7/6/17

G! 2017

G! Festival. Mynd: Ólavur Frederiksen.
Í fjør gjørdi eg ein playlista við G! tónleiki, og í ár havi eg fingið onkra áheitan um at gera ein playlista fyri 2017. Tað tími eg væl, so her er ein G! 2017 playlisti (eisini embeddaður niðast) og nakrar reglur til hvørt navn/lag. Tað er ein sonn frægd at sleppa at lurta og seta saman tónleik úr eini so tónlistaliga sannførandi skrá. So er tað sagt!

Bombino: "Timtar (Memories)"
Í fjør spældu Songhoy Blues eina fenomenalt góða G! konsert. Teir eru úr Mali í Vesturafrika, og í ár hevur G! bókað eitt annað navn úr somu región. Gittarleikarin og sangarin Bombino kemur nevniliga úr grannalandinum Niger. Fleiri munnu kenna bólkin Tinariwen, ið eru av Tuareg fólkinum í Niger. Bombino er av sama fólki og spælir eisini lívgandi oyðimarkar blues. Fantastiska kul.

Bilderbuch: 'Baba'
Týsktmæltur skrappur rokkur við elektroniskum broddi. Úr Eysturríki! Nýggjasta útgávan Magic Life (2017) er væl frágingin við stuttligum og eginsomum tónlistaligum samansetingum. Higartil eru stakløgini 'Bungalow' 'Baba', 'Sweetlove' og 'Erzähl Deinen Mädels Ich Bin Wieder In Der Stadt' útkomin. Størsta hittið er 'Bungalow', men her á playlistanum er 'Baba' sloppin uppí part. Frálíkt lag.

Fil Bo Riva: 'Francis'
Fil Bo Riva tók síni fyrstu fet sum gøtutónleikari. Uppvaksin í Romm og búði á ungum árum í Dublin. Melodiskt og orkumikið og um dagarnar ferðast hann um alt Evropa og spælir konsertir. Næsta vikuskiftið í Gøtu.

Reykjavíkurdætur: 'Hæpið'
Íslendsku nøvnini á G! hava altíð verið nakað fyri seg. Reykjavíkurdætur er eitt feministiskt rapp kollektiv. Hipp hopp hevur traditionelt verið ein mannfólkadominera sjangra, og tí er tað feitt við einum mótspæli. Áherðslan á kollektivið - limirnir eru millum 15 og 20 í tali - stendur í greiðari andsøgn við tað egosentriska og sjálvhevjandi, ið ofta eyðkennir hipp hopp. Feitt rapp, skrappir instrumentals og gott umdømdi sum livebólkur.

Mynd: Kristfríð Tyril/MOMO.

MØ: 'Kamikaze'
Karen Marie Aagaard Ørsted við artistnavninum MØ breyt í gjøgnum altjóða á Major Lazer/DJ Snake lagnum 'Lean On' frá 2015. Síðani eru fýra stakløg komin í egnum navni, ið øll vera á aðru plátuni hjá henni. 'Final Song' er helst størsta solohittið higartil, men her havi eg valt hin super fangandi 'Kamikaze'. Á konsertum offrar MØ seg eisini sum ein annar kamikazepilotur (!), og hesum fingu vit sjón fyri søgn fyri á ársins Northside festivali.

Orka feat. LV: 'Dimmalætting (extended mix)'
Vað er fyrsta techno plátan frá einum føroyskum artisti. Hon er instrumental, minimalistisk og prosess orienterað. Her verður skorið inn á bein og brotið upp úr nýggjum. Djarvt, treytaleyst og djúpt hugfangandi. Havi frætt at konsertin á G! verður nakað heilt serstakt. Tað eru tey bæði Jens L. Thomsen og Francine Perry/La Leif, ið manna Orka live.

Son of Fortune: 'Gróðarbotnur'
Góður og inniligur rokkur frá Son of Fortune a.k.a. Benjamin Petersen, Mikael Blak og Jan Rúni Poulsen. Plátan inniheldur fleiri góð riffrokkløg, men akkurát hetta lagið leggur á annan bógv. Niðurlagið hevur stadion potentiali, og kortini er einki bombastiskt og uppgjørt við hesum. Stadion rokkur í stovuhædd!

Sleeveface mynd frá 2014 við framúrskarandi savnsplátuni Songs of Kristofferson.

Kris Kristofferson: 'Help Me Make It Through The Night'
Kris Kristofferson er einki minni enn ein legenda. Seinast eg var á konsert hjá honum var í Høllini á Hálsi fyri 10 árum síðani. Tá var hann einsamallur á palli við gittara og sterkum sangum. Soleiðis verður eisini á Gøtusandi, har lagt er í ovnin til eina dýrabæra løtu. Um ein hevur seriøsan áhuga fyri amerikanskari sangskriving, so er Kris obligatoriskur. Hann telist uppí eitt úrvalslið saman við eitt nú Hank Williams og Bob Dylan.

Monophonics: 'Lying Eyes'
Gjøgnumført psykedeliskt soul úr San Francisco, Kalifornia. Ljóðið er heitt, rátt og organiskt og søguligir tættir úr Motown, Stax o.a. spríkja fram úr rillunum. Og so bera teir orð fyri at vera ein framúr live bólkur.

Suspekt: 'Står Stadig'
Eitt stuttligt er, at Suspekt hava samplað Monophonics lagið 'Promises' á 'Står Stadig', og nú spæla bæði nøvnini á sama festivali. Hetta er eisini eitt gamalt trikk í hipp hopp bókini at sampla úr soul, funk og disco tónleiki. Suspekt fara óivað at gera ein ordans malør á Gøtusandi.

200: 'Sangurin um integritet og at selja sína sál'
Tað soul kenda heldur áfram í punk hami á playlistanum, tí 200 hava meir enn einaferð roynt seg við soul. Hetta kom av álvara undan kavi á Vendetta (2012) og aftur á Reytt Pass (2016), og tað klæðir teimum. Hesin sangurin er mikið kølin og soulsystrakór frá "The Stina Singers" leggur dám á. Sum eg segði við árslok: "Reytt Pass er ein fresandi tvørskurur gjøgnum føroyska dupultsamleikan."

Mynd: Beinta á Torkilsheyggi.

Iron Lungs: 'Andromedan'
Math-art-core av Skálafjørðinum! Iron Lungs eru eitt av originalastu føroysku málmsnøvnunum og live eru í teir í serflokki. Okkurt avantgardistiskt og egið er yvir tónleikinum. Enn er bert eittans staklag útkomið, og tað skal sjálvandi við her.


Elinborg: 'Stormar'
Elinborg úr Gøtu hevur eina serstaka nervu, og hetta lagið fer undir húðina hjá mær. Higartil eru tvær EP'ir komnar frá Elinborg, og fyrr í ár komu tær út saman á LP'ini Landið Sum Ongin Sær/Spor á plátufelagnum Tutl. Tað er góður stílur! Manningin frá EP'unum verður sum skilst við á G! konsertini.

Teitur: 'Sleeping With The Lights On'
Teitur framførir Poetry & Airplanes í fullari longd. Tann plátan var ein eygnaopnari fyri mong okkara. Hon var tann fyrsta av sínum slag í føroyskum høpi, og hon setti gongd á spennandi og inspirerandi yrkisleiðina hjá Teiti. Eisini hevur hon verið kelda til íblástur hjá mongum. Feitt høvi at kunna hoyra hesa útgávuna í fullari longd við fullmannaðum bólki. Byrjanarlagið 'Sleeping With The Lights On' hevur altíð verið ein persónligur favorittur.

Benjamin Rajani: 'Naked Man'
Frá einum altjóða viðurkendum sangskrivara til ein spildurnýggjan. Benjamin Rajani er nýggjasta skotið á føroysku sangskrivarastammuni. Tónlistaliga eru tilsipingar til eitt nú Sufjan Stevens og americana av ymsum slag. Evnini at smíða løg eru greið, alt er væl úr hondum greitt og hjartað er á røttum stað.

Mynd: Kristfríð Tyril/MOMO.

Desert Mountain Tribe: 'Take a Ride'
Psych-rokkur í slekt við Black Angels, Black Rebel Motorcycle Club, Spacemen 3, The Who, Velvet Underground o.a. Eisini er ein farri av hypnotiskt repetitivum krautrokki yvir tí. Sangarin og gittarleikarin í bólkinum er breti, meðan rútmusektiónin er týsk. Tað gevur perfekta meining. Plátan Either That Or The Moon gyppar dintil, og alt bendir á eina potentielt bergtakandi liveuppliving.


Asyllex: 'Sodom'
Mær hevur dámt henda bólkin síðani eg hoyrdi teir fyrstu ferð á Wacken Metal Battle í 2013, og í ár vunnu teir loksins. Nú eisini við nýggjari fløgu í skjáttuni. Suðuroyarthrash sum tað eigur at vera.

Hans Andrias: 'With You I'll Be Alright'
Hans Andrias vakti ans fyrstu ferð eg hoyrdi hann. Tað var við lagnum 'Hell Hounds', har hann hevði allierað seg við Bunkaramennirnar Benjamin Petersen, Mikael Blak og co. Hann hevur eitt serstakt viðbrekni, ið hann dugir at samskifta við síni rødd, og hann dugir eisini at skriva vakrar sangir. 'With You I'll Be Alright' er eitt gott dømi um tað.

Danny & The Veetos: 'Stúr Ei Meir'
Dámligir fýrar, ið skriva dámligar sangir. Hans Andrias og Danny & The Veetos umboða eitt nýtt rák ella kapitul innan tónleik úr Klaksvíkini. Bæði nøvnini hava fangað ein ávísan folk tíðaranda og megna at umseta hann til viðkomandi tónar. Herfyri var eg í Mentanarkaféini í ÚF og gjørdi eina greining av av tónleiki úr Klaksvík. Har vera hesi nøvnini sett í eitt størri søguligt høpi, og tí loyvi eg mær at umrøða tey saman her.

Baskery: 'Cheerless Leaders'
Tríggjar svenskar systrar, ið fluttu til L.A. at jagstra dreymin. Greta, Stella og Sunniva Bondesson spæla americana við grunge broddi. Sjálvar lýsa tær stílin sum "killbilly", "mud-country" og "banjo punk". Eitt er vist: evnini fornokta seg ikki og Baskery hava túrað víða hvar báðumegin Atlantshav. Tað skuldi boðað frá góðum.

Konni Kass: 'Time'
Eg spæli við her og eri tí inhabilur at siga nakað sum helst. Restina mást tú tí sjálv/ur meta um, góði lurtari/lesari.

Alphaville: 'Forever Young'
Alphaville á Gøtusandi! Plátan Forever Young (1984) er ein varði í 80'ara synth poppi/new wave og var við til at byggja brýr millum elektroniskan tónleik og meginstreymspopp. Haðani stava hittini 'Sounds Like A Melody', 'Big in Japan' og ógloymandi heitislagið 'Forever Young'. Ein ultimativ 80'ara ballada, ið m.a. var nýtt sum soundtrack til "prom dance" senuna í kultfilminum Napoleon Dynamite (2004).

Svartsinn: 'Yearning'
Leygarkvøld verður Upp Við Hornunum í Fjósinum við Asyllex, Iron Lungs, Svartmálm, Necrolepsia og Jürghinn. Norski dark ambient artisturin Svartsinn kemur at diska millum bólkarnar! Tað er norðmaðurin Jan Roger Pettersen úr Trondheim í Noregi, ið stendur handan Svartsinn. Sjálvur lýsir hann tað sum "Dark & obscure ambient since 1999". Dark ambient, hvat er tað? Jú, tað er nakað virkelitt, skal eg siga tær, men lurta nú eftir lagnum, ið endar playlistan við lít, tí so fært tú eina mynd. Enjoy!


7/2/17

I Feel Love 40 ár (plátuhandlar á leiðini #1)

Mítt tólvtumma eintak av legendariska 'I Feel Love'.
Í dag eru akkurát fjøruti ár síðani, at slóðandi elektroniska disco lagið 'I Feel Love' var útgivið hin 2. juli 1977. Donna Summer sang fyri, og Giorgio Moroder, Pete Bellote v.fl. stóðu fyri framleiðsluni. Í 1977 var disco framvegis ein sjangra, ið var merkt av "siðbundnari" instrumentering, tvs. trummur, bassur, gittari, blásarar, kór og ein rúgva av strúkarum. Røturnar í soul og gospel tónleiki vóru greiðar. 'I Feel Love' peikaði tó á eina heilt aðra slóð. Alt tað skreytmikla úr siðbundnum disco var skavað burtur, og ístaðin myndaðu streymlinjaðir synthesizarar, mekaniskir sequensarar og programmeraðar trummur ljóðmyndina við sensuellu røddini hjá Donna Summer sveimandi omaná.

Innspælt var í Musicland Studios hjá Giorgio Moroder og co. í München í Týsklandi, og lagið hevur eisini ein greiðan evropeiskan dám við drøgum úr Kraftwerk'skum proto-techno og italo disco (Moroder kom upprunaliga úr norður-Italia). 'I Feel Love' er gamaní eitt disco lag, men tað fráboðaði so sanniliga eisini næstu áratíggjuni innan elektroniskan dansitónleik. Synth popp, house, techno o.m.a. Tað er hugtakandi hvussu futuristiskt og frískt lagið ljóðar enn tann dag í dag. Ein snøgt sagt hypnotisk samanrenning millum syntetiskar klangir, elektronisk beats og discodivasang.
David Bowie hevur einaferð greitt frá, hvussu Brian Eno ein dagin í Berlin tíðini kom rennandi inn í studio, og proklameraði "I have heard the sound of the future". Í hondini hevði hann eitt eintak av tólvtummastakplátuni 'I Feel Love' eftir Donna Summer og Giorgio Moroder. Eno koyrdi plátuna frá og segði víðari "This is it, look no further. This single is going to change the sound of club music for the next fifteen years." Bowie hevur viðmerkt, at hetta var meira ella minni satt.

Í sambandi við fjøruti ára dagin hevur Pitchfork eina fína grein um søguna handan lagið:

"...its impact reached far beyond the disco scene in which singer Donna Summer and her producers Giorgio Moroder and Pete Bellotte were already well established. Post-punk and new wave groups admired and appropriated its innovative sound, the maniacal precision of its grid-like groove of sequenced synth-pulses. Even now, long after discophobia has been disgraced and rockism defeated, there’s still a mischievous frisson to staking the claim that “I Feel Love” was far more important than other epochal singles of ’77 such as “God Save the Queen,” “Sheena Is a Punk Rocker,” or “Complete Control.” But really it’s a simple statement of fact: If any one song can be pinpointed as where the 1980s began, it’s “I Feel Love.”"
Third Eye í Canterbury, Onglandi.
Third Eye í Canterbury (plátuhandlar á leiðini #1)
Søgan um 'I Feel Love' er ikki bara søgan um lagið sjálvt, men eisini um tá eg loksins fann eitt eintak av tólvtummastakplátuni eftir áralanga leitan. Hetta hendi í plátubúðini Third Eye í Canterbury í Onglandi í november 2015. Eg og Solveig vóru stødd í býnum, tí Solveig fekk prógv handað frá University of Kent, har hon var liðug við sín master í listasøgu. Vit spákaðu okkum ein túr runt í miðbýnum, og Solveig vísti mær runt í hesum áhugaverda, søguliga og hugnaliga býi. Á høvuðsgøtuni St. Peter's Street komu vit framvið handlinum Third Eye, og vit stungu høvdini innum. Fremri parturin av avlangu hølunum var tattovør og klædnahandil, og fórt tú longur inn, komst tú til plátusektiónina. Tað loysti seg eisini, tí her var mangt og hvat at finna, og fryntligi og prátingarsami handilssveinurin og plátunørdurin Paul tók væl ímóti.

Eg bar skjótt eyga við eina tólvtummastakplátu av júst tí klassiska disco/proto-techno lagnum 'I Feel Love' hjá Donna Summer. Patrick Cowley gjørdi eitt 15 minuttir langt remix fyrst í 80'unum, og tað er á A síðuni meðan ein styttri edit útgáva er á síðu B. Eg hevði sum vera man ynskt mær plátueintak av júst hesi útgávu í langa tíð. Eg spurdi, um eg kundi sleppa at lurta eftir stakplátuni, og tað var gamaní. Paul fann ein gamlan mobilan plátuspælara fram, og so var lag á manni at lurta. Solveig fór víðari at gera ymisk ørindi, og eg var verandi. Helst sá hon tekin í sól og mána um, at hetta fór at taka eina góða løtu.

Vit báðir Paul og eg prátaðu dúgliga í ein góðan tíma, og endin var, at Paul skavaði eina heila røð av Moroder plátum og verkætlanum fram í ljósmálan. Eg fór avstað við ikki færri enn seks plátum: fýra, ið høvdu við Moroder at gera, eini Kraftwerk stakplátu og so eini Stryper (!) plátu, ið eg bara mátti keypa orsaka av miklum kult virði. Ikki er tað gerandiskostur at finna bæði Summer/Moroder og Stryper í eini og somu plátubúð!
Eitt rættiligt hál var gjørt í Third Eye hendan dagin.
Dagin eftir var stórsligin prógvhandan í Canterbury Cathedral, og morgunin eftir gekk leiðin víðari til Dublin í Írlandi, har vit skuldu vitja í nakrar dagar. Eisini her gingu vit nógvar góðar túrar, og so fóru vit eisini á tvinnar U2 konsertir (men tað er ein onnur søga).

P.S. Ein íslendingur, Þórir Baldursson, leikar annars við á 'I Feel Love'. Eg havi einaferð spælt á eitt hammond orgul sum hann plagdi at eiga, hetta var á spælistaðnum Græni hatturinn í Akureyri, og eg fekk at vita frá leiðaranum Hauki, at Baldursson plagdi at kalla hammondorglið "Drotningin". So er tað ikki eftir at siga.
Klárur at spæla konsert við Høgna Reistrup á Græna Hattinum 2012. Til vinstru sæst "Drotningin", hammondorglið hjá Þórir Baldursson, ið spældi við á 'I Feel Love' á sinni. Mynd: Ísak Sambleben.
P.P.S. Eg skrivaði einaferð minningarorð um Donna Summer. Tað kann lesast her.

P.P.P.S. Her er eitt DJ miks einans við Giorgio Moroder framleiddum tónleiki (inniheldur m.a. trý Donna Summer løg inkl. 'I Feel Love'). Spælt og upptikið í Sirkus í juli 2012:



6/18/17

100 ár

Upprunaliga lagt út á Facebook 5. juni 2017.

Í gjár vóru 100 ár síðani, at omma okkara, Sunneva F. Háberg, varð borin í heim 4. juni 1917. Hendan myndin er frá 2006, tá hon var 88 ár. Sunneva (systir mín) tók myndina á Láargarði, har omma búði seinastu 10 árini av sínum lívi.

Omma var ein syngjandi omma, ein stuttlig omma, ein kærleiksfull omma og ofta eisini ein fjollut omma. Hon hevði sítt egna skemt og dugdi at fáa børn við uppá tað. Abbi var ikki altíð so við uppá tað, tá fjollið tók yvirhond. Á tí økinum vóru tey mótpólar, men á tónleikaliga økinum vóru tey eitt. Tónleikur og sangur vóru miðsavnandi í teirra lívi, og saman við mammu okkara, Annu, hava tey havt óteljandi góðar løtur frammanfyri klaverinum.

Tá omma var blaðung, gjørdist hon álvarsliga fepursjúk, og familjan savnaðist um sjúkraleguna at biðja fyri henni. Hon lovaði Gudi, at um hon gjørdist frísk, skuldi hon syngja honum prís restina av ævi síni. Hon gjørdist frísk og helt eisini orð. Hetta var ein grundleggjandi táttur í hennara søgu um seg sjálva. Eg havi djúpa virðing fyri fólkum, ið hava skil uppá sína egnu søgu, tí tað er lætt at villast í henni. Í so máta var omma konsekvent. Kortini gjørdist "Viðareiðissangurin" eitt týðandi undantak (hvat eru reglur uttan undantøk?). Í Føroyum hevur hvør bygd og hvørt fótbóltslið sín egna sang ella sangir, og soleiðis er eisini við Viðareiði. Tá omma sá tann sangin, mátti hon bara siga ja til at syngja hann inn á band, tí hann var ov vakur at siga nei til (omma smíðaði eisini lag til sangin). Øll, ið hava verið á Viðareiði á hásumri, vita eisini, at har er nokkso himmalskt, so tað má vera í lagi við tí.

Í aðrar mátar vóru tingini heldur ikki so svørt/hvít. Fyri ikki so langari tíð síðani fortaldi ein fróðskaparmaður fyri mær, at tá hann eina ferð helt rundan føðingardag, komu hjúnini Sunneva og Knút á gátt. Sum kvøldið leið, fóru tey bæði at syngja og spæla frammanfyri klaverinum, og fólk savnaðust rundanum. Hvat sungu og spældu tey? Jú, vísur og festligar sangir. Viðkomandi greiddi frá, at tá tey bæði takkaðu fyri seg, vóru tey so hjartans fegin og kendu seg upplyft..

Persónliga verði eg rørdur av tankanum um tey bæði ommu og abba, ið syngja og spæla vísusangir og hugna sær í góðum selskapi. Uttan nakað dikkedar. Tí tónleikur er tónleikur, líkamikið hvat fyri predikat vit seta á hann. Men tónleikur er eisini eitt tað sterkasta, vit eiga. Mín góði vinur Benjamin tosar beinrakið og rørandi um hetta í forsíðugrein í Sosialinum hetta vikuskiftið. Tað kann ikki undra, at kirkjur og samkomur á ymsan hátt hava ynskt at temja hesa tølandi kraftina. Andaligi sangurin er eisini grundleggjandi í øllum tónlistaligum virksemi, og tey bæði omma og abbi áttu flestu tónlistaligu løturnar í samkomuni Ebenezer yvirav "Glade hjørn" (viðhvørt tykist tað sum ein ævinleiki sveimar uppi yvir springvatninum í miðjuni).

Hóast tey vóru kend hiðani, hevði familjan hjá ommu tilknýti til Hvítusunnusamkomuna. Henni dámdi ikki, at nakar segði nakað neiligt um hvítusunnusamkomuna, og handan søgan um fepursjúkralegu og bønarhald er álvaratos eisini radikal uppá tann pinsaliga mátan. Tí kennist tað merkiliga fullkomið, at Hvítusunna er samstundis sum hesin 100 ára dagurin hjá ommu. Hvítusunna er "hátíð til minnis um Heilaga Andans komu". Heilagi Andin, tað er tann meira rock'n'roll parturin av kristindóminum. Tann, ið er sum vindurin. Tann, ikki letur seg temja, hvussu galið vit menniskju annars vilja tað. Men stundum kann ein ordiliga góður sangur opinbera hetta fyri okkum, og stundum er Viðareiði sum ein lítil sneið av tí himmalska. Æra verið minnið um ommu.
Omma syngur fyri Sunnevu og mær.
Omma og Sunneva syngja saman.
Ingálvur av Reyni og omma syngja saman.
Stakpláta við ommu og Ingálvi (útgivin 1958).
Omma á ungum árum. Kongaminnið í baksýni.

5/18/17

In My Time of Dying (Chris Cornell RIP)

Í morgun frættist at Chris Cornell andaðist á einum hotelkamari í Detroit, USA í gjárkvøldi. Stutt frammanundan hevði hann framført við Soundgarden í Fox Theatre í Detroit.

Soundgarden endaðu konsertina í gjárkvøldi við 'Slaves & Bulldozers' (upprunaliga av plátuni Badmotorfinger frá 1991). Tá teir spældu sangin live plagdi Chris Cornell stundum at ad-libba brot úr gamla blues/gospel sanginum 'In My Time of Dying' (sí 6:00 í upptøkuni omanfyri). Fyrimyndirnar í Led Zeppelin tulkaðu eisini sangin í velmaktini og høvdu hann enntá við á stórfingnu dupultplátuni Physical Graffiti (1975). Soundgarden góvu sína egnu dupultplátu út í 1994. Hon æt Superunknown, men tá var fløgan vorðin standard ljóðformat og hetta við dupult ella stakplátum hevði ikki longur so nógv at siga. Men í longd, vavi og huglagi er hon ein dupultpláta. Ein ræðuliga góð ein av slagnum skal sigast.

Í 2013 var eg á konsert hjá Soundgarden eitt mánakvøld í Forum í Keypmannahavn. Tað var ein misjøvn uppliving, har vánaligu ljóðumstøðurnar í Forum gjørdu sítt. Bólkurin tóktist heldur ikki ordiliga upplagdur, tó at teir í løtum vístu veruligt format. Tá var eg mintur á dygdirnar og dróg eisini onkrar mentalar parallellir til júst Led Zeppelin. Soundgarden vóru saman við Nirvana, Pearl Jam og Alice in Chains flokkaðir undir grunge rákið úr Seattle, men tá teir vóru uppá sítt besta vóru teir tíðarleysari enn so. Í dag postar Jimmy Page hesi boðini:

'In My Time of Dying' kann slóðast aftur til blues menn sum Blind Willie Johnson og Charley Patton, og gjøgnum árini hava eitt nú Bob Dylan, Led Zeppelin, Martin L. Gore, Alvin Youngblood Hart og 77s gjørt sterkar tulkingar av hesum tíðarleysi sangi. Eg var sjálvur rúnarbundin av sanginum einaferð, og hann kom tí við á mína aðru plátu The Desert Holds A Flower (Tutl, 2009). Fyri meg tekur hann seg út sum ein sálmur fyri tey eksistentielt heimleysu. Niðanfyri havi eg viðfest ein playlista við ymsum útgávum av sanginum.

Ein mikið rámandi og álvarsamur sangur til gerandis, og eg havi ikki orð fyri hvussu rámandi og álvarsamur hann kennist í dag. Hetta gjørdist eitt nýtt kapitul í søguni um 'In My Time of Dying'. Hvil í friði, Chris Cornell.

In my time of dying
ain't gonna cry anymore
all I need for you to do
is to drag my body home
well, well, well,
so I can die easy
well, well, well
Jesus gonna make up my dying bed

Meet me Jesus, meet me
meet me in the middle of the air
if my wings should fail me lord
won't you meet me with another pair
so I can die easy
well, well, well
so I can die easy
well, well, well
Jesus gonna make up my dying bed


5/5/17

Baðstovurokkur

Tygara útsendi uttanfyri Badstuerock. Mynd: Per Ingálvur Højgaard Petersen.
Hetta vikuskiftið eru vit stødd í Aarhus í Jútlandi á Spot Festival. Tiltakið, ið savnar alskyns tónleikarar, umboðsfólk, bókarar, plátuídnaðarfólk, journalistar og onnur, ið hava við tónleikabransjuna at gera. Fundir, netverking og prát. Ein ørgrynna av konsertum er eisini á skránni, og tað er borið so í bandi at vit skulu spæla við heili tvinnum bólkum: Svartmálm í kvøld, fríggjakvøld, kl. 00:00 í Godsbanen, Åbne Scene og Konni Kass í annaðkvøld, leygarkvøld, í Musikhuset, Rytmisk Scene, kl. 19:15. Hetta gleða vit okkum nógv til.

Veðrið er gott og várligt, og stundir eru eisini til at njóta eitt sindur av Aarhus. Í dag løgdu eg og Per leiðina framvið góða, gamla Badstuerock, ið hevur ligið á Badstuegade síðani 1973. Sum sagt verður á skeltinum: "Stereo siden 1973". Tá vit búðu í Aarhus fyri 21 árum síðani, var Badstuerock eitt stað man plagdi at vitja. Tað er kensluborið og gleðiligt at handilin enn liggur her, og at alskyns tónleikaútgávur framvegis verða langaðar um diskin - tað verið seg á fløgu ella vinyl. Eitt "kærligt gensyn" sum danir vildu sagt. Hevði kensluna av at starvsfólkini enn ganga høgt uppí tað og hava passioneraðar samtalur við kundarnar, eisini teir meira løgnu av slagnum.
Badstuerock hevur tvinnar inngongdir: høvuðsinngongdina út móti Badstuegade (A) og hina útgongdina út móti Klostergade (B). Her er Per so spelkin avmyndaður uttanfyri seinnu útgongdina.
Vit báðir Per og eg fóru fegnir innar og fongur var, ikki tykkum siga, í vitjanini. Undirritaði ognaði sær m.a. nýggju og sjálvtitlaðu Slowdive hjá Slowdive á sjálvum útgávudegnum, Last Place hjá Grandaddy (hvørs bassistur brádliga andaðist á tragiskan hátt herfyri), eina Ride EP (teir spæla á Northside her í býnum um ein mánaða og tað gleða vit okkum til), eina Lenny Kravitz plátu (frá tí tíðini, tá hann enn var góður) og so ikki at gloyma Hysteria hjá Def Leppard (framleidd av ongum øðrum enn Robert John "Mutt" Lange).

Í kvøld og í morgin er tað framførslurnar, ið eru í fokus. Eg eri spentur og uppsettur. Vónandi koma nógv og góð og viðkomandi fólk á konsert. Men tí einu løtuna í dag vitjaði eg gamlar gøtur, hvør skuldi tær gloymt, og tað var ein frægd at uppliva at sumt av tí farna framvegis er nýtt sum fyrsta dagin.