5/19/20

Yoko Ono og John Lennon pt. 1

Yoko Ono venur saman við Ornette Coleman,  Ed Blackwell, Charlie Haden og David Izenzon.
"Ornette was already very, very established and famous and respected guy as a musician. And I met him in Paris. The way I met was, I was doing a show and after the show, somebody said, Oh, Ornette Coleman is here and he would like to – okay. Well, hello. Thank you for coming. That kind of thing. And he was saying, Well, okay. So he said that he was going to go and do a concert in Albert Hall and would I come and do it with him because he thought it was kind of interesting what I do." 
-Yoko Ono.

Ah, undurfulla tíðin, tá tað rann saman millum Fluxus avantgardu og popp tónleik 1970 er eitt hugtakandi og kreativt tíðarskeið hjá teimum báðum John Lennon og Yoko Ono, ið útgóvu hvør sína plátu undir heitinum Plastic Ono Band.

John Lennon/Plastic Ono Band er hansara fyrsta solopláta post-Beatles, upptikin sum trio við Ringo Starr og Klaus Voorman, og við sjálvum Phil Spector sum framleiðara. Minimalistiskur rokkur sum stendur í feskari andsøgn til bitlarnar, eitt satt meistaraverk, har vaksni móðurloysingurin Lennon ýlir sína sorg út. Á fylgisneytaplátuni Yoko Ono/Plastic Ono Band eru somu tónleikarar við, og tey fara uppaftur longur út eftir avantgarde ásanum, eisini eitt meistaraverk. John Lennon revsar el-gittaran sum ein trásettur á hesi plátuni, tað er mikið hugtakandi at leggja oyru til.

Tey bæði Lennon og Ono gingu til "primal terapi" hjá Arthur Janov í tíðarskeiðnum, og hetta var viðvirkandi til kreativu forloysingina á báðum útgávunum. Yoko Ono dyrkar eisini hetai sang í hesum tíðarskeiðnum, sum er eitt sera ekspressivt slag av sangi úr japanskum kabuki teatri. Eitt av løgunum á Yoko Ono/Plastic Ono Band plátuni er upptøka frá februar 1968, har Yoko Ono improviserar saman við ongum minni enn Ornette Coleman og bólki. Coleman bjóðaði henni at framføra við sær í Albert Hall, eftir at hann hevði sæð hana framføra í París. Upptøkan stavar frá venjing til konsertina. Hetta var meðan John Lennon og hinir bitlarnir roksaðust við transendenta meditatión yviri í India.

Yoko Ono er eitt spennandi og víðskygt listafólk, og tað var hon eisini langt áðrenn hon møtti Lennon. Ein hoyrir eisini onkrar paralellir til tað, sum Kraftwerk og onnur fingust við í Týsklandi í sama tíðarskeiði. Alt í alt fantastiskt, so kom og sigi nei takk til rockistiskan dovinskap og sexistiska Yoko Ono bashing, og ja takk til avantgardistiskt dirvi og listaligt víðskygni. Hipp hipp hurrá 🙌❤️

5/5/20

Tankar um tónleik #27 (Tim Lawrence)


"Whereas radio DJs operated as the representatives of modernity, discotheque DJs were rapidly establishing themselves as the prophets of postmodernity. After all, the vast majority of radio jocks played top-forty music in order to boost growth within a corporate-driven economy, whereas discotheque DJs usually played less familiar artists whose defining criteria was their functionality, not their profitability. Radio jocks performed in time-constricted shows and usually played records that lasted for three minutes, whereas discotheque DJs developed seemingly endless sets, combining records of varying lengths into an endlessly shifting mix of blended compositions. Radio jocks were determined generalists who played familiar records that would increase ratings, whereas discotheque DJs were flexible specialists who would sift through a spiraling quantity of musical information in order to satisfy a niche group of dancers. Radio jocks were permanent employees, whereas discotheque DJs were peripheral freelancers".
-Tim Lawrence, 2003. Love Saves The Day - A History of American Dance Music Culture, 1970-1979, Duke University Press, s. 155.

Eg fari í næstum at hava fimm Mono sendingar í KVF um disco mentan! Serliga teir meira undirgrunds og alternativu formarnar. Endurlesi í tí sambandi hesa bókina. Gleði meg. 
 #lovesavestheday #theloft #davidmancuso #timlawrence #disco #danceculture #postdisco

4/25/20

Oceania Records í Klokkaragøtu

Dámligt at vitja kulasta plátuhandil í norðuratlantshavi í dag: Oceania Records / O.R-Vinyl, ið heldur til í eini garasju í eysturbýnum. Andreas Weihe Madsen rekur hugnaligu búðina, og hann veit hvat hann ger. Úrvalið er væl kuraterað, bæði tað nýggja og tað brúkta, og tú kennir at har er nærlagni og hjarta aftanfyri. Her ræður um at stuðla lokalt í hesum tíðum, og eg fekk eisini eitt gott hál við heim.

Ikki so galið at fáa sett hol á Bootleg Series við manér, nú tá tær flestu Bob D. studiopláturnar longu eru fingnar til høldar. Oceania Records lokkaði við prýðiligari boks av Bootleg Series Vol. 1-3 á hyllini, so har var eingin ivi. Hetta umframt komu besta plátan hjá Beck (Sea Change, 2002), debutplátan hjá Peter Tosh, (Legalize It, 1976) og Kimono My House (1974) hjá mínum nýggja yndisbólki Sparks við í posan. 

Nógvir góðir tímar undir nálini fyri framman. Farið og vitjið í Oceania Records, har ber illa til at fara til fánýtis!

3/15/20

Romantikarin og modernisturin

Symphonie No. 5 í útgávu á Deutsche Grammophon frá 1997. Avmyndaði málningurin er eftir Franz Marc (1880-1916). Marc var við til at stovna listafelagsskapin Der Blaue Reiter saman við Wassily Kandinsky.

Gustav Mahler (1860-1911) og Pierre Boulez (1925-2016).

Við 100 ára millumbilum vóru teir síðstir av sínum slag. Mahler kann sigast at vera hitt síðsta romantiska tónaskaldið (sum er ikki hissini romantiskt í sjálvum sær). Tá hann andaðist í 1911 stóð tónleikaliga samtíðin í Wien mitt í síni ekspressivt atonalu upploysn, og hansara egnu lærusveinar - Schoenberg, Berg og Webern - gingu á odda í stríðsferðini.

Tá Boulez doyði í januar 2016, vóru røddir frammi um at eisini hann, sum markant umboð fyri hámodernismuna eftir Seinna veraldarbardaga, var hin síðsti av sínum slag. Modernisturin Boulez var treytaleysur í síni tilgongd, og støddin á áhoyrarafjøldini var eisini hareftir.

Sum víðagitin dirigentur kom Boulez kortini sera víða í repertoirinum, og symfoniirnar hjá Mahler sluppu eisini uppí part. Her er tað við fjórða satsi 'Adagietto (Sehr langsam)' úr 5. symfoni, og tað eru sjálvandi Wiener Philharmoniker, ið spæla. Tað er okkurt ótrúliga hugvekjandi við hesum, at hartkókaði hámodernisturin Boulez stendur við dirigentstokkinum. Ella sagt á annan hátt, so er hetta, stutt sagt, vakurt.

Max von Sydow


Upprunaliga lagt út á sci.fo, ið er FB bólkurin fyri føroyskar sci-fi og fantasy fjepparar:

Ein sannur risi innan film er farin, 90 ára gamal.

Max von Sydow var við í heili ellivu Ingmar Bergman filmum, m.a. Det sjunde inseglet/The Seventh Seal og Smultronstället/Wild Strawberries. Báðir frá 1957 og millum allarbestu avrik í allari filmsøguni.

Fyrrnevndi er "historical fantasy", so hann er viðkomandi í hesum bólkinum. Von Sydow var heldur ikki nakar Harra hvør-sum-helst innan sci-fi. Leikti í filmum sum Flash Gordon, Conan the Barbarian, Dune, Ghostbusters II, Judge Dredd, Minority Report og Star Wars: The Force Awakens. Hann hevði enntá ein leiklut í HBO røðini Game of Thrones.

Á viðfestu myndini leikar hann Doctor Liet Kynes í legendariska Dune (David Lynch, 1984). Hinir eru Patrick Stewart sum Gurney Halleck, Kyle Maclachlan sum Paul Atreides og Jürgen Prochnow sum Duke Leto Atreides. Henda myndin sigur bara alt um ambitiónsniveauið, ið hóast alt var ráðandi í hesi filmframleiðsluni (at filmurin so gjørdist nakað annað, tað er so tað, sum tað er - hann er framvegis ein kult klassikari útyvir tað vanliga).

Ná ja, og so má leiklutur von Sydows í Minority Report (2002) fáa eitt eyka shout-out. Har var hann eisini ekseptionelt góður.

Hvíl í friði, Max von Sydow (1929-2020).

(Havi áður skrivað longri grein um tónleikin í Dune).