12/31/18

Ársins plátur 2018


Eitt heilt ár er um at vera runnið, og tað merkir at ársins síðsti bloggur skal snúgva seg um ársins plátur! Sum ikki einaferð er talan um ein subjektivan og selektivan lista yvir tær, ið eg haldi vera best, tær, ið eg havi lurtað mest eftir, og tær, ið hava hugtikið. Tjúgu plátur komu uppí part, harav ein fjórðingur er føroyskur. Ikki so galið. Spotify playlisti er viðfestur niðast.

Beach House: 7
Á seinastu seks útgávunum hava Beach House treytaleyst halgað seg til dream popp av tí góða gamla slagnum. Eg havi eisini havt ávísan tokka til hesa tilgongdina, tó at seinastu tvær útgávurnar ikki reiðiliga fingu meg upp at flákra. Nýggjasta og sjeynda útgávan, ið stutt og greitt rópast 7, er straks øðrvísi. Tað klæðir bólkinum at samstarva við noise/psykedelia legenduna Peter Kember (Spacemen 3, Sonic Boom, Spectrum), ið sat í framleiðarastólinum hesuferð. Her er komið meira kjøt og fylla á í botninum, og ein størri klanglig breidd í ljóðmyndini. Ein feril av shoegaze. Afturkenniligt uppá tann góða mátan.

Cardi B: Invasion of Privacy
Hóast Kendrick Lamar átti definitivu hipp hopp plátuna í 2017 (DAMN.), so átti Cardi B eitt av definitivu hipp hopp stakløgunum við 'Bodak Yellow'. Í ár kom fyrsta plátan hjá henni so, og hon skuffaði ikki. 'Bodak Yellow' er við, og tað eru 'Drip (feat. Migos)', 'I Like It', 'Be Careful', 'Ring (feat. Kehlani)', 'Bartier Cardi' og allir hinir eisini. Ein ávís breidd hómast í tónlistarligu samansetingini (hipp hopp við brigdum úr trap, r'n'b og latin tónleiki) og tað klæðir henni. Einasta skuffilsi var at hon avlýsti sína Roskilde konsert, tí hon var vorðin við barn (kortini ein skilagóð avgerð)). Ein frálík debutpláta frá einum bersøgnum og karismatiskum rappara.

Dedekind Cut: Tahoe
Sera væl frágingið ambient, útgivið á virda ambient/post/drone osfr. plátufelagnum Kranky. Hetta er reindyrkað ambient í ætt við Brian Eno, Aphex Twin, William Basinski, Biosphere og Stars of The Lid. Dámligt og frískligt og ikki sørt... ambient! Tað er eitt sindur í andsøgn við orðaleysu, formleysu og ideelt sæð objektleysu ambient sjangruna ,at tosa alt ov nógv um tónleikin, so eg steðgi her. Vert at tjekka út.

The Fjords: Ladders
Onnur útgávan hjá norsku The Fjords er á tremur við fangandi, lagvøkrum og sofistikeraðum nørdapoppi við innihaldsligari dýpd. Stílfull sangskriving hittir modernaði elektronisk brigdi og eitt vet av soul. The Fjords byrjaði sum soloverkætlanin hjá Petter Vågan á jasslinjuni á NTNU í Trondheim, men vaks skjótt til eina kvartett, ið m.a. telir føroyska Bárður Reinert Poulsen á bass. Tað er eitt njótilsi at lurta eftir hesi plátuni, og mær tykir at hon er rættiliga undirmett. Tí skal hon við her.

Hamferð: Támsins Likam
Máttmikið, sorgblítt, mollstemt, seigt og veðurbart. Hamferð er ein mikið hugtakandi bólkur, ið onkursvegna dugir at raka eitt djúpt og sterkt føroyskt huglag, uttan at tað druknar í yvirdrivnum tjóðskaparligum patos. Triðja útgávan Támsins likam er framsøkin og hugkveikjandi. Løgini eru komponeraði, gjøgnumhugsaði og bara framúr væl skrivaði. Hetta gevur tónleikinum ein samanhangandi og yvirskipaðan dám, har allir staklutir ganga upp í eina hægri eind. Tú hevur hug til at liva við í hesum tónleikum, tað verið seg live ella á plátu. Eisini mikið gleðiligt at menn loksins hava fingið uppí lag at geva tónleikin út á vinyl.

Hús: Nevember
Instrumentalt, filmiskt og dreymakent eru orð, ið renna einum í hug, tá ein leggur fyrstu plátuna hjá Hús (Rólant Lenvig av Reyni) undir nálina. Talan er um huglagsríkan og ambientan tónleik sum dyrkar klang, tekstur og umhvarv eins nógv og laglinjur og tað melodiøsa. Framleiðslurnar eru lumpisliga einfaldar, tí tær byggja mangan á einføld hugskot, men kortini er nógv at fara eftir í sjálvum soundinum. Og tak ikki feil: Hús hevur sítt egna sound. Við fáum amboðum megnar hann at skapa sín egna ljódliga alheim. Ein alheim, ið kortini ikki er uttan sambond út í annan tónleik. Mest av øllum hevur Hús kortini sítt egna twist uppá sjangruna. Um talan altso er um nakra ávísa sjangru. Útgivið á nýliga startaða plátufelagnum Kervið.

Janelle Monáe: Dirty Computer
Janelle Monáe hevur altíð verið áhugaverd. Hon hevur latið frálík stakløg úr hondum og staðið fyri serstakliga orkumiklum og hugtakandi Roskilde konsertum. Havi tó hildið, at undanfarnu pláturnar The ArchAndroid (2010) og Electric Lady (2013) vóru í so proppaðar við hugskotum, stílum og konseptum. Har hendi snøgt sagt ov nógv, bæði tematiskt og tónleikaliga. Á nýggju útgávuni er alt skorið meira inn á bein. Hetta er dansigólvsstílaður poppur við íblástri úr r'n'b, funk, soul, hipp hopp og trap. Farið verður til sakina frá fyrstu skering, og hesin beintframligi hugburður heldur sær allan vegin til endans. Eg tími av tí sama at lurta eftir plátuni. Tað konseptuella er eisini varðveitt á hóskandi hátt: Brian Wilson (!), Zoe Krawitz, Grimes og Pharrell gesta, og tilsipingar eru til bæði Daft Punk og Radiohead. Hetta er sostatt ein rættilig konseptpláta, bert í meira streymlinjaðari og pummaðari úgávu. Stak væl frágingið.

Jóhann Jóhannsson: Mandy OST
Tað vóru trist tíðindi í februar, tá tað frættist at íslendski Jóhann Jóhannsson var deyður. Seinastu uml. 17 árini hevur Jóhannsson borgað fyri dygd innan bæði filmstónleik, neo-klassiskt og elektroniskan tónleik. Fleiri av hansara útgávum gjøgnum árini hava bergtikið. Tí var tað mín vón, at hansara helst síðsta útgáva, soundtrackið til Mandy eftir Panos Cosmatos, eisini fór at vera gott. Cosmatos hevur gjørt ein film áður, Beyond The Black Rainbow (2010) við frálíkum soundtracki eftir Sinoia Caves (sí eisini her). Vónirnar vóru tí høgar. Og hetta er gott! Filmurin er ein rættilig perla: ein psykedeliskur og surrealistiskur horror hevndarfilmur við einum framúr góðum Nicolas Cage í høvuðsleiklutinum. Tónleikurin er sera gjøgnumførdur, og tekur støðið í tíðarskeiðnum (filmurin gongur fyri seg í 1983). Ábendingar eru til 80-ara rokk, black metal, ambient og elektroniskan filmstónleik av ymsum slag. Alt hongur sera væl saman, og Jóhannsson skapti soundtrackið í samstarvi við málmsframleiðaran Randall Dunn og gittarleikaran Stephen O'Malley úr Sun O))) Hetta er ikki hvør sum helst. Eitt ómetaliga væl frágingið og gjøgnumført soundtrack, ið tíbetur/tíverri fyrijáttar hvussu nógv gott var í væntu hjá Jóhannsson. Hvíl í friði og takk fyri tónleikin.

KIDS SEE GHOSTS: KIDS SEE GHOSTS
Samstarv millum Kid Cuti og Kanye West. Ein frálík og konsentrerað hipp hopp útgáva við íblástri úr bæði rokki, poppi og elektroniskum (7 løg á 23 minuttir). Útgávan opinberaði seg fyri mær á Silvurdrongur konsertferðini í november mánaði. Bassleikarin Karl Andrias Stórá koyrdi hetta frá í Tutl bussinum, og tað var ikki frítt at tónleikurin var latin upp, meðan vit koyrdu eftir føroysku landavegunum. Kanye West hevur havt nøkur merkilig ár í seinastuni, og okkurt bendir á at sálarliga heilsan hjá manninum ikki er ovurhonds góð, men tónleikaliga er hann framvegis millum tey fremstu.

Low: Double Negative
Tað eru eini 17 ár síðani eg byrjaði at lurta eftir amerikansku trioini Low úr Duluth í Minnesota (sami heimstaður sum Robert Zimmerman e.k.s. Bob Dylan). Leingi vóru Low umboð fyri eitt slag av slowcore americana við atmosferiskum gittara, vøkrum tvísangi og seinum rútmum. Á hesi útgávuni hava tey fullkomiliga endurkveikt sítt ljóð umvegis elektroniskar studio snildir. Við fyrsta lurt ljóðar tað sum um tey gjørdu eina lidna Low plátu, og tveittu síðani master bandið í eitt sýrubað, har tað slapp at liggja eina góða løtu. Ella kanska sum at tey settu eld á master bandið. Eg veit ikki. Hetta er í hvussu so er ein rættilig dekonstruktión av Low ljóðinum, sum vit áður kendu tað. Og kortini gongur ikki leingi fyrrenn eyðkendi samleikin kortini skínur í gjøgnum, og tú staðfestir róliga at hetta er sanniliga Low, bert í hamskiftari útgávu. Fantastiska hugtakandi útgáva.

Marius Ziska: Portur
Nú vit eru við endurkveikt ljóð, so má sigast at Marius Ziska gjørdi júst hetta í heimligum høpi. Portur er fyrsta útgávan hjá bólkinum, har allir tekstirnir einans eru á føroyskum. Eisini er hetta tann mest "tilevnaða" plátan hjá bólkinum. Skilt á tann hátt, at her er rættiliga nógv post-production framd, tá plátan var innspæld. Elektroniskar snildir eru lagdar afturat tí væl skrivaða og vælljómandi tónleikinum. Ein fær kensluna av, at menn hava lagt oyru til nýggjastu útgávurnar hjá eitt nú The War On Drugs og Bon Iver. Hetta hóskar seg til hesa útgávuna, ið er bæði lekkur lekkur og gjøgnumførd. Portur hóskar seg m.a. væl til biltúrar framvið sjóvarmálanum í Suðuritalia (hetta royndu vit í summar), og hon roynist eisini framúr væl undir nálini á heimliga anlegginum ein kaldan vetrardag.

Robyn: Honey
Robyn og eg eru næstan javngomul. Tað er stuttligt at hugsa seg aftur til miðskeiðis í 90-unum, tá 'Show Me Love' hjá tí tá 15 ára gomlu Robyn var á MTV og øðrum tónleikarásum. Lítið grunaði ein tá, at Robyn framhaldandi fór at vera ein tónlistarlig hjávera í 2018. Men tað er hon, og tað við lít. Tað var serliga Body Talk tríverkið frá 2010, ið staðfesti Robyn sum eina popplistakvinnu við dýpd, og á Honey heldur góða gongdin fram. Hetta er dansigólvsstílaður tónleikur - synth poppur og elektroniskt disco við einum pulserandi rútmiskum undirstreymi - og omanyvir øllum syngur Robyn úr einum djúpt persónligum og intimum stað. "Confessions on a dance floor" æt ein Madonna pláta á sinni, men tað kundi eins væl verið ein lýsing av tónleikinum hjá Robyn. Eg gloymi aldrin fyrstu ferð eg hoyrdi 'Dancing On My Own' á Roskilde Festival í 2010. Tað rakti ein djúpt. Robyn meinar business.

Silvurdrongur: Silvurpláta
Tað heilaga og tað profana ganga hond í hond í tekstliga alheiminum hjá Silvurdrongi, har alt tykist fylt av einum ávísum heilagleika, hóast summi brot eru bæði bersøgin og ónærislig (fyri summi). Eitt sindur sum í yrkingini 'Footnote to Howl' hjá Allen Ginsberg. Tónleikaliga eru vit stødd onkrastaðni millum spoken word og hipp hopp. Sjálvur kallar Silvurdrongur tað fyri "orðasang", og tað er nakað um tað. Teir báðir Per Ingvaldur Højgaard Petersen og Karl Andrias Stórá hava skapað tónlistarligu ljóðmyndirnar. Útgávan tekur onkursvegna støði í Havnini, ið er býurin har teir tríggir eru frá. Silvurpláta er mittasti partur av einum tvørlistarligum tríverki, ið eisini telur yrkingasavnið Silvurbók og filmin 111 góðir dagar.
(Full avdúking: eg spæli við live bólkinum hjá Silvurdrongi, men eg havi ikki havt við plátuna at gera, annað enn at eg havi lurtað nógv eftir henni).

Sleep: The Sciences
Var tað nakað, ið eg ikki visti av við ársbyrjan, so var tað at eg fór at fáa brúk fyri eini nýggjari plátu frá stoner/doom metal bólkinum Sleep. Men so kom hon, fyrsta Sleep plátan í næstan tjúgu ár, The Sciences, og hon vaks í vavi fyri hvørja lurting. Eitt ordans comeback av eini plátu, ja helst ársins comeback. Seigt og tungt og groovy sum ber ólukkan. Framúrskarandi gittarleikur frá Matt Pike, frálíkir/skemtiligir tekstir, vokalur og bassur frá Al Cisneros og orkumikil trummuleikur frá Jason Roeder, ið allatíðina trýstir tónleikin frameftir, hóast stevið er tungt og seigt sum fyrsta dagin. Heilt ólukksáliga kølin útgáva frá einum sum frá líður legendariskum bólki.

Sons of Kemet: Your Queen Is A Reptile
Kanska ársins feitasta jass útgáva. Sons of Kemet er ein ensk kvartett, ið fevnir um tveir trummuleikarar, ein saksofonist og ein tubaleikara. Samansetingin er egin og tónleikurin fevnir víða í teirri afrikansku diasporaini. Tískil er hetta jassur við útferðum í alt møguligt annað viðkomandi, eitt nú dub og reggae tónleik av Jamaika. Saksofonleikarin Shabaka Hutchings er leiðari í bólkinum, og henda útgávan er útgivin á Impulse! plátufelagnum, ið á sinni stóð fyri útgávum hjá John Coltrane, Alice Coltrane og Pharaoh Sanders. Tey níggju løgini á plátuni hava øll heiti eftir týðandi søguligum kvinnum úr teirri afrikansku diasporaini, ið eru fyrimyndir/drotningar. Heitið Your Queen Is A Reptile sipar til bretsku drotningina, hvørs hvíta kongshús ikki kennist umboðandi fyri nógvar bretskar tilflytarar. Eisini er hetta ein skemtilig tilsiping til algongdu søguna um, at bretska kongshúsið í veruleikanum eru skriðdýr úr rúmdini, ið kunnu skifta skap (!) Hvussu enn er og ikki, so er tónleikurin sera dragandi. Eitt frískligt boð uppá hvat jassur kann í dag.

Speaker Bite Me: Future Plans
Havi havt alsk til donsku noise rokk kvartettina Speaker Bite Me síðani eg sá tey á Roskilde Festival í 2000. Sama ár útgóvu tey hina frálíku noise rock plátuna If Love Is Missing It Must Be Imposed, ið er undanfari fyri nýggju útgávuna, har noise rokkur við avantgardistiskum broddi aftur er settur í hásæti. Tað eru ellivu ár síðani tey seinast góvu nakað út, og hetta er kærkomið. Klórandi, insisterandi, larmandi og frálíkt.

Spiritualized: And Nothing Hurt
Eg elski Spiritualized, og tí elski eg eisini áttandu útgávuna And Nothing Hurt, ið kom út tíðliga í heyst. Hetta er kanska ikki staðið at byrja hjá Spiritualized rookies, men fyri kennarar er hetta enn ein deilig útgáva í røðini. Enn sum áður er tað Jason "Spaceman" Pierce, ið stendur við róðrið og framleiðir stórbærar balladur og speysaðar rokksangir. Inniligt og treytaleyst. Í 80-unum spældi Pierce í frálíka minimalistiskt-psykedeliska noiserokk bólkinum Spacemen 3 saman við omanfyrinevnda Peter Kember, ið framleiddi Beach House plátuna, ið verður umrødd ovast.

Teitur: I Want To Be Kind
Í 2017 fekk Teitur Lassen átta sálmar við í eitt ískoyti til donsku sálmabókina, nevnd Kirkesangbogen. Ein teirra, 'Quite A Lot, Only Slightly, Very Much', er komin við á hesa plátuna í enskari útgávu. Tað gevur meining, tí henda plátan er eisini nokkso sálmakend. Hon er sera rólig, innilig, sveimandi og vøkur. Tempo'ið er lágt, og alt tekur sína tíð. Tað vinnur útgávan nógv uppá í longdini, tí ein verður spakuliga drigin inn í hana. Løgini eru góð, tekstirnir væl skrivaðir og alt er væl samansett. Ein perla av eini útgávu, ið ikki jagstrar løtuvinningin, men heldur fer eftir tí langskygda. Tí sum heldur í longdini. Takk fyri tað.

Wooden Shjips: V.
Sýrurokk kvartettin Wooden Shjips úr Kalifornia, USA hevur eitt serligt pláss í mínum hjarta. V. er teirra fimta útgáva, og enn sum áður dyrkar bólkurin ein minimalistiskan, psykedeliskan estetikk uttan stórvegis frávik. Men har eldru útgávurnar høvdu ein naskari og daprari undirstreym, eru nýggjaru útgávurnar meira afturlenaðar og hippie sólbrendar. Hetta endurspeglast m.a. í, at V'ið á plátuhúsanum er teknað sum eitt friðartekin. Ein deilig pláta. Far out, man.

Yob: Our Raw Heart
So avgjørt mín yndis málmpláta í 2018. Undanfarna útgávan Clearing The Path To Ascend (2014) var ekstremt góð, men tað er líka við at hendan eigur munin. Trioin Yob eru eitt beist av einum bólki. Teir spæla kosmiskan dómadagsmálm við brigdum úr stoner, sludge og post málmi. Our Raw Heart spratt úr persónligari kreppu og sjúku, ið rakti oddamannin Mike Scheidt í 2017. Heili tvær ferðir mundi hann doyð, men úr kreppuni vaks ein nýggj tónlistarlig staðfesting, ið úrslitaði í áttandu studio plátuni hjá Yob. Hetta er máttmikið, langtandi og treytaleyst. Heilt ólukksáliga gott.

Verdar at nevna:
Baest: Dance Macabre
Beak>: >>>
Bombino: Deran
The Carters: Everything is Love
David Byrne: American Utopia
Deafheaven: Ordinary Corrupt Human Love
The Field: Infinite Moment
Graveyard: Peace
Iceage: Beyondless
Jaako Eino Kalevi: Out of Touch
John Hopkins: Singularity
Kali Uchis: Isolation
Khruangbin: Con Todo El Mundo
Oneohtrix Point Never: Age Of
Mokira: Chill Out
Neneh Cherry: Broken Politics
Rosalía: El Mal Querer
Skeletonwitch: Devouring Radiant Light
Sons of Kemet: Your Queen Is A Reptile
Space Afrika: Somewhere Decent To Live
Steve Hauschildt: Dissolvi
Thom Yorke: Suspiria OST
Tracey Thorn: Record
V/A: Black Panther
VanJess: Silk Canvas
Yves Tumor: Safe in The Hands of Love

2018, ið eg ikki havi hoyrt enn:
Fremmand: Fremmand
Kollslíð & Sverrisson: Eystanduni

Bonus 2017:
Moses Sumney: Aromanticism (2017)
Eg skilji als ikki hví henda útgávan ikki kom við á "Ársins plátur 2017". Ella jú, tað geri eg, tí eg náddi heilt einfalt ikki at lurta eftir henni fyrrenn í ár. Men hetta er ein frálík útgáva, útgivin á smakfulla Jagjaguwar plátufelagnum (Bon Iver, Black Mountain, Foxygen, The Besnard Lakes, Sinoia Caves v.fl.). Tónleikaliga er talan um eina samanrenning millum jass, r'n'b og eksperimenterandi indie a la Radiohead.

12/30/18

Plátur 1957

Um árskiftið postaði eg ein blogg við Ársins Plátum 2017. Útvarpssamrøða um plátuárið 2017 í KVF spurdist burturúr. Fyri perspektivs skyld og fyri stuttleikar havi eg hugt aftureftir við tíggju ára millumbilum fyri at samanbera hvussu árini roynast.

Fari tí at varpa ljós á úrvaldar plátur frá árunum 2007, 1997, 1987, 1977, 1967 og 1957. Saman við 2017 verður tað til sjey ferðirnar sjey. Og sjey áratíggju. Kalla tað gjarna eitt numerologiskt herindi, ja kalla tað hvat tú vilt: fleiri av hesum árunum hava serstaka støðu í tónleikasøguni.

1957 er snøgt sagt eitt eksplosivt tónleikaár í eini eksplosivari tíð. Um vit halda okkum til hina rættiliga útjaglaðu og merkiliga stuttskygdu "rokksøguna", har uppáhaldið er at populertónleikur kom bara úr leysari luft einaferð miðskeiðis í 50-unum, so er hetta eisini heilt afturi í fyrndini. Tá rock'n'roll legði lunnar undir rock tónleikin í 60-unum. Í mong áratíggju hevur henda retrospektiva fatan verið endurgivin av tónleikabløðum sum Rolling Stone í USA og New Musical Express í Bretlandi. Eisini hóast vit vita at savnaða myndin er væl meira samansett enn so, at populertónleikur er eitt væl eldri fyribrigdi og at t.d. rhythm'n'blues hevur ekstremt nógv í felag við rock'n'roll o.a.

Og tó, so var okkurt um alt snakkið. Mær dámar t.d. sera væl hvussu Bob Dylan lýsir rock'n'roll í Q&A við Bill Flanagan:

"Rock and roll was indeed an extension of what was going on – the big swinging bands – Ray Noble, Will Bradley, Glenn Miller, I listened to that music before I heard Elvis Presley. But rock and roll was high energy, explosive and cut down. It was skeleton music, came out of the darkness and rode in on the atom bomb and the artists were star headed like mystical Gods. Rhythm and blues, country and western, bluegrass and gospel were always there – but it was compartmentalized – it was great but it wasn’t dangerous. Rock and roll was a dangerous weapon, chrome plated, it exploded like the speed of light, it reflected the times, especially the presence of the atomic bomb which had preceded it by several years. Back then people feared the end of time. The big showdown between capitalism and communism was on the horizon. Rock and roll made you oblivious to the fear, busted down the barriers that race and religion, ideologies put up. We lived under a death cloud; the air was radioactive. There was no tomorrow, any day it could all be over, life was cheap. That was the feeling at the time and I’m not exaggerating. Doo-wop was the counterpart to rock and roll. Songs like “In the Still of the Night,” “Earth Angel,” “Thousand Miles Away,” those songs balanced things out, they were heartfelt and melancholy for a world that didn’t seem to have a heart. The doo-wop groups might have been an extension, too, of the Ink Spots and gospel music, but it didn’t matter; that was brand new too. Groups like the Five Satins and the Meadowlarks seemed to be singing from some imaginary street corner down the block. Jerry Lee Lewis came in like a streaking comet from some far away galaxy. Rock and roll was atomic powered, all zoom and doom. It didn’t seem like an extension of anything but it probably was."

So passaliga dialektiskt, eins og maðurin sjálvur. Rock'nroll var sjálvsagt ein leinging av tí sum var áðrenn, men rock'n'roll var eisini eitthvørt eksplosivt og atomdrivið. "It didn't seem like an extension of anything but it probably was". Tað er tað, sum er.

Hvussu enn er og ikki, so er 1957 tíðin, tá jassur framvegis hevði krav uppá bæði hittlistar og árslistar. 1959 er enn sum áður hitt definitiva jass árið, men kortini eru fleiri framúrskarandi útgávur við her. Ben Webster, Billie Holiday, Blossom Dearie, John Coltrane, Miles Davis, Nat King Cole, Sun Ra og Thelonious Monk lótu øll dygdarútgávur úr hondum, onkur teirra enntá tvær.

Eisini komu fleiri virðingarverdar debutútgávur hetta árið, har vit altso tosa um veruligar legendur: B.B. King, Chuck Berry, The Coasters, Eddie Cochran, The Crickets feat. Buddy Holly, Johnny Cash, Little Richard, Martin Denny, Patsy Cline, Ruth Brown, Sam Cooke og Sun Ra albumdebuteraðu øll í 1957. Ófatiligt.

Landafrøðiliga samansetingin er eisini áhugaverd, í og við at næstan allar hesar pláturnar eru amerikanskar. Tað sigur nakað um tíðina aftaná 2. veraldarbardaga, har Evropa lá í sori og mátti byggjast uppaftur, alt meðan USA stórtreivst og tannáringurin var uppfunnin. Men tað er ein onnur og longri søga.

Hetta var sjeyndi og seinasti partur av hesi røðini av afturlítandi 7'ara plátulistum við 10 ára millumbilum. Var alt so betri fyrr? Livst so spyrst.

B.B. King: Singin' The Blues
Ben Webster: Soulville
Billie Holiday: Songs for Distingué Lovers
Blossom Dearie: Blossom Dearie
Carl Perkins: Dance Album
Chet Atkins: Hifi in Stereo
The Chordettes: The Chordettes
Chuck Berry: After School Session
The Coasters: The Coasters
The Crickets: The Chirping Crickets
Eddie Cochran: Singin' To My Baby
Elvis Presley: Elvis' Christmas Album
Gene Vincent: Gene Vincent & the Blue Caps
Herbert Eimert: Einführung
John Coltrane: Blue Train
Johnny Cash: Johnny Cash With His Hot and Blue Guitar
Little Richard: Here's Little Richard
Martin Denny: Exotica
Miles Davis: Birth of The Cool
Miles Davis: Round Midnight
Nat King Cole: After Midnight
Patsy Cline: Patsy Cline
Pete Seeger: American Ballads
Ricky Nelson: Ricky
Ruth Brown: Ruth Brown
Sabu: Palo Congo
Sam Cooke: Sam Cooke
Sun Ra: Jazz by Sun Ra/Sun Song
Thelonious Monk: Brilliant Corners
Thelonious Monk: Monk's Music

12/29/18

Plátur 1967

Um árskiftið postaði eg ein blogg við Ársins Plátum 2017. Útvarpssamrøða um plátuárið 2017 spurdist enntá burturúr. Fyri perspektivs skyld og fyri stuttleikar havi eg hugt aftureftir við tíggju ára millumbilum fyri at samanbera hvussu árini roynast.

Fari tí at varpa ljós á úrvaldar plátur frá árunum 200719971987, 1977, 1967 og 1957. Saman við 2017 verður tað til sjey ferðirnar sjey. Og sjey áratíggju. Kalla tað gjarna eitt numerologiskt herindi, ja kalla tað hvat tú vilt: fleiri av hesum árunum hava serstaka støðu í tónleikasøguni.

Hvat er at siga um 1967, ið ikki longu er sagt? Sambært teirri eitt sindur útjaglaðu rokksøguni er 1967 eitt mýtologiskt tónleikaár - "the summer of love". Gamaní fevndi árið eisini um eina røð av frálíkum tónleikaútgávum.

Skal nakað yvirskipað rák úr árinum nevnast, so er psykedelia helst eitt upplagt boð. The Beach Boys, Captain Beefheart and His Magic Band, The Doors, Jefferson Airplane, Buffalo Springfield og Love stílaðu fyri sýraðum og psykedeliskum markloysi á vesturstrondini í USA. Har suðuri í Texas svumu The Red Crayola og 13th Floor Elevators í einum serliga naskum slagi av sýru, og handan hav stillaðu The Beatles, Cream og Pink Floyd somuleiðis inn á psykedeliskar bylgjulongdir. The Jimi Hendrix Experience ítøkiliggjørdu transatlantiska sambandið millum amerikansku vesturstrondina og London (umvegis Saturn).

Skaldið Leonard Cohen debuteraði sum fólkasangari, poppsangarin Scott Walker setti somuleiðis hol á kompromisleysa yrkisleið í egnum navni og Nico debuteraði bæði við The Velvet Underground og í egnum navni. Nina Simone var í blues hýri og Tim Buckley hækkaði støðið. Og tá er einki sagt um outsidarnar: hin bossanova brillianti Antonio Carlos Jobim í Brasilia, hin eksplosivt soulsyngjandi Aretha Franklin í Muscle Shoals, Elvis í fyrstaflokks gospel hýri, Faroe Boys við fyrstu føroysku popp/rokk LP-ini, hin ambitiøst fabulerandi Van Dyke Parks sunnarlaga í sólstatinum Kalifornia, anti-flowerpower asfalt dyrkandi The Velvet Underground í New York og hin æviga andsøgnin Bob Dylan, ið letur úr hondum hina tíðarráksnoktandi og anti-psykedelisku John Wesley Harding.

(Útgávutíttleikin var eisini ein annar tá: tvær knallgóðar plátur frá The Beatles, The Doors og The Jimi Hendrix Experience í sama kalendaraári. Tað var eftir øllum at døma gamalt).

Antonio Carlos Jobim: Wave
Aretha Franklin: I Never Loved A Man The Way I Love You
The Beach Boys: Smiley Smile
The Beatles: Sgt. Pepper's Lonely Heart's Club Band
The Beatles: Magical Mystery Tour
Bob Dylan: John Wesley Harding
Buffalo Springfield: Buffalo Springfield Again
Captain Beefheart and His Magic Band: Safe as Milk
Cream: Disraeli Gears
The Doors: The Doors
The Doors: Strange Days
Elvis Presley: How Great Thou Art
Faroe Boys: Faroe Boys
Jefferson Airplane: Surrealistic Pillow
The Jimi Hendrix Experience: Are You Experienced?
The Jimi Hendrix Experience: Axis: Bold As Love
Leonard Cohen: Songs of Leonard Cohen
Love: Forever Changes
Nico: Chelsea Girl
Nina Simone: Nina Simone Sings The Blues
Pink Floyd: The Piper At The Gates of Dawn
The Red Crayola: The Parable of Arable Land
Scott Walker: Scott
Tim Buckley: Goodbye and Hello
Van Dyke Parks: Song Cycle
The Velvet Underground: The Velvet Underground & Nico
13th Floor Elevators: Easter Everywhere

12/23/18

Plátur 1977

Um árskiftið postaði eg ein blogg við Ársins Plátum 2017. Útvarpssamrøða um plátuárið 2017 spurdist enntá burturúr. Fyri perspektivs skyld og fyri stuttleikar havi eg hugt aftureftir við tíggju ára millumbilum fyri at samanbera hvussu árini roynast.

Fari tí at varpa ljós á úrvaldar plátur frá árunum 20071997, 1987, 1977, 1967 og 1957. Saman við 2017 verður tað til sjey ferðirnar sjey. Og sjey áratíggju. Kalla tað gjarna eitt numerologiskt herindi, ja kalla tað hvat tú vilt: fleiri av hesum árunum hava serstaka støðu í tónleikasøguni.

1977 er eitt episkt tónleikaár. Eitt ár við rembingum innan m.a. punk, reggae og elektroniskt. Hetta endurspeglast í teirri eitt sindur øðrvísi landafrøðiligu samansetingini, har anglofoniski dominansurin eina løtu verður avloystur av týskum genialitetum. Ashra, Cluster & Eno, Giorgio Moroder (norðuritaliumaður, ið starvaðist í München um hetta mundið), Klaus Schulze, Kraftwerk, Michael Rother og Tangerine Dream lata øll klassa plátur úr hondum innan krautrock, kosmische, Berlin school og euro disco. Og Vangelis úr Grikkalandi speysar maksimalt út við kultplátuni Spiral.

Apropos Týskland, so brillierar David Bowie við tvinnum plátum úr síni navnframu Berlin trilogi. Iggy Pop letur somuleiðis tvær plátur úr hondum, og hetta eru stutt sagt tær bestu pláturnar í hansara solo diskografi. Ramones lata mín sann eisini tvær plátur úr hondum, og teir eru í punk hóslagi við debuterandi The Clash og The Sex Pistols. Fyri ikki at tala um "punk not punk" bólkarnar: Suicide (líka nógv synth sum punk), Talking Heads (líka nógv new wave sum punk) og Television (líka nógv ekvilibrisma sum punk).

Jamaika klokkar eisini inn á talvuna við tveimum av allarbestu reggae/dub útgávunum yvirhøvur, frá ávíkavist Bob Marley & the Wailers og The Congos. Í heimligum høpi skara Kristian Blak og Nicodemussarsangbólkurin framúr (um enn í hvør sínum samanhangi). Steely Dan prógva at "jazz rokkur" faktiskt kann vera ekstremt góður, og Weather Report prógva at tað í øllum førum finst ein góð fusion pláta (ein er, so segði hann, 100% meira enn eingin).

Tað konventionelt rokksøgukenda úr árinum er mín sann eisini framúrskarandi: Fleetwood Mac og Pink Floyd borga fyri góðsku. Dylan hevði fúlan niðurtúr hetta árið og gav tí einki út (sama skil í 1987). Hann sang tó kór saman við Allen Ginsberg á 'Don't go home with your hard-on' hjá Leonard Cohen. Av teirri hugtakandi, um enn í støðum rættiliga ivasomu, Death of A Ladies' Man. Framleidd av ongum øðrum enn Phil Spector. Apropos hard-on, latum okkum so ikki gloyma hard rock skapanarsøgu allegoriina hjá AC/DC: Let There Be Rock! (Um Marley plátan anno '77 eitur Exodus, kann AC/DC plátan fyri tað eita Genesis).

Eitt láturliga gott tónleikaár. Over and out...

AC/DC: Let There Be Rock
Ashra: New Age of Earth
Bob Marley and the Wailers: Exodus
The Clash: The Clash
Cluster & Eno: Cluster & Eno
The Congos: Heart of The Congos
David Bowie: Low
David Bowie: "Heroes"
Fleetwood Mac: Rumours
Giorgio Moroder: From Here To Eternity
Iggy Pop: The Idiot
Iggy Pop: Lust for Life
Klaus Schulze: Mirage
Kraftwerk: Trans-Europe Express
Kristian Blak: Nu ska vi u å sejle
Leonard Cohen: Death of A Ladies' Man
Michael Rother: Flammende Herzen
Nicodemussangbólkurin: Hann legði í munn mín nýggjan song
Pink Floyd: Animals
Ramones: Leave Home
Ramones: Rocket To Russia
Sex Pistols: Never Mind The Bollocks, Here's The Sex Pistols
Suicide: Suicide
Steely Dan: Aja
Talking Heads: Talking Heads 77
Tangerine Dream: Sorcerer
Television: Marquee Moon
Vangelis: Spiral
Weather Report: Heavy Weather

12/18/18

Sirkus 9 ár

Hendur í loft! Mynd: Sunneva Háberg Eysturstein.
Leygarkvøldið diskaði eg í Sirkus. Sirkus hátíðarhelt 9 ára føðingardag hetta kvøldið, og Bjórkovin í neðra fylti 2 ár. Tað var heilt fantastiska stuttligt og deiligt at standa handan pultin í hjørninum aftur. Ikki minst til eitt so serstakt og hugnaligt høvi sum 9 ára føðingardag. Teitur hevði gjørt eina framúr góða suppu, Sunneva og co. høvdu pyntað hølið til UG og nógv fitt fólk leitaðu sær oman. Gott lív í og eitt livandi dansigólv í fleiri tímar. Hvat meira kann man ynskja sær? Tillukku við teimum 9 árunum, Sirkus!

We've come a long, long way together
through the hard times and the good
I have to celebrate you baby
I have to praise you like I should



Hendur framhaldandi í loft! Mynd: Sunneva Háberg Eysturstein.