7/9/18

Mítt Roskilde 2018


Myndin omanfyri er "Mítt Roskilde" í plakat formi. Hetta vóru nøvnini, ið eg upplivdi. Í ár sáldaði eg nógv frá. Tað er jú við tónleiki sum við mati: fyrr ella seinni verður tú mettur, og heldur tú á við at eta, ja so fært tú vaml! Eisini kunnu logistikkur og praktiskar umstøður gera seg galdandi. Kortini gjørdist tað til 21 konsertir tilsamans (inkl. eina har eg spældi við sjálvur).

Besta konsertin: Massive Attack
Ein intens, vøkur, døpur, upplyftandi og - ikki minst - vælljóðandi konsert! Tað ljóðaði snøgt sagt ófatiliga væl. Sum heild var ljóðið suverent á Roskilde í ár, men henda konsertin á Orange seint fríggjanátt ljóðaði klíp-meg-í-armin væl! Visuelt var konsertin eisini totalt í serflokki. Hetta var eisini tað navnið sum eg gleddi meg mest til, tí eg havi ongantíð áður sæð Massive Attack live. Ein nærum perfekt konsertuppliving við einum frálíkum settlista. Tað er í lagi at droppa 'Teardrop' um Elizabeth Frasier ikki er við, tí hvør ólukkan skal koma í hennara stað? Eg meini so við: Horace fokking Andy var har. Bergtakandi konsert úr enda í annan.

Vánaligasta konsertin: Bruno Mars
Tak ikki feil: Bruno Mars er ekstremt professionellur og konsertin var "leverað" við øllum sum hoyrir til av showi og fýrverki (!) Eisini kundi eg staðfesta at túsundtals fólk rundanum meg sungu við uppá sangirnar. Men einki av tí sum gekk fyri seg flutti nakað sum helst í mær. Tað kendist tómt og fremmandagerðandi at standa har. Og so er tað forrestin fínasta slag at stjala við hond og fót frá Michael Jackson, Prince, 80'unum o.s.fr., men tú skalt sgu eisini brúka tað stolna til okkurt feitt. Tú mást leggja teg sjálvan afturat. Tað haldi eg als ikki at Bruno Mars ger. Tómar kaloriur.

Konsertir/nøvn sum eg var glaðast at síggja aftur á palli:
My Bloody Valentine - Tað var djúpt rørandi at síggja tey live á Arena seint hósnátt - 10 ár eftir at eg sá tey á sama palli í 2008 (og fimm ár eftir at eg sá tey live í Store Vega í 2013). Heilt fantastiska góð og eisini svakliga vælljóðandi konsert! Best ljóðandi MBV konsertin eg havi verið til. Verðins besta shoegaze navn - live og á plátu!
Nick Cave & The Bad Seeds - Eisini triðju ferð eg síggi teir live. Fyrstu ferð á Roskilde í 2009. Nú eru tað eini 4 ár síðani seinast, so tað var stórt at síggja og hoyra aftur. Fantastisk konsert!
Gorillaz - Somuleiðis triðju ferð eg síggi tey live. Fyrstu ferð var á Roskilde í 2010 og síðani í Royal Arena í fjør. Frálík konsert, ið fekk ein dumman enda, tá rapparin Del The Funky Homosapien datt av pallinum júst sum 'Clint Eastwood' byrjaði. Vónandi kemur hann skjótt fyri seg aftur.

Størstu surprise konsertirnar:
Eminem - jú jú, ein hevði góðar vónir til konsertina, men tað eru hóast alt eini fimtan ár síðani Eminem var í hæddunum. Tí var spurningurin hvussu hann fór at roynast í 2018? Ein kendi tað tó í luftini longu undan konsertini. Her var okkurt serligt í væntu. Har hava ongantíð verið so nógv fólk frammanfyri Orange sum mikukvøldið. Yvir 100.000 fólk lýddu á. Henda konsertin hevði alt tað sum Bruno Mars manglaði. Her var show, fýrverk og buldur og brak, men eisini nerva, intensitetur og persónligar frásagnir. Hetta gjørdi at eg sum ein út av 100.000 kendi meg aftur í tí sum gekk fyri seg á pallinum. Eisini ljóðaði henda konsertin suverent væl.
BCUC - stytting fyri "Bantu Continua Ubuntu Consciousness". Frálíkur bólkur úr Suðurafrika. Á Facebook siga tey at íblásturin kemur frá Fela Kuti og James Brown. Spot on!
Gamelan Salukat - eitt gamelan emsemble úr Bali í Indonesia. Gamelan er eitt slag av polyrútmiskum percussion tónleiki sum er sera hypnotiskt og meditativt at lurta eftir. Vesturlendsk tónaskøld sum t.d. Claude Debussy, Eric Satie, John Cage, Steve Reich v.fl. hava heintað sær nógvan íblástur úr gamelan tónleiki. Gamelan Salukat hava støðið í siðbundnum gamelan, men royna eisini at bróta upp úr nýggjum. Konsertin hjá teimum kl. tólv hósdag var snøgt sagt genial! (ein dani sum vit búðu í leiri saman við kallaði tað "gammel sur kat". Tað flentu vit eftir nakrar ferðir).

Feitar konsertir generelt:
Dona Onete - ein 79 ára gomul dama úr Amasonas frumskógnum sum syngur frekar og lívligar sangir og knevrar á portugisiskum millum sangirnar. What's not to like?
Anda Union - ein bólkur úr Mongolia sum spældi tað sum eg vildi kallað "mongolskt kontri". Sjálvandi við eini rúgvu av siðbundnum "throat singing", t.e. yvirtónasangi! Stikk den.
Black Star - tvær rapp legendur á palli við einum skrøppum DJ afturat sær.
First Aid Kit - svensku folk systrarnar hava peppað sín tónleik upp við meira groovy lótum, uttan at sleppa sambandinum við kontri. Hetta klæðir teimum væl. Skrøpp konsert.
Pablo Moses - jamaikansk roots reggae legenda. Rørandi at hoyra hann syngja inniliga og vakurt um sítt "mother Africa". Tað tendraði nakrar viðkomandi tankar um útlegd og diaspora.
Kali Uchis - kolombiansk-amerikansk sangarinna, ið hevur latið eina fína og laidback popp/r'n'b/funk plátu úr hondum (Isolation frá fyrr í ár). Feitt at hoyra hana live á hennara fyrstu Evropa tour.
C.V. Jørgensen - tað finst í so nógvur vánaligur danskur tónleikur (so er tað sagt), men CV hoyrir so apsolutt uppí tann góða partin. "Det regner i mit hjerte, og det smager lidt af smerte" syngur hann einastaðni. Tað er ikki øllum beskorið at pulla eitt so gott "hjerte-smerte" rím av. Feitt at sleppa at hoyra hesa legenduna live. Sýrugrønir evergreens ein sólríkan leygardagsseinnapart.
Anderson Paak & The Free Nationals - hyperaktivt og hyperfeitt. Síðsta konsertin í ár. Man var troyttur, men tað var upplivingina vert.

Fínasta slag konsertir:
Boris & Merzbow (ov nógv Boris, ov lítið av Merzbow)

Konsertir sum eg hoyrdi ov lítið av til at hava eina greiða meining um, men sum ljóðaðu kul meðan eg var har:
Ben Frost
James Holden & The Animal Spirits
Vince Staples

Konsertir sum eg havi mest FOMO yvir ikki at hoyra í ár:
Nine Inch Nails og Charlotte Gainsbourg máttu lúta hóskvøld, tí tey sum eg fylgdist við vildu heldur til suðurafrikanska BCUC, ið vísti seg at vera heilt fantastiskt! (eg havi sæð NIN á Roskilde tvær ferðir áður: í 2000 tá teir vóru øðiligir, og í 2009 tá teir vóru fínasta slag. Charlotte má bíða til eina aðru ferð).
David Byrne mátti lúta fríggjakvøld, tí millum Nick Cave og Massive Attack var tað neyðugt at fara oman í leirin at skifta í heitari klæðir! (men eg havi sæð hann live í Keypmannahavn í 2009 og tað var suverent).
Mogwai máttu lúta leygarkvøld, og eg havi ikki ordiliga nakra góða undanførslu (annað enn at tað er langt síðani at ein Mogwai pláta hevur fingið meg upp úr stólinum og eg havi sæð teir live nakrar ferðir).

At enda hetta: í ár gjørdi eg rættiliga nógvar mentalar tilsipingar til undanfarnar konsertir á Roskilde. Konsertir sum eg var til fyri 10 og 20 árum síðani. Á Roskilde og aðrastaðni. Eg veit ikki ordiliga hvat tað merkir, annað enn at eg havi eina søgu sum konsertgangari og eri eldri enn eg plagdi at vera. Tónleikur er enn sum áður mítt drug of choice.

Hatta var hattar, nú kemur G! Festival!

6/11/18

Trap á føroyskum



Í morgun lótu BYRTA sítt fyrsta stak- og sjónbandalag í trý ár úr hondum. 'Hennara dansigólv' er eitt gjøgnumført og tíðartýpiskt popp lag við greiðum íblástri úr trap tónleiki. Rútmiski bulurin við kompaktari basstrummu, insisterandi hi-hatti og synkoperaðum rappi frá bæði Guðrið og Silvurdrongi bendir alt á sama bógv: hetta er trap! Á føroyskum.

'Hennara dansigólv' var til umrøðu í Kvørnini seinasta hósdag. Hetta var tað fyrsta, sum føroyski almenningurin hoyrdi til lagið. Hvørki vertur ella ummælarar høvdu tó nakað ítøkiligt at siga um sjangru og stíleyðkenni. "Hetta ljóðar øgiliga soleiðis altjóða" var eitt skoðsmál. "Ljóðar mega modernað, tónleikurin ljóðar ordiliga modernaður" var eitt annað. Slíkar miðalvarpingar eru kortini ov óítøkiligar til at kunna metast sum greiðar perspektiveringar til altjóða tónleikarák. Júst henda fráveran av altjóða perspektivi er ein afturvendandi trupulleiki í føroyskum tónleikaummælum, tí uttan hetta perspektivið fær viðgerðin skjótt dám av dunnuhyli.

Tískil ein stutt innleiðsla í trap tónleik:

"Trap" byrjaði um aldarskiftið (sein-90'ini og fyrst í 00'unum) sum eitt frábrigdi innan amerikanskt suðurstats hipp hopp. Trap ljóðið er m.a. eyðkent av tungum, djúpum, sub-bass stórtrummum úr teirri eyðkendu Roland TR-808 trummumaskinuni, "double time" og "triple-time" hi-hattum, løgum av synthesizarum og kanska mest av øllum av einum myrkum, ófrættakendum og døprum huglagi. Orðið "trap" sipar til støð, har rúsevni vera seld. Nógvir trap rapparar komu upprunaliga úr slíkum umhvørvi.

Við tíðini er trap kortini seyrað inn í meginstreymin og hevur av tí sama gjørt um seg á hittlistunum. Eitt dømi er lagið 'Trap Queen', ið amerikanski rapparin Fetty Wap lat úr hondum í 2015. Lagið gjørdist nr. 2 á amerikanska Billboard Hot 100 listanum.


Í 2016 gjørdist 'Black Beatles' hjá Rae Sremmurd nr. 1 á Billboard Hot 100 listanum:


Í 2017 kom kanska størsta trap/hip hop lagið higartil, nevniliga 'Bodak Yellow' hjá amerikanska rapparanum Cardi B, ið lá tríggjar vikur á nr. 1 á Billboard Hot 100. Cardi B er fimti kvinnuligi rappari í heimssøguni at liggja ovast á hittlistanum.


Seinnu árini hava popp og r'n'b artistar eisini heintað sær íblástur úr trap. Her sæst tað hvussu trap ljóðið spjaðir seg víðari í mentanini og gevur afturljóð í ymsum samanhangum. Hitt kanska størsta navnið, ið hevur innarbeitt trap í sín tónleik, er amerikanska r'n'b sangarinnan Beyoncé. Á plátuni BEYONCÉ (2013) finnur ein trap íblást løg sum 'Drunk in Love', 'Flawless' og '7/11' (og stutt eftir at hesin bloggurin var postaður lótu Beyoncé og Jay-Z úr hondum trap íblásta lagið 'Apeshit' undir heitinum The Carters).


Fyri kortum lat amerikanska sangarinnan, sangskrivarin og sjónleikarin Janelle Monáe sína triðju plátu Dirty Computer (2018) úr hondum. Eisini her finna vit løg við trap íblástri, eitt nú 'Django Jane'.


Mest aktuella dømið um trap íblástur í meginstreyminum anno 2018 er lagið 'This is America' hjá amerikanska rapparanum, sangaranum og sjónleikaranum Childish Gambino/Donald Glover. Lagið skiftir aftur og fram millum tveir stílar, har tann eini ber brá av glaðum vesturafrikanskum tónleiki, meðan hin ber brá av døprum trap tónleiki. Í kontrastunum og skiftunum millum hesar báðar stílarnar manar Childish Gambino fram eina kritiska lýsing av lívinum hjá teimum svørtu í Amerika.


Og so vóru vit aftur í Føroyum í juni 2018, har ein reindyrkað føroysk trap framleiðsla hevur sæð dagsins ljós við BYRTA feat. Silvurdrongur og 'Hennara dansigólv'. Deiliga ósmæðið og tíðartýpiskt við effektivari nýtslu av trap ljóðinum. Sjónbandalagið er ein søga fyri seg. "Larger than life" í Tórshavn by night!

P.S. Tað tók mær 1/2 tíma at seta henda bloggin saman.

(Edit: ein eldri útgáva av blogg postinum segði at 'Hennara dansigólv' var fyrsta føroyska trap framleiðslan. Hetta er kortini ikki heilt rætt. Eitt nú arbeiddu Hulda og framleiðarin Jens L. Thomsen við trap beats á plátuni Huldasound frá 2015, og herfyri komu Longutong við trap lagnum 'Á Toppinum'. Nýggja BYRTA lagið er kortini fyrsta dømi eg veit um, har eitt kent føroyskt navn skrivar seg inn í ein so reindyrkaðan og tíðartýpiskan trap samanhang sum tann, ið er frammi í løtuni).

5/12/18

Burt Bacharach, The Posies og White Flag


Í dag fyllir hansara easy listening hátign, Burt Bacharach, 90 ár. Í tí sambandi leitaði eg aftur á slóð.

Í 2002 spældi amerikanski punk bólkurin White Flag tvær konsertir í Føroyum saman við Clickhaze. Eina í Losjuni í Gøtu og eina í Lognbrá í Klaksvík. Grót skipaði fyri. Báðar konsertirnar vóru nokkso klikkaðar og høvdu dám av tí legendariska. Hvat hevur hetta við Burt Bacharach at gera? Jú, tað koma vit til. White Flag høvdu verið í Íslandi og spælt konsertir sum Kristin "Kiddi" Sæmundsson og aðrir skipaðu fyri. Kiddi og teir høvdu samband við Sólarn Solmunde og Jón Tyril úr Grót, og so var lag á monnum at skipa fyri konsertum. Hetta var partur av eini heimstúring, har White Flag túraðu við útgávuni History Is Fiction, ið var útgivin á Tutl!

Á konsertini í Losjuni manifesteraði ein blaðungur Benjamin Petersen seg sum gittarhetja, tá hann fór upp at jamma við White Flag. Hann spældi m.a. við gittaranum aftanfyri ryggin, og blakaði eisini gittaran upp í loft. Hetta var gittarin hjá Eric Erlandson, ið spældi við White Flag. Erlandsson var ikki ovurfegin um hendingina. Erlandsson spældi annars við í amerikanska bólkinum Hole, har navnframa Courtney Love var sangarinna. 

Konsertin í Klaksvík hevði ein skítsvakan enda, har White Flag geilaðu fólkið upp til eitt monstrøst jamm, sum endaði við at tað vóru fleiri fólk á pallinum enn úti á gólvinum. Ein blaðung hondbóltsgenta tók mikrofonina frá sangaranum Pat Fear, improviseraði scat sang og gjørdi spagat í meðan. Haldi ikki hon nakrantíð hevði staðið á palli áður. Eftir lokna konsert tók Pat í økslina á mær, hugdi meg í eyguni, og segði álvarsliga "You are a lead singer. You just have to make a deal with Satan!" Javel, javel. Pat Fear, hvørs kristna navn var Bill Burtell, andaðist í 2013. Hann festi seg í minnið.

Bassleikarin í White Flag æt Ken Stringfellow. Hann er multi-instrumentalistur og hevur leikt gittar, bass og tangentar í fleiri ymsum bólkum. Hol var sett á yrkisleiðina við power pop bólkinum The Posies, og Stringfellow og Jon Auer úr The Posies vóru í fleiri ár limir í Big Star. Stringfellow spældi og túraði eisini við R.E.M. í eitt áramál. Stringfellow spælir m.a. frálíku synth solo'ina í 'Imitation of Life' (Reveal, 2001). 

The Posies gjørdu m.a. eina innspæling av 'What The World Needs Now Is Love' saman við Burt Bacharach. Hendan útgávan endaði á soundtrackinum til fyrsta Austin Powers filmin. Eg spurdi Stringfellow um nokkso nógv av hesum ymiska, tá hann var í Føroyum á sinni. Minnist tó ikki um eg spurdi hann um Bacharach, men nú finnur man jú alt á internetinum. 

Tað er ein góð versión teir hava gjørt her. Hon ljóðar sum ein "spleysa" útgáva av ávikavist Bacharach og The Posies innspælingunum, men tað riggar. Sangurin er framúr góður. Tá Bobby Kennedy bleiv skotin spældu útvarpsrásirnar í Los Angeles henda sangin á tamb (í útgávuni hjá Jackie DeShannon frá 1965). 

What the world needs now is love, sweet love
It's the only thing that there's just too little of
What the world needs now is love, sweet love
No, not just for some but for everyone

Fulla útgávan hoyrist her:

4/26/18

Tankar um tónleik #25 (Karl Aage Rasmussen)


”Modernismen i det tyvende århundrede var fra fødslen et uhyre sammensat og flertydigt fænomen, nøje sammenhængende med kultursituationen: På én gang romantisk og klassisk, revolutionær og konservativ, svingende mellem yderpunkter, naturalisme, symbolisme og futurisme, det subjektive og det objektive. Hvad der kan se ud som abstraktion, konstruktion eller matematik i den moderne musik var i virkeligheden en vedholdende bestræbelse på at finde noget stabilt, et nyt, fælles forpligtende grundlag til afløsning af det smuldrede gamle. Og hvad der kan ligne regelløshed eller nihilisme, var ofte stædige forsøg på at finde udtryksmuligheder som anerkender og giver plads til modsigelserne; eller på at skabe en musik der stimulerer det enkelte menneske til øget nærvær og åbenhed over for alle de æstetiske sansepåvirkninger der når os gennem ørerne."

-Karl Aage Rasmussen. 2011. Musik I Det Tyvende Århundrede, Keypmannahavn: Gyldendal s. 16.

"Tankar um tónleik" er bloggrøð við áhugaverdum og viðkomandi tankum, ið onkur hevur skrivað ella sagt um tónleik. 

4/12/18

Tankar um tónleik #24 (Kodwo Eshun)


"Kraftwerk are to Techno what Muddy Waters is to the Rolling Stones: the authentic, the origin, the real. Techno therefore reverses the traditional 60s narrative in which the Rolling Stones stole the soul and vulgarized the blues of Waters et al. Kraftwerk epitomize the white soul of the synthesizer, die Seele der Synthesizer, the ultra whiteness of an automatic, sequenced future. To Model 500, '[Kraftwerk] sounded straight up like they were living in a computer. I even had doubts to whether they were actually human.' Happy to be the interloper, the latecomer, Bambaataa steals the synthetic soul from Dusseldorf, bastardizes it into Planet Rock. Kraftwerk happily called their sound Industriell Volk Musik, Folk Music for the Industrial Age. For Techno, Dusseldorf is the Mississippi Delta."

-Kodwo Eshun. 1998. More Brilliant Than The Sun: Adventures in Sonic Fiction, London: Quartet Books Limited, s. 107.

"Tankar um tónleik" er framhald av bloggrøðini "Thoughts on music". Innihaldið er framvegis áhugaverdir og viðkomandi tankar, ið onkur hevur skrivað ella sagt um tónleik. 

Tjekka forrestin hesa savnsútgávuna.

1/22/18

Tankar um tónleik #23 (Susan McClary)


"Tankar um tónleik" er framhald av bloggrøðini "Thoughts on music". Innihaldið er framvegis áhugaverdir og viðkomandi tankar, ið onkur hevur skrivað ella sagt um tónleik. 

”…rap artists turn machines invented for preserving music into musical instruments. Technology itself is subjected to the practices of signifying. The romantic search for authenticity is thus frustrated in advance by this music that foregrounds its own fundamental mediation. Yet any attempt at writing it off as the mechanical result of automatic devices runs up against a whole network of African American practices: namely the emphasis on powerful physical rhythms, on call/response, on individual virtuosity enfolded in community. In fact, one of the most important features of rap involves its intense concern with reference – the actual incorporation of moments from the history of recorded black music, made possible through sampling. While this device has sometimes been dismissed as evidence of rap’s lack of originality, most samples principally act as pretexts for the intertextual signifying so central to African-based practices. More than that, they reflect an obsession with cultural memory, a desire to transmit traces of the past as still-vibrant elements of the present. Rap offers the black community its own version of music history texts.”
-Susan McClary. 2000. Conventional Wisdom: The Content of Musical Form s. 160.

Tankarnir hesuferð eru viðkomandi fyri henda bloggpostinhesa samrøðuna og kanska serliga henda bloggpostin.

1/17/18

No Need To Argue

Framleiðarin Stephen Street (The Smiths, Morrissey, Blur, The Cranberries) hevur minningarorð í Rolling Stone um Dolores O'Riordan úr The Cranberries, ið 46 ára gomul er farin foldum frá. Stephen Street framleiddi m.a. fyrstu tvær útgávurnar hjá bólkinum - Everybody Else Is Doing It, So Why Can't We? (1993) og No Need To Argue (1994).

Eg ognaði mær seinnu útgávuna á fløgu tá í tíðini. Tíðliga í '95 hevur tað allarhelst verið. Debutin frá '93 er sum frá líður tann besta, men eg skuldi hava No Need To Argue, tí har var 'Zombie' á. 'Zombie' var allastaðni, eg var 14-15 ár og sangurin var grunge uppá tann ordiliga mátan. Restin av fløguni var kortini nakað annað og meira friðarligt. Eg lurtaði nógv eftir henni, ja hon var satt at siga slitin tunn.

Triðja útgávan To The Faithful Departed (1996) festi seg ongantíð á sama hátt, hóast hon var bæði eitt sindur harðari og meira meginstreymskend. Hon var framleidd av kanadiska hard rokk framleiðaranum Bruce Fairbairn (Aerosmith, Bon Jovi, AC/DC v.fl.), og tað var eitt ikki hissini skifti frá áðurnevnda Stephen Street. Tekstirnir vóru eisini meira "politiskir", men ikki uppá tann sannførandi mátan.

Fjórða útgávan Bury The Hatchet (1999) var tann seinasta, ið eg gav mær far um. Hon var framleidd av hinum relativt ókenda Benedict Fenner, og hevði onkur fín løg, eitt nú hin frálíkt rokkandi 'Promises' og byrjunarlagið 'Animal Instinct'. Húsin var eftir navnframa plátuhúsasniðgevan Storm Thorgerson, ið eisini sniðgav húsan til fimtu útgávuna Wake Up And Smell The Coffee (2003). Eftir hetta havi eg ikki reiðiliga givið mær fær um The Cranberries. Heldur ikki hóast at Stephen Street vendi aftur sum framleiðari á teirri síðstnevndu og á Roses (2012).

Tað ber tó sjálvsagt til at geva teimum báðum fyrstu - the early stuff - eitt lurt, og tær hava framvegis sína sjarmu. Eitt sum sum eg hoyri nú, men ikki gáaði um tá, er tónlistaligu sambondini millum The Smiths og The Cranberries. The Smiths úr Manchester í útnyrðings-Onglandi og The Cranberries úr Limerick í Vestur-Írlandi. Stephen Street var tann, ið kom tættast uppá The Smiths í upptøkuhølinum, og hann megnaði okkurt líknandi við The Cranberries. Johnny Marr og Noel Hogan eru heldur ikki heilt ólíkir í síni tilgongd til gittarbrettið. 

Morrissey og Dolores sungu kortini við hvør sínum nevi, og nú er hon farin, songfuglurin. Fyri tey sum hava lurtað nógv eftir The Cranberries vóru hetta syrgin tíðindi. Hvíl í friði.