Picture Soundtrack, ið CBS/Disney góvu út í 1982.

19. Carla Scaletti: "Medieval Miasma"*
Síðsta kvinnan í elektroniskum tónleiki, ið verður umrødd í sendingunum. Hendan upptøkan var útgivin í 2004 á savnsplátuni Friendly Integration V2, ið elektroniska plátufelagið Detroit Underground gav út í 2013.

20. Björk: "Thunderbolt"
Av plátuni, app'ini og undirvísingarverkætlanini (!) Biophilia frá 2011. Eingin ivi er um at Björk hevur verið ein slóðandi kvinna í elektroniskum tónleiki í nýggjari tíð. Tí eigur hon eisini innivist á hesum playlistanum.

21. Ikonika: "Sahara Michael"
Av savnsplátuni 5: Five Years of Hyperdub frá 2009. London plátufelagið Hyperdub gjørdist miðsavnandi í dubstep bylgjuni í 00'unum, og Ikonika er ein av kvinnuligu artistunum, ið hava givið út á felagnum.

22. Nina Kraviz: "Ghetto Kraviz - Original Mix"
Russiski diskarin og techno/house prodúsarin Nina Kraviz lat í 2012 sína fyrstu plátu úr hondum. Í videoprofilinum Between The Beats: Nina Kraviz frá 2013 er ein sena, har Kraviz er nakin í einum baðikari. Hetta elvdi til rumbul og kjak um feminismu og seksualitet í elektroniskum tónleiki. Kraviz hevur eina altjóða yrkisleið sum diskari, og hevur eyðmerkt seg við eini langari røð av ofta minimalistiskum og dansigólvsstílaðum løgum. Hon fær síðsta orðið hesuferð.

8/15/16

Baba O'Riley (Who's Next 45 ár)

Í gjár fylti Who's Next, fimta studioplátan hjá enska rokkbólkinum The Who, 45 ár. Hon kom nevniliga á marknaðin tann 14. august 1971. Plátan er framleidd í samstarvi við tiltikna Glyn Johns, og inniheldur eina sterka røð av sangum. Sum pláta í fullari longd hongur hon væl saman. Skal ikki siga at eg endiliga eri svorin The Who fjeppari, men eg dugi at virðismeta eina góða plátu, tá eg komi fram á hana. Fann LP'ina í onkrari 2nd hand plátubúð í Keypmannahavn fyri nøkrum árum síðani, og tað stóð beinavegin greitt at hon skuldi við til hús.

Tvinni løg á Who's Next kom eg upprunaliga framá umvegis tøkuútgávur. Limp Bizkit framdu eina andskræmiliga útgávu av 'Behind Blue Eyes' á sinni (heilt óalmindiliga andskræmilig. Sum í: tú trýrt tað er lygn). Spell, tí sangurin er betri enn so. Hin tøkuútgávan var 'Won't Get Fooled Again' í live útgávu hjá írsku U2. Hon royndist straks betri. Tað var av einum bootleg av eini promo konsert, ið U2 spældu í Irving Plaza í New York í 2000, tá All That You Can't Leave Behind júst var útkomin. U2 hava ongantíð fýrt fyri at sipa til sínar íblástrarkeldur.

'Won't Get Fooled Again' er annað av tveimum yndisløgum hjá mær av Who's Next. Hetta er síðsta lag á plátuni, og komið verður víða um yvir teir átta og ein hálvan minuttirnar, ið tað varðir. Episkt og stórsligið og rock'n'roll við fitt av frálíka væl ljómandi synthesizarum, ið Pete Townsend lærdi seg at handfara um tað mundið. VCS3 og ARP og hvat hetta ymiska analoga annars æt tá.

Sameiningin av synthetiseraðum orgli og rokkorkestri roynist væl. Townsend var íblástur av universellari sufismu og tonkum hjá mystikarum sum Inayat Khan og Meher Baba. Hann fekk tað hugskot, at nýliga framkomnu synthesizararnir kundu hjálpa honum at seta slíkar tankar til tónleik. Sameiningin av tí hondspælda og tí synthetiseraða skuldi onkursvegna myndlýsa tað universella. Áhugavert.

Hóast kosmiska og markleysa upphavið munnu summi helst bert hugsa nakað so banalt sum "CSI: Miami", tá tey hoyra 'Won't Get Fooled Again'. Ikki so løgið, tí lagið var seinni nýtt sum eyðkennislag í teirri sjónvarpsrøðini. Ikki tann mest áhugaverda hugbindingin at seta í samband við eitt so spennandi og upprunaliga víðskygt rokklag, men hetta er prísurin, ið gjaldast má, tá tú lisenserar tín tónleik til sjónvarp, lýsingar og annað, ið úrslitar í glinti á kistubotni.

Hitt yndislagið hjá mær av Who's Next er byrjunarlagið 'Baba O'Riley', eisini kent sum 'Teenage Wasteland'. Her eru áðurnevndu íblástrarkeldurnar hjá Pete Townsend ítøkiliggjørdar í sjálvum heitinum, ið sipar til áðurnevnda teinkjaran Meher Baba og til amerikanska minimalistiska tónaskaldið Terry Riley. Í stuttum: Baba O'Riley.

Tá eg las tónleikavísindi kyknaði áhugin fyri sambondum millum avantgarde og populertónleik, og hetta hevur úrslitað í uppdagingini av eini langari røð av sambondum. Skrivaði m.a. eina uppgávu um sambandið millum Karlheinz Stockhausen og Kraftwerk, og eina aðra um sambandið millum Steve Reich og disco og seinni techno. Eitt upplagt samband í hesum høpi var júst 'Baba O'Riley', har The Who kanalisera dronandi orgul minimalismuna hjá Terry Riley í einum trý akkordirs rokktónleikaligum høpi.

Terry Riley er ein stak áhugaverdur figurur í amerikonsku minimalismuni. Meðan Steve Reich fór meira metodiskt til verka við kompositoriskum denti á líðandi tilgongdir ("music as a gradual process"), var Riley fríari og ikki so metodiskt bundin (tó at tónleikurin hjá Reich úrslitaði í tónleikaligum frælsi av øðrum slag). Hansara tilgongd var kanska meira í trá við hippie andan, ið ráddi tá í tíðini. Hetta úrslitaði í hugbindandi verkum sum eitt nú In C, A Rainbow in Curved Air og Poppy Nogood and the Phantom Band. Tað er serliga A Rainbow in Curved Air, ið gongur aftur sum íblástur í 'Baba O'Riley'.

Markleysir og kosmiskir tónar, ið The Who megnaðu at umseta til góðan, gedignan rokk. Kortini hongur tað banala somuleiðis uppi við 'Baba O'Riley', tí eins og við 'Won't Get Fooled Again' var lagið lisenserað til sjónvarpsbrúk í CSI røðini, hesuferð til tað sokallaða "CSI: New York". Ikki frítt at hetta kennist eitt sindur rotið. Tað kann í hvussu so er avmarka hugasambondini eitt sindur. Ein fær mestsum hug at fara sær ein túr aftur í 60'ini. Ella aftur til framtíðina?

Á heysti í 2014 stílaði Teitur Lassen fyri framførslu av In C í Reinsarínum. In C fylti nevniliga 50 ár tað árið. Tey framførandi vóru bæði úr klassiska og populertónleikaliga heiminum (eg frábiði mær gjarna tápuliga og misvísandi hugtakið "rútmiskur tónleikur" til gerandis). Eg var við á palli og tað kendist sum ein víðskygd og gevandi løta. Spældi uppá mín tá nýliga ognaða Roland SH2000 monosynth. In C er soleiðis háttað, at nøkur parametur eru avgjørd frammanundan meðan onnur eru opin fyri tulking. Tískil verður stykkið ongantíð framført á sama hátt. Tað er elastiskt onkursvegna, serliga hvat viðvíkur tíð og tempo. Tað komu eini skrivlig boð frá Terry Riley, har hann takkaði fyri framførsluna í Føroyum. Stuttligt. Eitt styttri klipp liggur skjalfest á netinum:

Tók myndina niðanfyri undan konsertini. Gittarin hjá Heðini til vinstru, gittarin hjá Teiti til høgru. Niðri undir sæst SH2000 synthesizarin og nótaarkið til In C, ið inniheldur tær 53 frasurnar, ið leiktar vera meðan stykkið varðir. Tað finnast annars ymsar góðar innspælingar av In C, t.d. tann hjá Terry Riley and Center of Creative and Performing Arts frá 1968. Eisini gjørdu Africa Express, ið spretta úr sama kreativa umhvørvi í Bamako í Mali sum G! aktuellu Songhoy Blues, eina góða innspæling í 2013.

Tillukku til Who's next við teimum 45 árunum, ið higartil hava fevnt um alt frá tí radikala til tað banala. Vit kunnu lata plátuheitið standa sum ein spurning ella staðfesting um tey næstu 45 árini. Hvør fer framyvir at bróta uppúr nýggjum ella førka okkum framá? Who's Next? Eitt boð fáa vit kanska frá bretsku elektronisku dance/big beat duo'ini The Chemical Brothers. Í lagnum 'Escape Velocity' av plátuni Further (2010) eru í øllum førum nøkur brot, ið ljóða til at vera samplaði úr 'Baba O'Riley'. Kanska eru tey tað, kanska ikki. Aftur til framtíðina, enn einaferð.
 

7/5/16

Á gáttini til helheim

Black Sabbath. Geezer Butler t.v. og Ozzy Osbourne t.h. Foto: Jacob Dinesen.
(Greinin stóð í Sosialinum fríggjadagin 1. juli 2016).

Farna vikuskiftið var Copenhell festivalurin hildin á sjeynda sinni, tá túsundtals málmsfjepparar savnaðust úti á Refshaleøen í Keypmannahavn til tríggjar dagar við málmi og hørðum rokki. Ovast á plakatini stóðu aldrandi ensku tungmálmsslóðararnir Black Sabbath. Undirritaði var á festivalinum fyri fyrstu ferð.

Síðani byrjanina í 2010 er talið av festivalluttakarum vaksið støðugt, og ársins festivalur setti met við 20.000 vitjandi. Hóast stóra vitjanartalið er økið somikið væl samansett, at skjótt og ómakaleyst er at finna runt. Nógvir føroyingar høvdu leita sær á ársins Copenhell, og tað sást aftur á festivalplássinum. Tú rendi teg javnan í føroyingar, prátið gekk lystiliga og kendist tað í løtum sum ein svartklødd málmsútgáva av eini føroyskari stevnu ella tónleikafestivali. Sjarmerandi onkursvegna.
King Diamond. Foto: Jacob Dinesen.
Tungmálmsestetikkur
Visuelt og retoriskt gera fólkini handan Copenhell sær væl og virðiliga dælt av eyðkenda tungmálmsestetikkinum, har myrkur og óndskapur ráa fyri borgum. Navnið “Copenhell” er sjálvandi umskriving av enska “Copenhagen”, og teir tríggir pallarnir eita eisini eftir ymsum variantum av helviti, t.e. deyðsríkinum. Høvuðspallurin eftir fornnorrøna “Helviti”, næststørsti pallurin eftir grikska “Hades” og minsti pallurin eftir “Pandæmonium” úr Paradise Lost hjá John Milton. Á festivaløkinum stendur ein svørt “kirkja” við umvendum krossum, og bussarnir, ið koyra millum økið og Christianshavn Metro eru sjálvandi nummar “666”.

Slíkt orðaval og súmbolikkur tykist kanska ógvusligt fyri tey óinnvígdu, men her skal undirstrikast við feitari (svartari) striku, at alt fer fram við einum skálkabrosi. Uppreistur og provokatión hava frá byrjan verið inngrógvin partur av tungmálmsmentanini, og serliga er tað spíðsborgarliga og stovureina penheitin, ið stendur fyri skotum. Tungmálmsestetikkurin við tess eldi, jarni og myrkri fellur eisini væl inn í umstøðurnar úti á Refshaleøen, ið er eitt gamalt ídnaðarøki við stórum verksmiðjubygningum o.ø. Hetta hóskar stak væl sum karmur til ein málmfestival. Fyrireikararnir hava hugsað um heildina, og í so máta er tað ein frægd fyri bæði eygu og oyru at vera á Copenhell.
A photo posted by Knút Háberg Eysturstein (@knut_he) on

Mótrák til flower power
Hvagani stavar so hesin málmsáhugin fyri óndskapi og myrkri? Í bókini Heavy Metal: The Music and Its Culture (1991) vísir sosiologurin Deena Weinstein á, at ein felagsnevnari fyri nøvnini, ið av fyrstan tíð vóru sett í samband við tungmálm - Led Zeppelin, Black Sabbath, Deep Purple, Uriah Heep, Judas Priest, Motörhead, Iron Maiden, Dio v.fl. - er stigvísa ella vaksandi áherðslan á tað myrku og døpru síðuna av tilveruni. Har 60’ini vóru eyðkend av blomsturbørnum, hippie dreymum og fríum kærleika, gjørdist tungmálmsrákið eitt dømi um tað øvugta: fokus á kærleika var skift út við fokus á óndskap. Tað er ikki av leið at siga, at óndskapur verður settur í talu í tungmálminum. Tað svarta, tað myrka, tað dapra, tað ófrættakenda, tað ókenda, ja tað ónda fær størri rásarúm - bæði tekstliga, tónleikaliga og visuelt. 

Umhvørvið spælir eisini inn. Black Sabbath koma t.d. úr enska ídnaðarbýnum Birmingham, og í søguni um Sabbath verður av og á víst á hvussu hesin býurin er gráur og dapur, og at framtíðarútlitini hjá nøkrum ungum dreingjum av arbeiðarastætt vóru einki serligt síðst í 60’unum. Har var ikki nógv flower power at hóma. Við ídnaðarupprunanum hjá Black Sabbath í huga kendist tað ikki sørt rámandi at teir vóru høvuðsnavn á ársins Copenhell, ið nettupp gongur fyri seg í einum gomlum ídnaðarøki. Segði nakar hægri eind?
Hades pallurin aftaná afturlatingartíð. Úlvurin til høgru er eitt stórt eyðkennismerki hjá Copenhell. Foto: Jacob Dinesen.
Hósdagur
Her verður ikki tikið samanum alt, ið undirritaði hoyrdi, men eitt sindur skal sigast um tað besta. Hósdag vóru tað Alice Cooper og With The Dead, ið skaraðu framúr. Alice Cooper framførdi við fullmannaðum og ómetaliga væl spælandi rokkbólki afturat sær. Konsertin var orkumikil, teatralsk, undirhaldandi og rørandi. Tað var mikið stuttligt at hoyra klassiskar Cooper sangir sum ‘No More Mr. Nice Guy’, ’Poison’, ‘Feed My Frankenstein’ og ‘School’s Out’ í live útgávu.

Ein partur av konsertini var halgaður til Keith Moon (The Who), Jimi Hendrix, David Bowie og Lemmy Kilmister (Motörhead) við at spæla sangir hjá teimum í raðfylgju: ‘Pinball Wizard’, ‘Fire’, ‘Suffragette City’ og ‘Ace of Spades’. Hesin sekvensur kundi lættliga verið ein grunnur gimmick í hondunum hjá øðrum, men hjá Alice og co. kendist tað heldur rørandi og hjartaligt, fyri ikki at siga frálíka væl spælt. Hesir fýra falnu rokkarar vóru allir nøkunlunda javnaldrandi við Cooper, hvørs kristna navn er Vincent Damon Furnier, og var tað tí uppá sítt pláss, at teir fingu eina heiðran við á vegnum. 

Av nýggjari nøvnum var tað serliga dómadagsmálmbólkurin With The Dead, ið hugtók. Bólkurin var stovnaður í fjør, men telur fýra garvaðar rottur innan bretskan dómadagsmálm við drúgvari fortíð í bólkum sum Cathedral og Electric Wizard. With The Dead spæla treytaleyst harðan dómadagsmálm uttan nakað dikkedar. Spikafeitt!
Alice Cooper og gittarleikarin Nita Strauss undir liðini. Í bakgrundini bassleikarin Chuck Garric. Foto: Jacob Dinesen.
Fríggjadagur
Fríggjadag vóru tað serliga Megadeth, King Diamond og Abbath, ið skaraðu framúr. Har aðrir bólkar gjørdu nógv burturúr pallshowi, vóru Megadeth eitt sindur meira spartanskir. Teir møttu upp, spældu eina góða konsert og fóru avstað aftur. Har koyrdu gamaní filmbrot á bakteppinum, og Dave Mustaine hevði onkra viðmerking millum sangirnar. T.d. var ein sangur av høvuðsverkinum Rust In Peace (1990) ognaður fyrrverandi trummuleikaranum Nick Menza, ið andaðist fyri kortum. Annars var hetta, so segði hann, bara góður musikkur, og so var ikki meira hóvasták gjørt burturúr.

Vóru Megadeth relativt spartanskir, var King Diamond konsertin seinni á kvøldinum ein venjing í tí stórbært teatralska. Í so máta tók King Diamond, Kim Bendix Petersen (!) millum vinir, táttin upp frá fyrimyndini Alice Cooper. Her var aftur talan um eina stórt uppsetta teatralska konsert, ið m.a. innihelt eina framførslu av allari Abigail plátuni frá 1987. King Diamond er eitt kult fyribrigdi, og øllum dámar ikki líka væl snjøllu falsettrøddina, men konsertin sannførdi um, at har er meir at fara eftir enn bara kultvirði og lótir.

Tá liðið var út á teir myrku tímarnar var tíðin búgvin til eina megnar svartmálmskonsert, og hana fingu vit í ovurmát frá norska Abbath, fyrrverandi sangara í Immortal. Nú er hann farin solo og hevur savnað sær eitt all-stars toymi av grummum corpsepaintaðum kúllum. Teir spældu eitt satt frontalálop av orkumiklum svartmálmi kryddað við einum sindri av góðum gamaldags hardrokki. Í roynd og veru ein upplyftandi, nærum ekstatisk uppliving. Paradoksalt men satt.
Abbath, svartmálmur úr Noregi. Foto: Jacob Dinesen.
Black Sabbath
Leygardag var ymiskt á skránni, men tað skal ikki vera nøkur loyna, at undirritaði hevði halgað sær henda dagin, sabbatin (!), til ársins absolutta høvuðsnavn. Spenningurin var øgiligur undan konsertini. Hvussu mundu hesir aldrandi tungmálmsslóðarar fara at standa seg? Eisini havandi í huga, at hetta also var síðsta Sabbath konsertin nakrantíð í Danmark. Aktuella konsertferðin eitur heilt einfalt “The End”, tí heilsan hjá gittarleikaranum Tony Iommi er farin at bila somikið nógv, at læknarnir fráráða honum at fara á fleiri drúgvar konsertferðir. 

Einhvør ivi var dyggiliga gjørdur til skammar, tí Sabbath spældu eina framúrskarandi góða og vælljóðandi konsert, har teir prógvaðu sína støðu sum tungmálmsslóðarar uttan líka. Ein sonn fragd at síggja Ozzy Osbourne í monumentala leiklutinum sum “The Prince of Darkness”: sannførandi frontfigurur og sangari í einum av heimsins bestu málmbólkum, og ikki sum mutlandi knarrivætti í hasi ønskriligu reality sjónvarpssendingini á sinni. Ein sonn fragd at síggja Tony Iommi, ein av mínum yndisgittarleikarum yvirhøvur, spæla eyðkent riff omaná eyðkent riff og fýra soloir av, ið rørdu innastu hjartastreingir. Tá fólk ikki sungu við reglum hjá Ozzy, sungu tey afturvið riffum og soloum hjá Tony. Tað sigur ikki so lítið. Eisini ein sonn fragd at síggja introverta og groovandi Geezer Butler leggja dyggan bassbotn. Saknur var í trummuleikaranum Bill Ward, ið ikki er við longur vegna svikaliga heilsu og sáttmálaósemju, men dugnaligi avloysarin Tommy Clufetos tók uppgávuna í størsta álvara og livdi seg inn í leiklutin.

Sabbath hava havt fleiri tíðarskeið og sangarar, men einki er at siga til, at fyrsta tíðarskeiðið við Ozzy er "urteksturin" hjá bæði Sabbath og málmi sum heild. Fyrstu seks Sabbath pláturnar eru essentiellar í so máta. Tær eru Black Sabbath, Paranoid, Master of Reality, Vol. 4, Sabbath Bloody Sabbath og Sabotage, allar innspældar og útgivnar árini 1970-1975. Á konsertini spældu teir einans sangir av teimum fyrstu fýra, umframt eittans lag av sjeyndu plátuni Technical Ecstasy (1976). Tað kendist sanniliga sum fóru teir aftur til røturnar og aftur til Birmingham. Hálvanannan tíma vardi henda máttmikla og livandi løta, og teir kundu sagtans spælt dupult so leingi. Tað er ikki ov nógv sagt, at menn steðgaðu á toppinum. Eitt virðiligt og inniligt farvæl. Tøkk fái Copenhell fyri hesuferð, og tøkk fái Black Sabbath fyri at vísa okkum hvar tungmálmsskápið skal standa!
Biergarten bjóðar tungmálmsdiskarar, tungmálmsfelagssang og gott tungmálmslag! Foto: Jacob Dinesen.
Sí fleiri Copenhell myndir hjá Jacob Dinesen her.

Sí fleiri tankar om Tony og Sabbath her.
Greinin sum hon sær út á prenti.

6/29/16

Oyggjarnar og hvalirnir

Stakmynd úr filminum. Foto credit: Mike Day/Intrepid Cinema.
(greinin stóð í Sosialinum fríggjadagin 24. juni 2016).

Farna vikuskiftið hevði heimildarfilmurin The Islands and the Whales evropeiska frumsýning á Edinburgh International Film Festival í Skotlandi. EIFF er størsta filmsstevnan á okkara leiðum, og hevur í ár 70 ár á baki. Frammanundan hevur filmurin havt norðuramerikanska frumsýning, har hann eisini fekk góð ummæli.

Skotski filmsleikstjórin Mike Day hevur leikstjórnað, upptikið og framleitt filmin yvir eitt fýra ára tíðarskeið. Hesi árini gjørdi hann fleiri ferðir til Føroyar, og hann er sostatt komin at kenna samfelagið og fólk higani væl. Filmurin er ein visuelt og frásagnarliga hugbindandi uppliving við grindadrápinum sum reyðum tráði. Søgan er persónsdrivin og heldur seg tætt uppat grindadrápinum, soleiðis sum tað gongur fyri seg í føroyska samfelagnum.

Føroyingar í Edinburgh
Í sambandi við evropeisku frumsýningina vóru fleiri føroyingar staddir í Edinburgh. Pál Weihe, arbeiðsmedisinari, er ein av høvuðspersónunum í filminum og var har saman við konuni Sáru og starvsfeløgum. Filmurin var sýndur tvinnar ferðir, fríggjakvøld og sunnudag. Báðar ferðir var stúgvandi fult og aftaná var ein “Q&A” (Questions and Answers) session, har orðstýrari hevði samrøðu við leikstjóran við spurningum úr salinum. Weihe kom eisini upp og prátaði við Day, og teir báðir svaraðu síðani spurningum. Fólk vóru eldhugað og spurdu um bæði Føroyar, grindadráp, samfelagsviðurskifti og eisini um ymiskt av meira filmstøkniligum slag.

Filmurin hevur vakt altjóða ans, og í vikuni hevur Day verið í Washington, USA, har hann hevur fundast við kongressina og senatorar um umhvørvisdálking í høvunum. Hann er eisini boðin í Hvítu Húsini at kjakast um tær avbjóðingar, ið Føroyar standa yvirfyri hvat viðvíkur vandamiklum nøgdum av toksinum í siðbundna matinum. Aftaná frumsýningina fríggjakvøld var eftirveitsla hildið á barrini Henry’s Cellar Bar, har tónleikabólkurin Sakaris, ið telur Sakaris Emil Joensen, Per I. Højgaard Petersen og undiritaða, var boðin at spæla.
Stakmynd úr filminum. Foto credit: Mike Day/Intrepid Cinema.
Ein hugbindandi filmsuppliving
Tú verður beinavegin hugtikin av sannførandi myndasíðuni í The Islands and the Whales. Filmurin inniheldur nógvar bergtakandi panoramiskar upptøkur av føroysku náttúruni, ið hóska seg væl sum bakteppi til eina søgu um grindadráp. Temu í filminum eru støðan millum menniskju og náttúru, burðardygg veiða, umhvørvisdálking o.a., og stórslignu náttúrumyndirnar hóska afturvið eini slíkari frásøgn. Filmurin vísir grindadráp og fuglaveiðu tætt uppá og uttan at blunka. Hetta kann óivað vera herskin kostur fyri útlendingar, men sum føroyingur fegnast tú um, at Day vísir tingini “sum tey eru” og ikki pakkar nakað inn. Tí grindadráp, fuglaveiða, fletting av seyði o.a. hevur verið ein partur av føroyska gerandisdegnum í øldir, og er tað jú enn. 

Søgugongdin fylgir nøkrum úrvaldum persónum tætt. Pál Weihe er ein høvuðspersónur, ið umboðar kritiska og sakliga sjónarmiðið, har mælt verður frá at eta grind orsaka av heilsuvandanum, ið kemur av øktari kvikksilvurdálking. Ein familja úr Hvívík umboðar hina síðuna, og kortini rúma tey báðum sjónarmiðum. Pápin er grindamaður og setur eina æru í at veiða fugl og fisk sum part av sínum samleika. Vit frætta eisini frá abba hansara, ið sigur frá søgum úr gomlum døgum. Kona grindamannin er útbúgvin sjúkrasystir og er sostatt tilvitað um møguligu vandarnar við at eta grind, og vit síggja tey bæði kjakast. Bæði sjónarmið eru sostatt umboðað innanhýsis í hesi familjuni. Hetta er eisini í tráð við hvussu eg meti nógvar føroyingar hugsa rættiliga dialektiskt um grindadráp anno 2016. Tað er ein stórur missur í at veitra farvæl til eina elligamla siðvenju, men hinvegin er tað heilt einfalt ikki skilagott at eta dálkaða føði.
Stakmynd úr filminum. Foto credit: Mike Day/Intrepid Cinema.
Sea Shepherd
Day hevur fingið fótin innum í føroyska samfelagnum og heldur seg rættiliga treytaleyst til innanhýsis frásagnina. Uttan úr heimi koma tó Sea Shepherd á teirra sonevndu “Grindstop” herferð í 2014. Tey fylla ikki nógv í savnaðu søgugongdini men eru har so leingi tað varir. Upptøkur eru frá tá bilar koma í land, tá skip og bátar sigla millum oyggjarnar og frá tíðindafundum, ið felagsskapurin helt í Føroyum. Annar tíðindafundurin er niðri á kaiini og telur trý umboð frá Sea Shepherd. Seinni tíðindafundurin er á Hotel Føroyum, tá fyrrverandi Baywatch sprundið Pamela Anderson vitjaði. 

Í báðum førum tykist mær, at felagsskapurin ger seg fyri skommum. Day hevur ikki skuldina av hesum. Hann spælir flugan á vegginum, er hjástaddur og filmar tað, ið fyriferst. Men tá Pamela ikki megnar at svara basalum spurningum og tá útsagnir eru ridlandi og ósannførandi, ja so er savnaða myndin ikki serliga sterk. Á ein hátt er tað næstan spell, at anti-grindadráp síðan ikki hevur fingið onkrar gløggari ambassadørar enn henda snøgt sagt fjákuta felagsskap.
Stakmynd úr filminum. Foto credit: Mike Day/Intrepid Cinema.
Spurningurin, ið vit sjálvi mugu svara
Day vitjaði fyrstu ferð í Føroyum í 2011, og seinasta vitjanin í sambandi við filmsupptøkur var í november 2014. Sostatt liggur ein ørgrynna av arbeiðstímum, fyrireikingum og upptøkum til grund fyri filmin. Hann er komin at kenna sera nógv fólk í Føroyum, og tá tú tosar við hann, kennir tú eisini á tær, at hann hevur ein serligan tokka til Føroyar og føroyingar. Tó er filmurin ikki óneyðuga partískur ella moraliserandi á nakran hátt. Viðurskiftini vera lýst uttan støðutakan, og hyggjarin má sjálvur meta um. 

Gamaní eru nakrar estetiskar og stilistiskar avgerðir tiknar. Søgugongdin fylgir sum áður nevnt úrvaldum persónum, ið so ella so hava við grindadráp at gera, og tað skortar ikki uppá stórslignar náttúrumyndir. Føroyar huldar í támi og voice-over røddir, ið hugleiða um fólkatrúgv úr fornari tíð. Vit kenna stílin aftur, men hetta er serstakliga væl úr hondum greitt, á altjóða støði, og tað hongur væl saman. Tosið um huldufólk er í lagi, tí tey gerast ein metaforur fyri javnvágina millum menniskja og náttúru. Javnvágina, ið vit hava mist aftaná ta innrás av tøkni og elektrisiteti, ið fór yvir landið miðskeiðis í 20. øld. Hesin spenningur millum forna siðvenju og lívið í seinmodernaða samfelagnum er sostatt afturvendandi. So hvørt sum søgan gongur, koma alt fleiri brigdi í hesum lítla oyggjasamfelagi undan kavi. 

Miðsavnandi spurningurin um grindadráp verður standandi ósvaraður. Skulu vit gevast at drepa grind og missa eina elligamla siðvenju, ið er inngrógvin í okkara samleika? Ella skulu vit halda áfram at drepa og eta grind og lata børn okkara eitrast av kvikksilvuri og aðrari dálking í havinum? Hetta er ein spurningur, ið vit sjálvi mugu svara.
Stakmynd úr filminum. Foto credit: Mike Day/Intrepid Cinema.
Til Føroya
Mike Day letur frætta, at ítøkiligar ætlanir eru um at sýna filmin í Føroyum í summar, og stóra málið, ið toymið handan filmin arbeiðir fram ímóti, er at útvega stuðul til at fáa filmin sýndan í biografum kring allan heim. Um hetta eydnast verður talan um fyrsta føroysktmælta film, ið fær sýningar víða hvar kring knøttin. Ynskiligt hevði verið um henda søgan var varpa upp á stóru altjóða skíggjarnar.

sí fleiri myndir, videobrot og dagføringar um filmin á:
www.facebook.com/theislandsandthewhales