12/28/10

Mikro sampling - um The Field

Ein bloggur við einum sindri av fríari youtube assosiatión um hugtakið mikro sampling; hetta at sampla evarska lítil brot úr øðrum sangum og verkum, og síðani konstruera størri samanhangir burturúr teimum.

Tað byrjaði við at eg fyri kortum hugdi eftir einum stuttligum parti av Family Guy, ið m.a. innihelt hetta brotið:

Family Guy speisemi tá tað er best! Tó var eitt annað, sum fangaði meg við brotinum, tá eg hugdi eftir tí umaftur. Talan var um ljóðførissamansetingina í Lionel Richie sanginum, soleiðis sum hon hoyrist á uml. 0:22 markinum í klippinum omanfyri. Eg helt meg hava hoyrt akkurát hasi sekundini ella taktina/taktirnar fyrr. Í video'ini til "Hello" hoyrist sama brot á uml. 1:23 markinum:


Fantastisk 80'ara video forrestin. Niðurstøðan viðvíkjandi hasum brotinum var, at eg hevði hoyrt tað fyrr. Fann útav online, at svenski techno framleiðarin The Field brúkar tað sum eitt grundleggjandi element í lagnum hjá sær, nevnt "A Paw In My Face". Lagið finst á debutplátuni hjá honum, nevnd From Here We Go Sublime frá 2007. Henni havi eg lurtað nógv eftir, og tískil kendi eg tað aftur hagani.

Umrødda brot og fleiri onnur element úr sama sangi vera nýtt gjøgnumgangandi í lagnum hjá The Field. Í endanum hoyrist eisini eitt brot úr solo'ini/c-stykkinum í Richie sanginum, har eitt frekt synkoperað taktslag hoyrist...prøva og gev tí eitt lurt:

Eg haldi at hetta er ein fasinerandi og hamrandi kulur máti at gera tónleik uppá. At man tekur evarska lítlar "sellur" ella brotabitar úr einum lagi, og setur hesar saman í ein nýggjan samanhang, hvørs heild onkursvegna er meir enn hvat einstøku lutirnir leggja upp til.

"Tension/release" er eitt væl kent trick í nógvum techno. "Spenningur og forloysing" á nøkunlunda føroyskum. Hetta kann vera ítøkiligt; at bygt verður upp til klimaks o.a., men "tension/release" er mangan eitt slag av grundleggjandi støðu í sjálvum tónleikinum. Eitt væl frágingið techno lag kann gjøgnumgangandi innihalda bæði spenning og forloysing samstundis. Tað er ótrúliga feitt, tá fólkið aftanfyri dugir. Og The Field hann dugir.

Lionel Richie er ikki einasta samplingar-keldan, ið verður nýtt á From Here We Go Sublime. Byrjunarlagið "Over The Ice" heintar eisini samplingar aðrastaðni frá, hesuferð frá "Under Ice" hjá Kate Bush. Lagið er av Hounds of Love plátuni frá 1985;
KATE BUSH Under The Ice (1) from Sky Vibes on Vimeo.

Eitt friðarligt og eitt sindur ófrættakent lag, við vakra sanginum hjá Bush og tí sum kundi ljóða sum eitt bland av akkustiskum og elektroniskum strúkarum í fokus. Kate Bush syngur eina yrking og eina søgugongd, ið berir sangin fram.
Síðani kunnu vit lurta eftir "Over The Ice" hjá The Field, og vita eftir hvussu hann nýtir samplingarnar:

Tað hoyrist at hann serliga nýtir røddina hjá Kate Bush til at skapa melodiir og hugløg. Eg meini meg eisini hoyra bakgrunds synthin í "Under Ice" havandi ein líknandi leiklut í "Over The Ice". Men røddin er tað sum onkursvegna er fremst í myndini. Tó eru tað ikki orð vit hoyra, men einstøk stavilsir og tað sum er uppaftur styttri. Røddin verður sostatt eitt ljóðføri uttan semantiskan týdning.

Hetta at taka vokalin og separera hann frá semantiska týdninginum minnir meg eitt sindur um Different Trains hjá amerikanska Steve Reich. Verkið er frá 1988, skrivað fyri strúkarakvartett og band/tape og í trimum pørtum:

America-Before the War (movement 1)
Europe-During the War (movement 2)
After the War (movement 3)

Reich var smádrongur undir 2. veraldarbardaga, og tá plagdi hann at ferðast við toki millum New York og Los Angeles, tí foreldrini vóru fráskild, og búðu í hvør sínum býi. Reich er av jødiskari ætt, og seinni fór hann at hugsa um at um hann hevði búð í Europa heldur enn USA hesi árini, so hevði hann kanska ferðast í Holocaust tokum, tvs. tokum, ið koyrdu jødiskar fangar til týningarlegur.

Í verkinum nýtir Reich samrøður við fólk, ið tosa um tað at koyra í toki. Í fyrsta parti um tað at koyra í toki í USA áðrenn kríggið, í næsta um at koyra í toki í Evropa undir krígnum, og síðani um at koyra í toki aftaná kríggið.

Eitt áhugavert við hesum er at Reich nýtir tosandi røddirnar sum grundarlag fyri melodiskum tilfari. Tá vit tosa vanligt eru tónar í røddum okkara, og arbeiðir Reich við hesum í verkinum. Hóast tok og tokferðir, USA/Evropa og ræðusøgan um kríggið og Holocaust er "bakgrundsteppi" fyri verkið, so snýr ítøkiliga nýtslan av tosandi røddunum seg fyrst og fremst um teirra fonetiska virði, og síðani um teirra semantiska virði:

Eitt sindur av hesum hoyra vit hjá The Field. Eg sigi bara "eitt sindur", tí hjá The Field er alt klipt nógv  meira sundur í styttri brot, og hjá Reich er eisini talan um eitt melodiskt samspæl við akkustiskar strúkarar, og tað gevur nakrar øðrvísi arbeiðshættir.

...men The Field MÁ hava lurtað eftir Reich...eg havi í hvussu so er ein sterkan illgruna um tað. Hvussu enn er og ikki, so ger The Field sera áhugaverdan og feitan tónleik. Pláturnar eru higartil tvær í tali; From Here We Go Sublime frá 2007 og Yesterday and Today frá 2009. Báðar eru útkomnar á spennandi týska techno plátufelagnum Kompakt, ið heldur til í Köln.

Her at enda eitt lag av nýggjastu The Field plátuni Yesterday and Today; hitt frálíka "Leave It". Eg haldi meg hoyra nógv element frá minimalismuni hjá Reich og co. í hesum lagnum. Hvussu enn er og ikki, so er talan um eitt avbera feitt lag, har tað ber væl til at blíva vekk í vakurt konstrueraða meyldrinum av friðsælu og rokaligheit;

12/10/10

Thoughts on Music #6 (Thomas Bangalter)

Thomas Bangalter
This is the sixth post in my "Thoughts on Music" series which feature quotes containing interesting thoughts on music that someone has said or written (or both). This post is related to my last post about Daft Punk, Tron & the legacy of Kraftwerk

Here's Thomas Bangalter of Daft Punk sharing his thougths on longevity and ephemerality;

"A cello was there 400 years ago and will still be here in 400 years. But synthesizers that were invented 20 years ago will probably be gone in the next 20. Synths are a very low level of artificial intelligence. Whereas you have a Stradivarius that will live for a thousand years. In the past, we have worked with clashing genres like disco and heavy metal, and here we would do it with film scores... this idea of the ultimate retro-futurism."
-Thomas Bangalter, Daft Punk, Dazed & Confused Magazine dec. 2010

Good point. I sense this kind of "machine melancholy" behind his statement. I've seen it other places as well. Might be worth exploring further. Look out for related blog posts in the future :)
Anyways, Daft Punk makes extensive use of a 90 piece symphony orchestra on the Tron:Legacy soundtrack and so far I can say that they've expanded the Daft Punk formula to also include classical instruments and epic, emotive sci-fi film scores...the hairs on my back stood up on two occasions while listening. That's nice.
The final verdict will have to wait until the film arrives though. This is music for a film, y'know.

12/6/10

Daft Punk, Tron & the legacy of Kraftwerk

Daft Punk. Tron Legacy promo photo.
This blog post originally appeared on Faroese art blog listinblog.blogspot.com. Here's a translated version for all you English speaking multitudes out there!

Sci-fi flick Tron: Legacy is out this december and I'm excited and curious to see how it will work out. Not least because of the soundtrack by most excellent french electronica/house duo Daft Punk. The soundtrack is out today and the film premieres in mid-december.

Tron: Legacy is the follow-up to 1982 cult film Tron. Disney is behind both films. The fact that Daft Punk made the music for this, by the look of it, inventive and goofy-in-a-cool-way film is no less than brilliant since the dream of an unlimited future is contained within Daft Punk's music.

Many bands and artists work within the field of electronic music but few have managed to make far-fetched sci-fi sound like plausible reality. Historically, Kraftwerk is probably the best and most convincing example of such a band. They formed the basis to pretty much everything we know as electronic popular music.
Kraftwerk's appearance and music is characterized by a clear and strong concept; four iconic musicians, suits and ties, short cut hair etc. Also, the individual records are characterized by a well-defined theme that opens up a broad range of reflections.
 
Kraftwerk. The Man Machine LP. The first track is called "The Robots". "Robotnik" means "worker" in Russian. A play with ambiguous meaning and visual influence from constructivism and communism.
The four members of Kraftwerk in copied doll/machine/robot form.
To my ears Daft Punk is one of few bands that have managed to lift the legacy of Kraftwerk. When you're listening to Daft Punk the sci-fi dream of a crazy limitless future is alive again. Visually they're also working with some of the same elements as Kraftwerk; a clear, strong concept, that can't be mistaken.

Sure this is a duo but like Kraftwerk Thomas Bangalter and Guy Manuel de Homem-Christo have a characteristic look and can also be said to be icons of sorts. They've taken the whole machine and robot aesthetic a step further and always present themselves in robot helmets on press photos, in concerts as well as in other public appearances. Most people don't know what Daft Punk look like in reality. We only recognize them as robots. There are some older photos of them without helmets but we have to go way back to the days when Daft Punk had yet to truly manifest themselves as Daft Punk.
Daft Punk
The fact that the two of them are anonymous and have a robot image is also consistent with the anonymity that is quite widespread in the culture around electronic dance music, where DJs play other people's music for the audience on the dance floor. In most cases, the artist who made the music is absent from its performance. Instead a third person, a DJ, acts as intermediary between sender and receiver. It's a play with anonymity and similar elements can be perceived in the visual style of Daft Punk.
Homework (1997)
The duo has released three albums so far and personally I like them all. Homework (1997) laid out some impressive basics and is a modern classic in house and electronic dance music. Discovery (2001) gets its inspiration and samples from a range of older disco, funk and soul tracks. These sources are worked together into a colorful and catchy futureworld, whose finishing touches came when Daft Punk and Japanese Manga director Leiji Matsumo produced the animated musical film Interstella 5555: The 5tory of the 5ecret 5tar 5ystem, that accompanies the full Discovery album. Or maybe the album accompanies the film. Or both.
Discovery (2001)
2005 saw the release of the raw, minimalistic and edgy Human After All, an album that only took six weeks to produce. The record didn't get the same acclaim as the previous ones, but amidst the monotonous grittiness some golden moments occur, and the album can almost be understood as a series of philosophical questions; Where does the human end? Where does the machine begin? What is human? What is human in music? Thomas Bangalter once said that Human After All was an attempt to understand where human feelings reside in music.

Human After All (2005)
 Tron and Tron: Legacy are a whole story of their own. The first Tron movie contained groundbreaking use of computer graphics and is a charming and visually impressive 80's sci-fi film. Jeff Bridges plays the lead role as the protagonist and computer game developer Kevin Flynn, and in Tron: Legacy Gareth Hedlund plays his son Sam Flynn. These are imaginative and colorful films for kids and those young at heart. Those who want to and know how to wonder.

Click the links above for more information. I'm looking forward to seeing the film and not least to hear how the soundtrack works in it. I've listened to it a couple of times already and the epic-ness of it made the hairs on my back stand up on two occasions. But the full disclosure won't come until the film is out.
  Tron: Legacy trailer with one of the Daft Punk tracks from the movie:

11/24/10

Street Hassle - three versions

The title says it all, doesn't it? Check 'em out.

Lou Reed: Street Hassle "Street Hassle" (1978)
First up we have American songsmith Lou Reed, who both as a member of The Velvet Underground and solo has written a bunch of good songs:



Spacemen 3: The Perfect Prescription "Ode to Street Hassle" (1987)
Up next are English psychedelia/shoegaze noisesmiths Spacemen 3 with their Ode to Street Hassle:



Mokira: Persona "Ode To The Ode To Street Hassle" (2009)
And finally we have Swedish ambient/glitch/something artist Mokira (better known as Andrias Tilliander) with a grainy Ode to the Ode to Street Hassle:
    Ode To The Ode To The Street Hassle by _type

Wouldn't say that these are covers of the same song. First there's a song, then there's another song that includes elements from the former but adds something new, and then one more which I believe is a sample of the 2nd version that has been worked into an entity of its own. The funny thing about the third version is that it plays almost like an echo or worn out copy of the former. Street Hassle, Ode to the and Ode to the Ode to the...

Yeah.

Some time ago I attended a lecture/workshop with this guy who made things sound interesting. Check it out for further reading (in Danish!)

11/9/10

Plastikman


The better the headphones the more sense it makes...

The clip above contains the title track from Plastikman's 1998 album Consumed. An absolutely amazing piece of ambient minimal techno. Sublime stuff. "Consumed" indeed. The whole album is a pleasure. Please note that the clip is a vinyl rip, hence the vinyl crackle :)

Plastikman is Canadian Richie Hawtin who came onto the Detroit techno scene in the very early 90's and was part of the "second wave of Detroit techno". Since the mid 90's he's been a leading exponent of minimal techno along with Ricardo Villalobos and others.

Plastikman's music is abstract, fluidic, minimal and deeply atmospheric. It's also worth noting that most of the Plastikman ouvre was released in the 90's and was well ahead of its time. All his albums are worth checking out. For more info go here or here.

And as mentioned above; the better the headphones the more sense it makes. Definitely. My new pair of Sennheisers really come to good use with this music. If you find yourself listening to music through crappy speakers (of which crappy laptop speakers are the worst) or crappy headphones, please, for the love of music, do yourself a favor and buy decent equipment!

11/6/10

Daft Punk...

Daft Punk Covers
...kanst tú lesa meira um inni á listinblog hjá Inger Smærup Jørgensen og Kinnu Poulsen, har eg havi skrivað ein gestablogg.

10/28/10

DJ Mix Vol. 3 (Psych'o'Drones #1)

Here's a brand new mix of mine called "Psych'o'Drones #1".

As the last part of the title implies this is the first in a series of mixes. It will be a short series. Two, maybe three mixes in total. The Psych'o'Drones mixes will be dedicated to psychedelia, drone, rock, noise, punk, alternative, kraut, blues & pure unfiltered rock 'n' roll.

Psych'o'Drones #1 covers 20 bands, 20 tracks and 52 years of glorious droning rock 'n' roll noise. In E. My favourite key! Turn it up loud!

Tracklist:
1. The Stooges: I Wanna Be Your Dog

2. Link Wray and His Ray Men: Rumble
3. The Who: I Can See For Miles
4. The Black Angels: River of Blood
5. The Beatles: Helter Skelter
6. The Trashmen Surfin’ Bird
7. Visible Fish: Kerosene
8. Led Zeppelin: Whole Lotta Love
9. Grinderman: No Pussy Blues
10. Jody Reynolds: Endless Sleep
11. The Jesus & Mary Chain: Perfume
12. The 13th Floor Elevators: Fire Engine
13. Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick, & Titch: Hold Tight
14. Tame Impala: Lucidity
15. U2: The Fly
16 Black Rebel Motorcycle Club: Conducer
17. A Place To Bury Strangers: Lost Feeling
18. Singapore Sling: Midnight
19. Spacemen 3: Revolution
20. Black Sabbath: Planet Caravan

10/24/10

NISENNENMONDAI


Masako Takada, guitar and keys. Photo: Daniel Niebuhr
Thursday night we were back at Loppen for another great show. This time it was Japanese three-piece Nisennenmondai. Saw them at this year's Roskilde and they blew us away with their mixture of repetitive kraut disco jams and explosive noise freakouts. Been listening quite a lot to their latest album Destination Tokyo these last couple of months and featured it in my 2009 album yearlist
Yuri Zaikawa; bass. Photo: Daniel Niebuhr
Nisennenmondai are three women from Japan; guitarist Masako Takada "Mai-Chan", bassist Yuri Zaikawa "Zai", and drummer Sayaka Himeno "Hime". The band name means "Y2K bug" in Japanese (a current term when the band was founded ten years ago). The fact that the band is made up of three Japanese women is obviously awesome in itself but know that this is not a novelty act. The girls know their skills, have an amazing interplay between them and present themselves as a very tight musical unit both on stage and on record.
Sayaka Himeno; drums. Photo: Solveig H. Olsen
The music of Nisennenmondai is hypnotically repetitive. My brain was split during their performance. One half was fighting against the possible enjoyment of the repetitive grooves while the other half was immersed in the trance.
There is a very strong concept around repetition, drone, minimalism and trance. Time has different meaning, or maybe no meaning at all. Life and death. The drone goes on forever, beyond death, you accept it and that's just the way things unfold. No story, no going from A to B to C, just being. Mere existence. Life and death. The concept is there and it includes a whole array expressions.
Masako Takada's guitar loops add both texture and backbone. Photo: Daniel Niebuhr
So the half of my brain that has been brought up with teleological urges was annoyed, while the other half was jubilant. The two were fighting but in the end I came out relieved. Relieved that I for a moment was freed from the tyranny of vocals, of lyrics, of the usual specifics, the constant striving towards a goal, the end to the story. Instead I was lost in a fire that burns away without end. Awash in the ebb and flow and it was glorious.

For this blog post I pulled the old "dot a photographer on the shoulder" trick and this time around it was Daniel Niebuhr who was the chosen one. I noticed him taking photos during the show. Turns out he was taking photos and reviewing for Danish music site Undertoner.dk and he also sent me some photos. Thanks Daniel! If you read Danish, do check out his review for details, song titles etc. My girlfriend Solveig also snapped a few, including the great drummer pic above.

Not much else to say other than that I'm really thankful this band exists and for the fact that I've had the chance to see them play twice. Thank you Nisennenmondai.

Do continue if you would like to hear/see what you've been reading.

Interview bits and clips from performances, press the "up" arrow, then press "CC" for English subtitles:


"Mirrorball", live clip. What energy!



"Ikkkyokume", live recording. A great noise track!


"Destination Tokyo". Title/final track from the album. Great, great stuff:

10/15/10

Brandt Brauer Frick


Really like what these guys are doing! Brandt Brauer Frick is a German three-piece. Their music is some sort of techno but interestingly they mostly use acoustic instruments and sound sources.
Daniel Brandt (left) and Jan Brauer (middle) are electronic musicians while Paul Frick (right) is classically trained. The music definitely contains some classical flourishes, from Steve Reich and American minimalism especially.

Brandt Brauer Frick's debut album is out in november on !K7 Records and I'm looking very much forward to it. So far I have some of their single releases as mp3's but this is music for the vinyl collection, no doubt about it. My girlfriend and me were supposed to see them at Vega in january but for different reasons we arrived late and missed the show. I talked briefly to Daniel Brandt and he mentioned something about Distortion Festival but they didn't play there. Hope to see them live sometime in the not too distant future.

Here's an awesome video for the track "Bop". I won't give away too much, just make sure you watch it. So many cool things at play;


I love how they both visually and sound-wise blend a classical "serious music" or "high art" aesthetic and a techno aesthetic. It works so well together and of course they're not without irony and humor.
Up next we have The Brandt Brauer Frick Ensemble! Here's where it gets really cool. The BBF Ensemble is the three of them augmented with additional live players and here they are rehearsing tracks for upcoming performances. Unbelievably cool!


If more classical concerts were like this I'd go to more classical concerts. The music also works in specific electronic/techno settings. Here's a live performance from Berlin's much hyped Berghain club. A certain Kraftwerk aesthetic at work if you ask me;


Shirts and ties and techno clubs!

As I said above the debut album is out in november. For more info visit www.brandtbrauerfrick.de

Album teaser:

10/2/10

Kid A fyllir 10 ár í dag


Kid A, fjóra plátan hjá enska rock bólkinum Radiohead, fyllir 10 ár í dag. Tillukku við degnum pláta!

Fyri 10 árum síðani var eg 20 ára gamal, akkurát liðugur á student og arbeiddi á fiskavirki. Nakrar vikur áðrenn Kid A kom út, vóru eg og aðrir føroyingar, eitt nú Ólavur Jákupsson, ið eg seinni fór at at spæla í bólki saman við í Gestir, í Keypmannahavn á konsert hjá Radiohead. Hetta var á sonevndu "Tent Tour" í 2000. Radiohead høvdu sítt egna telt við, sum var sett upp uttanfyri Valby Hallen. Íslendsku Sigur Rós hitaðu upp. Teimum havi eg eisini lurtað nógv eftir síðani. Sostatt var talan um tvey mikið góð nøvn innan rock av tí atmosferiska slagnum.

Radiohead spældu fleiri nýggj løg á konsertini, bæði av Kid A og av Amnesiac, ið kom út eitt hálvt ár seinni í juni 2001. Einki kundi tó fyrireika meg uppá tónleikin á Kid A. Tí tað var yvirhøvur ikki Radiohead, sum eg kendi tað. Tá í tíðini kendi eg bara 90'ara Radiohead; eitt Radiohead sum spældi ROCK tónleik, við stórum ambitiónum og stórum kenslum og stórum rock 'n' roll gittarmyndum. Bólkurin hevði jú tríggjar gittarleikarar, og ein teirra var flogvitið Jonny Greenwood. Hetta dyrkaði eg. Men á Kid A var skorið sera nógv niður uppá gittar nýtsluna, og ístaðin var ein rúgva av løgnum klangum. Hetta var okkurt kaldari og myrkari. Okkurt meira elektroniskt og dult og onkuntíð syntetiskt.

Minnist at eg koyrdi til Havnar aftaná arbeiðstíð (fiskavirkið var í Leirvík), sama dag sum plátan kom út. Lurtaði eftir henni í bilinum norð, og heimkomin lurtaði eg víðari á kamarinum.
Tað tók mær eini tvær vikur at dáma plátuna. Fyrstu vikuna hevði eg bart út sagt gron. Gron yvir at mín yndisbólkur í allari verðini (saman við U2 og King's X) sveik so dyggiliga. Næstu vikuna opnaðist ein nýggjur heimur fyri mær.

Kid A endaði nevniliga við at bergtaka meg fullkomiliga, og gjørdi meg forvitnan eftir tí sum lá aftanfyri; Warp Records, Aphex Twin, Boards of Canada, Can, ja enntá Miles Davis. Tað fari eg altíð at minnast hesa plátuna fyri. Og so ikki at gloyma tónleikin á henni, ið als ikki ljóðar líka radikalur og løgin nú tíggju ár seinni, men sum framvegis er ótrúliga góður. Kid A kom fyri at vera.

Afturi í oktober 2000 skrivaði eg eitt ummæli av plátuni, og sendi tað til "Krydd", ið var ungdómsblaðið hjá Dimmalætting. Tað kom við, hóast tað var alt ov langt, og næsta hálva árið var eg fastur ummælari á "Krydd". Síðsta ummælið eg skrivaði fyri blaðið var, stuttligt nokk, eitt ummæli av Amnesiac. Eg havi gravað Kid A ummælið fram aftur. Sindur stuttligt at lesa, nú tíggju ár seinni. 17 oktober 2000 stóð tað at lesa í Krydd. Ger so væl!
SJOKK!!
Skrivað hevur: Knút H. Eysturstein
Týsdagur 17. oktober 2000, kl. 11.23, 200/123 - Krydd
Ummælið av: Radiohead, “Kid A”.

Enski bólkurin Radiohead hevur upp gjøgnum 90´ini markerað seg um allan heim sum ein rokkbólkur av teimum heilt stóru. Við útgávunum Pablo Honey (93), The Bends (95) og Ok Computer (97), slóu teir navn sítt fast sum ein progressivur, originalur og nýskapandi rokkbólkur.
Nú er so fjórða útgávan komin, ið bæði kritikarar og lurtarar hava havt stórar vónir um, síðan nógv rósta Ok Computer kom út.
Henda var av fjølmiðlunum kosin at vera “album of the year” í 1997, og hava løg sum “Paranoid Android”, “Karma Police” og “No Surprises” verið nógv at hoyra.
Radiohead hava ment seg sera nógv síðan fyrstu útgávuna. Frá debutfløguni Pablo Honey, ið var einfaldur, tó góður guitarrokkur, fóru teir yvir til The Bends, ið var ein væl meira gjøgnumførd og fjølbroytt útgáva. Frá hesi fóru teir so yvir til Ok Computer, ið man vera eitt moderna meistaraverk.

Hetta setir sjálvandi stór krøv til nýggju fløguna. Radiohead hava tó ikki valt at gera uppkók av gomlum hittum, men eru í staðin farnir heilt aðrar leiðir á nýggju útgávuni.
Her finnur ein eisini orsøkina til ógvisliga heitið á hesum ummælið: Fløgan er eitt sjokk, bæði tónlistarliga, í stíli og kanska serliga sammett við fyrru útgávurnar hjá Radiohead. Tey, ið dámdu sangir sum “Creep” og “Paranoid Android” fáa helst fleiri stórar bitar at svølgja, tá tey hoyra “Kid A”.
Fyrsti bitin er, at hetta er ikki ein rokkfløga ella ein “vanlig” Radiohead-fløga. Einans í fýra sangum er el-guitarin at hoyra, og er hetta er ikki nógv, tá hugsa verður um, at Radiohead faktiskt hava heilar tríggjar guitaristar. Í staðin fyri guitarin brúka teir t.d keyboard, rhodes, strúkarar, løgnar samplingar/ljóðkollasjur og enntá horn!

Næsti bitin at svølgja, er t.d sangurin “The National Anthem”. Hann er grundaður á eitt høggandi bass riff, við trummum, synthesizara sangi og sveimandi, larmandi ljóðum omaná. Beint sum ein hevur vant seg við hesa sermerktu samanseting, koma brølandi hornblásarir inn, og sangurin útviklar seg til eina svakliga jazz-marru!
Fyrra helvtin av fløguni er tann stillari og løgnari parturin av Kid A. Í fyrsta lagnum: “Everything in its right place” syngur Thom Yorke stillisliga og intenst, og endurtekur reglur sum “everything in its right place” og “yesterday I woke up sucking a lemon”.
Hesin sangur vísur eisini nokkso væl hvussu tónleikurin á fløguni er; nevniliga stillur og innatvendur. Hetta er tónleikur, ið skal hoyrast fleiri ferðir, áðrenn ein veruliga hoyrir hann!
Síðan koma løgini “Kid A” (eitt electronica/ambient kent lag), áðurnevndi “The National Anthem” og “How to disappear completely”. “How to...” er ein sera vakur sangur, har Thom Yorke m.a syngur “I'm not here, this isn't happening”, meðan kassaguitari, hálvgum disharmoniskir strúkarar og guitar effektir skapa “stemning”.

Eftir hetta kemur ambient kenda lagið “Treefingers”, ið virkar á sama hátt sum “Fitter Happier” á Ok Computer. Nevniliga at skapa eina pausu, eitt “interlude”, millum fyrru og seinnu helvt av fløguni.
Seinna helvt er meira “lívlig”, og meira í stíl við fyrru útgávurnar hjá Radiohead. Í lagnum “Optimistic” er el-guitarin (endiliga?) við. Um nakar sangur skal gerast eitt “hitt”, verður tað helst hesin. Hetta er nokk tann mest fangandi sangurin, hvar Thom Yorke syngur íoyrafallandi “if you try the best you can, the best you can is good enough”.
Næstu 3 løgini; “In Limbo”, “Idioteque” og “Morning Bell”, hava eisini el-guitar sum berandi instrument. Felags fyri hesi løg, er at tey hava rúgvusmikið ljóð. Nógv av guitara, ljóðum og ymiskum øðrum. Nokso “avansera”, um tað kann sigast soleiðis.
Lagið “Idioteque” umboðar sum so eisini tann løgnara partin av fløguni, við programeraðum trummum, ið leiða tankarnar yvir á “Homogenic” hjá Bjørk.
Guitari, samplingar og ljóð koyra avstað, meðan Thom Yorke endurtekur reglur sum “women and children first” og “we're not scaremongering, this is really happening”.
Fløgan endar við fantastiska vakra lagnum “Motion Picture Soundtrack”, við stillum og “sløvum” sangi, pumpuorgli og samplaðum harpuspæli!
Fløguhúsin er rættiliga sermerktur, og eitt heilt listasavn goymir seg í honum. Myndirnar eru fesjutar og kaotiskar. Tær ímynda ísfjøll, ymisk geometrisk skap og annað gott, og rigga tær væl til ljóðmyndirnar ella “ljóðlandskapið” í tónleikinum.Tematiskt hongur Kid A væl saman við hinar útgávurnar hjá Radiohead. Teir eru eyðkendir fyri at kenna seg fremmandan í modernaða, teknologiska samfelagnum. Thom Yorke hevur bæði klaustro-, menniskja-, bil- og flúgvarafobi, og eru teir nokk eisini allir eitt sindur eksentriskir.
Eins og við tónleikinum, eru tekstirnir mentir síðan Pablo Honey, har teir eru nógv um kenslulív og depressión. Rættiliga nógv í stíl við grunge-bylgjuna, ið var um tað mundi.
Á The Bends er sama tema, men kanska við einum meira fjøllbroyttum myndamáli. Her sæst eisini ein byrjandi kritikkur av modernaða samfelagnum, og tí ið tað inniber.
Ein goymdur bóklingur var inni í fløguhúsanum. Altso millum plastikki har fløgan liggur í, og plastikki á baksíðuni. Í hesum bóklinginum eru setningar, ið eru kliptir sundur og síðani settir tilvildarliga saman.
Á Ok Computer er sivilisatións- og samfelagsrevsing tað gjøgnumgangandi temaið, bæði í fløguhúsa og tekstum: Samfelagið hevur øgiligan skund, og við flúgvarum og bilum drøna vit avstað uttan vit og mál. Einstaklingurin verður gloymdur, menniskju eru einslig og alt gerst tómt og yvirfladiskt. T.d er teksturin til “Fitter Happier” ein sarkastisk uppskrift uppá hvussu ein livir eitt perfekt og polera lív í samfelagnum; “fitter, healthier and more productive, a pig in a cage on antibiotics”. Eitt lív púra tómt fyri meining og innihald.
Á Pablo Honey og The Bends verður einstaka menniskja viðgjørt, og á Ok Computer er tað samfelagið. Á Kid A koma teir so við einum boði upp á framtíðina.
Thom Yorke hevur einastaðni sagt, at heitið Kid A vísir til fyrsta klonaða menniskja.
Sigast kann, at Kid A er ein ræðumynd uppá framtíðina. Um samfelagið heldur fram eins og higartil, fara vit at gloyma okkara lívsvirði í tøkni, plastikki og kloningum. Alt fer at forfallast og ganga undir, og til síðst kemur ein katastrofa; “Ice age coming” ("Idioteque"), og ger av við okkum. Og sum teir siga; “We're not scaremongering, this is really happening”.

Nú virkar tað kanska sum um Kid A er púra ræðulig og deprimerandi at lurta eftir, men so er ikki. Hetta er ein góð og gjøgnumførd fløga, ið krevur sítt av áhoyraranum. Ivasamt er, um hon fer at hitta líka nógv sum Ok Computer, men tað er sum so líkamikið. Tað týdningarmiklasta er, at tónleikurin er góður, og tað er hann.
Eg má viðganga, at fyrstu tvær ferðirnar eg hoyrdi fløguna, virkaði hon rættiliga ørkymlandi, og ivaðist eg rættiliga nógv, hvat ið eg skuldi halda um hana.
Men hetta er tónleikur, ið tekur sína tíð. Tónleikur, ið ein skal seta seg niður og lurta eftir í friði og náðum. Ikki fyrenn tá kann ein veruliga hoyra alla tað fjølbroyttu og rúgvusmiklu ljóðmyndina. Kid A er heldur ikki bara døpur og svartskygd. Í síðsta lagnum “Motion Picture Soundtrack”, syngur Thom Yorke móti endanum; “I will see you in the next life”.

So har er helst vón fyri framman...
 
Forsíðan á goymda húsanum. Tá tú opnar eina nýggja Kid A fløgu, sært tú andlitið í vindeyganum hyggja gjøgnum holið mitt í, har fløgan verður hildin føst. Prøva og kanna tað, um tú ikki trýrt mær :)

9/26/10

Black Mountain á Loppuni

 Settlistin hjá Black Mountain. Mynd: Jakob Sievers

Music, if Plato was right, might save us yet. Certainly no hippie, no folk singer, no long-haired guitar-playing rock musician is going to fry us all with napalm or blow us up with the bomb” -Ralph Gleason

Mikukvøldið gekk leiðin innar á Loppen, ið er mítt yndis konsertstað í Keypmannahavn. Keypmannahavn hevur nøkur góð konsertstøð, men Loppen tekur prísin. Staðið er lítið, tætt, intimt og heilt ólukksáliga heitt, tá nógv fólk savnast frammanfyri pallin. Akkurát fyri. Skráin er sum heild góð, frek og áhugaverd.

Á skránni hetta kvøldið var kanadiski rock bólkurin Black Mountain, ið eg havi lurtað nokkso fitt eftir síðani onnur plátan hjá bólkinum, In The Future frá 2008, kom út. Uppitingini stóð New Zealandski bólkurin An Emerald City fyri. Eg visti einki um bólkin frammanundan konsertini. Jú, ein skundislig Myspace vitjan var gjørd fyrr á kvøldinum, men tað var eisini tað.

Lat meg her beinavegin gera vart við, at aftaná lokna konsert prikaði eg á ryggin á einum fýri, ið hevði havt fototólið frammi og tikið myndir undir allari konsertini. Spurdi um hann tók myndir fyri nakran ávísan miðil? "Nei, bara av áhuga" svaraði hann. "Kann eg fáa nakrar til bloggin hjá mær?" spurdi eg. "Jú, sagtans, tað kunnu vit finna útav. Vit mailast bara í morgin". Soleiðis gekk tað fyri seg. Fýrurin eitur Jakob Sievers, hann tekur myndir og tú kanst frætta nærri um hann við at trýsta á navnið. Takk fyri myndirnar Jakob.
An Emerald City. Mynd: Jakob Sievers
An Emerald City var so bestemt ein positiv uppliving. Fyri tað mesta instrumentalur og dronutur jamm rockur við psykedeliskum undirtónum. Sum eg havi skilt á lagnum er bólkurin búsitandi í Berlin. Tað er okkurt serstakliga hugtakandi við hesum, at seks New Zealandarar fáa tað hugskot at flyta til Berlin, har tey fáast við at spæla instrumentalan, dronandi jamm rock við psykedeliskum undirtónum. Eg meini so við, tað kann ikki vera ein business fidusur, ið drívir verkið, ha? Tað má vera trongdin at skapa, og fáa okkurt gott og gevandi burturúr. Meir av tí!
Hann fiólina fagurliga leikti. An Emerald City. Mynd: Jakob Sievers
At Berlin er bústaðurin hoyrdist kanska eisini. Tónleikurin vakti í øllum førum assosiatiónir til nøkur av fyrstu nøvnunum innan krautrock, eitt nú Amon Düül II. Violinleikarin kláraði seg serliga væl. Eg kom at standa undir liðini av honum móti endanum á Black Mountain konsertini. Ætlaði at siga okkurt, men so var konsertin liðug, og áðrenn eg visti av var hann farin. Ikki tí, tað bilti ikki.
An Emerald City fáa hervið míni bestu viðmæli. Far og vitja myspace hjá teimum, um tú vilt fregnast nærri.
Black Mountain á palli. Mynd: Jakob Sievers
Black Mountain hava tríggjar plátur á baki, og tað var áðurnevnda In The Future, ið opnaði míni oyru fyri teimum. In The Future átti nøkur tørn tilsamans í Rokkstovuni, inntil sendingin vegna sparingar var sett á standby í januar 2009. Triðja útgávan Wilderness Heart kom út fyri sløkum mánaða síðan.

Solveig og eg hava sæð Black Mountain live einaferð fyrr. Tað var á Roskilde Festival 2008, har tey spældu á Arena pallinum á miðjari nátt. Hóast tann festivalurin átti nógvar ríkandi tónlistarligar upplivingar, eitt nú shoegaze legendurnar My Bloody Valentine, ið fyrr um kvøldið høvdu blástu okkum um koll frá sama Arena palli, so stóð Black Mountain konsertin eftir í minninum sum ein góð ein.
Stephen McBean, hvørs steintungu riff og sveimandi soloir eru hornasteinar á Svartafjalli. Mynd: Jakob Sievers
Black Mountain spæla rock við rættiliga greiðum grundfesti í 70'unum. Tungu stein riffini hjá sangaranum/gittarleikaranum Stephen McBean leiða tankarnar yvir á nøvn sum Black Sabbath og Deep Purple, meðan flótandi hammond, mellotron og synth tónarnir hjá Jeremy Schmidt senda heilsanir til eitt nú Pink Floyd tangentleikaran Richard Wright, sála (og ikki at gloyma Jon Lord úr Deep Purple). 

Nú ljóðar tað sum um stevið er tungt og seigligt, og tað er tað eisini viðhvørt, men Black Mountain inniheldur eisini lættari løtur, við føgrum folk sangi og rustikkum kassagittara. Har er eitt sindur av hvørjum í pottinum (pardon the pun), og ikki kann sigast at Black Mountain bara er tað eina, tá tey í grundini eru so nógv.
Áðurnevndi McBean og songkvinnan Amber Webber mynda bólkin sum sangarar. Tey syngja bæði saman og hvør sær. Webber spælir eisini uppá tamburin. Undir øllum hesum liggur kontanta trummuspælið hjá Joshua Wells og feitt groovandi bassurin hjá Matt Camirand.
 Matt Camirand leikar á kulan cello bass. Mynd: Jakob Sievers
Tær ymsu íblástrarkeldurnar, ikki bara tær her nevndu men nógvar ymiskar, eru sostatt týðiligar í úttrykkinum hjá Black Mountain. Tað haldi eg er feitt. Tí talan er ikki um kopi og óumhugsaða endurtøku, men um virðing og eina góða handfaring av kynstrinum at blása nýtt lív í góðar, gamlar dygdir. Gamlar og gamlar, hetta er frá 70'unum (kanska sein 60'unum eisini), so hetta er ikki eldri enn so.

Bólkurin legði fyri við einum nýggjum lagi av teirri nýliga útkomnu Wilderness Heart. Talan var um hitt friðarliga "Radiant Hearts", eitt gott lag, hvørs akkordsamanseting mær dámar væl. McBean beyð síðani vælkomin, og segði frá at næsti sangur var heitislagið av teirri nýggju; "Wilderness Heart". Lagið rockaði avstað frá fyrstu takt, og vóru vit í stundini leidd gjøgnum eina taktfasta og seiggligt sveiggjandi retro rundferð, ið helt sær restina av konsertini. Hetta var ein royndur og væl samanspældur bólkur, ið spældi fyri okkum. An Emerald City stóðu seg eisini væl, men eg kundi ikki lata vera við at leggja merki til klassamunin.
Josh Wells, ílatin sum ein annar kondi rennari. Hann hevur eisini krevjandi trummutjansin um hendi. Legg til merkis hávakjaftin á stórtrummuni. Ein slíkur myndar eisini permumyndina á Wilderness Heart. Mynd: Jakob Sievers
Løgini løgdu seg sum heild nokkso tætt uppat plátu versjónunum, men eg helt ikki tað bilti. Alt fekk eina eyka live tyngd, og tað var akkurát tað sum skuldi til. Eg endaði við at sveiggja heilt nógv við hárinum. Skal ikki siga at talan var um beinleiðis headbanging/korn pikkan, men tað var eitt sindur tann vegin. Spældi eisini nógv luft gittar og -tangentar. Keyboardleikarin Jeremy Schmidt er framúr góður, haldi eg. Ikki tí at hann ljóðar so øgiliga "originalur", tilsipingarnar fúka einum um oyruni meðan lurta verður, men tí at hann hevur góðan smak; brúkar feit ljóðføri og spælir feit ting, bæði tá um melodi strofur og og tá um atmosferisk klangteppi ræður. Schmidt (!) hevði m.a eina Memotron við sær á pall. Memotronin er ein talgild endurgerð av góðu gomlu Mellotronini, ið snøgt sagt ljóðar heilt ólukksáliga væl.
Jeremy Schmidt manar fram hugvekjandi ljóðmyndir á Memotronini. Mynd: Jakob Sievers
Alt í alt fingu vit fimm løg frá Wilderness Heart, sjey frá In The Future og eitt lag frá sjálvnevndu debutplátuni Black Mountain (2005); "Don't Run Our Hearts Around", ið endaði høvuðssettið hjá bólkinum. Aftaná eina løtu við klappum og rópum komu tey aftur á pall og spældu eina super feita versjón av episka og stórfingna "Bright Lights" av In The Future. Lagið er yvir 16 minuttir langt, inniheldur minst tríggjar ymiskar sektiónir og peikar sostatt aftur til prog rockin frá 70'unum. Ikki sørt at ein sveimaði hesa løtuna.
Amber Webber og Stephen McBean syngja sama lag. Mynd: Jakob Sievers
So ja, samanumtikið ein feit konsert frá einum feitum bólki, við feitari upphiting frá einum feitum upphitingarbólki.
Eg ætlaði satt at siga ikki at siga so nógv afturat, og ístaðin posta nøkur viðkomandi videoklipp, soleiðis at tú kanst hoyra og síggja okkurt av tí, ið eg nú havi skrivað um og greitt frá. Niðast er settlistin frá konsertini. Inntil næstu ferð.

"Tyrants", eitt megnarlag av In The Future, her í live upptøku frá Loppu konsertini (Upptøka: Mathias Nielsen)


"The Hair Song". Ein frálík feel good video til hetta lagið, ið er nýggjasta staklagið og skering 1 á Wilderness Heart


Kul video til super kula "Old Fangs", ið var fyrsta staklagið.


"Wucan" av In The Future. Miklar hippie vibes


Løgini, ið Black Mountain spældu:
Radiant Hearts
Wilderness Heart
Old Fangs
Angels
Wucan
Tyrants
Stay Free
The Hair Song
Rollercoaster
Queens Will Play
Stormy High
Don't Run Our Hearts Around

Eykalag: Bright Lights
Memorabilia: In The Future LP og Wilderness Heart LP. Báðar vera viðmældar. Hin fyrra keypt á Roskilde 2008, hin seinna aftaná Loppu konsertina, saman við Black Mountain t-skjúrtuni niðast. Tað er Wilderness Heart LP'in, ið liggur og bíðar eftir nálini. Egin mynd.

9/13/10

DJ Mix Vol. 3 (krautrock)

                  Photo from noted krautrock producer Konrad "Conny" Plank's studio.
I DJ different sorts of danceable musics when I'm using the üBERNöRD moniker. This is the 3rd in a series of DJ mix blog posts where I will A) post a new mix and B) write a line or two about it.

This was an experiment of sorts. I wanted to musically constrain myself for this set which was played at Sirkus Föroyar in Torshavn, Faroe Islands on a Thursday night in August. I've been going through a krautrock craze for some time now and decided that this would be a "strictly krautrock" set, i.e. it would only feature German music from the late 60's to the early 80's (mostly from the 70's).
Not sure whether this one is a "Knút mix" (rock etc.) or an "üBERNöRD mix" (music you can dance to) but I'll stick to ÜBERNöRD for now. Parts of this mix are definitely danceable and for the other parts, well, just lay your head back and immerse yourself in the soundscapes.
"Krautrock". That's the term. Now, I don't pretend to know EVERY band from the era, but I do love the bands in this mix and the unique sounds they produce(d). I think there's a common vibe seeping through the selected tracks, even if the musical material spans a variety of genres; we're off to a sneaky and haunting start with Ash Ra Tempel's epic "Traummaschine" and our further journey includes psychedelic avantgarde jams from Amon Düül II and CAN, ambient synth & sequencer landscapes from Cluster and Tangerine Dream, hypnotic motorik beats from Kraftwerk, Harmonia and Neu! and for the finale we have the mighty Faust and their defining drone piece, simply titled "Krautrock". 10 bands, 20 tracks, nearly 3 hours of music. For more info on the bands check out the BBC krautrock documentary I blogged about earlier this year.

Not your average party starter mix, but if you're intrigued by what you're reading, go ahead and give it a listen. Preferably through headphones or a decent set of speakers. Laptop speakers won't do this music justice. Play it loud;
  Strictly Krautrock @ Sirkus Föroyar by üBERNöRD
Playlist for Strictly Krautrock @ Sirkus Föroyar 05.08.10:
1. Ash Ra Tempel: Ash Ra Tempel "Traummaschine"

2. Can: Soon Over Babaluma "Dizzy Dizzy"

3. Amon Düül II: Phallus Dei "Kanaan"

4. Cluster: Sowiesoso "Sowiesoso"

5. Harmonia: Musik von Harmonia "Dino"

6. Kraftwerk: The Man Machine "Spacelab"

7. Tangerine Dream: Phaedra "Movements Of A Visionary"

8. Can: Delay 1968 "Thief"

9. Cluster & Eno: Cluster & Eno "Ho Renomo"

10. Kraftwerk: Autobahn "Autobahn"

11. Neu!: Neu! "Hallogallo"

12. Tangerine Dream: Stratosfear "Stratosfear"

13. Can: Future Days "Future Days"

14. Kraftwerk: Computerwelt "Computer Liebe"

15. Cluster: Zuckerzeit "Hollywood"

16. Tangerine Dream: Tangram "Tangram 2"

17. Harmonia: Deluxe "Immer Wieder"

18. Neu!: Neu! 75 "Isi"

19. Can: Ege Bamyasi "One More Night"

20. Faust: Faust IV "Krautrock"

9/1/10

Messiaen og Radiohead

                                               Messiaen avmyndaður í 1946

Umvegis lesnaðin havi eg seinasta árið uppdagað verk innan nýggjari klassiskan tónleik. Sovorið frá 20. øld. Frá nútíðini. Amerikanarar sum Steve Reich og Philip Glass, og evropearar sum Arvo Pärt og Henryk Gorecki. Menn, ið gera ótrúliga hugtakandi ting við sínum tónleiki, og á ein hátt kunnu sigast at hava eina rættiliga minimalistiska tilgongd til tónleikin, um enn á hvør sín hátt.
Tað stuttliga er at hesir mennirnir gera tónleik við rót í klassiskari vesturlendskari tónleikasiðvenju, altso tað vit rópa "klassiskur tónleikur", men teir eru allir á lívi enn. Tað teir gera er á ein hátt klassiskt, í og við at teir hava eina greiða støðu til siðvenjuna, men tað er eisini moderna og nýtt, eitt nútímans fyribrigdi, í og við at tónleikurin endurspeglar samtíðina, okkara tíð. Í øllum førum 20 øld. og tað sum hendi í henni.

Ein komponistur sum er eitt lítið sindur eldri, men kortini frá somu tíð, er fransmaðurin Olivier Messiaen. Hann uppdagaði eg í vár. Messiaen var føddur í 1908 og doyði í 1992, og livdi og arbeiddi sostatt mitt í 20. øld. Í apríl mánaði var eg saman við øðrum lesandi til eina hóskvøldskonsert í DR Koncerthuset, har Oiseaux exotiques (Eksotiskir Fuglar) eftir Messiaen m.a. var framført. Eitt sermerkt verk fyri klaver og messingblásarar, ið heintar íblástur úr fuglasongi. Umframt at vera komponistur var Messiaen eisini ein íðin ornitologur, við stórari vitan um fuglar, fuglalív og fuglasong. 

Eitt annað eyðkenni við Messiaen var at hann skrivaði eina røð av verkum til elektroniska ljóðførið Ondes Martenot. Fransmaðurin Maurice Martenot uppfann ljóðførið, ið minnir eitt sindur um Theremin í ljóði, í 1928. Ondes Martenot kann bæði spælast við at nýta tangentarnar á ljóðførinum, ella við at flyta ein metal ring eftir einum metal tráði frammanfyri tangentarnar (sí leinkjuna omanfyri fyri eina meira neyva frágreiðing).
Spælt verður uppá Ondes Martenot au rubat (umvegis metalring og tráð)
Tá Frakland fall undir 2. Heimsbardaga, var Messiaen tikin til fanga og sendur í krígsfangalegu í Stalag VIII-A í Görlitz í Póllandi. Um sama mundi skrivaði hann verkið Quatuor pour la fin du temps (Kvartett til endatíðina/apokalyspuna) fyri klarinett, violin, cello og klaver.

Fjóri satsur eitur "Louange à l'Éternité de Jésus" (Lovprísan til Ævinleika Jesusar) fyri cello og klaver. Hesin satsurin gjørdi sera stórt inntrykk á meg, tá eg hoyrdi hann undir einum fyrilestri. 

Sum skilst hevði Messiaen bara eitt vánaligt og illa farið klaver til taks í fangaleguni, og tað vóru ikki allir tangentarnir, ið riggaðu. Tí er klaver spælið í satsinum nokkso avmarkað, og akkordirnar rættiliga spjaddar. Kortini er talan um fantastiska djúpan og sigandi tónleik. Eg haldi tað er virðismikið, at ein persónur klárar at skapa og framføra so vakran og guddómligan tónleik undir trongu og ofta vónleysu korunum í eini fangalegu.

Quatuor pour la fin du temps var frumframførd í Stalag VIII-A fangaleguni í 1941, frammanfyri 400 fangum og vaktum. Tað var ísakalt og ljóðførini vóru illa farin. Sum áður nevnt, var klaverið hálvgum í ólagi. Messiaen vildi tó seinni vera við, at hann hevði ongantíð upplivað eina áhoyrarafjøld lurta í so bergtiknum uppmerksemi og innliving, sum til hesa framførsluna. Ein kann bara ímynda sær hvussu tað er farið fram...


Ótrúligur og rørandi tónleikur, ið rakar djúpt um ein er í stødinum (so segði hann). Her er annars ein eldri versión, har sami tónleikurin verður nýttur í stykkinum 'Oraison' frá 1937, ið var skrivað til seks Ondes Martenot;

Hetta leiðir okkum víðari til næsta part av hesum blogginum, tí tá eg hoyrdi "Louange à l'Éternité de Jésus", var tað ikki bara vakurleikin og djúpu kenslurnar, ið góvu afturljóð. Tað vóru eisini greiðu assosiatiónirnar til enska rock bólkin Radiohead.
Eg havi í nógv ár verið rættiliga íðin fjeppi av hesum bólkinum, og minnist manga greinina og samrøðuna, har limirnir tosaðu um Penderecki, Messiaen, Gorecki og aðrar evropeiskar komponistar frá 20. øld. Serliga frá Kid A (2000) og Amnesiac (2001) og uppeftir.
                                                           Radiohead
Gittarleikarin Jonny Greenwood (ytst til høgru á myndini) hevur sagt meira enn einaferð, at hansara yndisverk yvirhøvur er Turangalîla-Symphonie hjá Messiaen. Greenwood lærdi seg eisini at spæla Ondes Martenot um aldarskiftið, og hevur nýtt ljóðførið á øllum plátunum síðani Kid A. Tá Radiohead høvdu sjónvarpskonsert á fronsku Canal+ í 2001, nýttu teir ikki færri enn seks Ondes Martenot í lagnum "How to disappear completely".


Kompositoriskt man ein ávísur íblástur eisini vera komin frá Messiaen, tí "Louange à l'Éternité de Jésus" vekir tilsipingar til eina røð av Radiohead relateraðum verkum, kanska fyrst og fremst "Pyramid Song";

(Ein rættiliga kul video finst til "Pyramid Song", men embedding er "disabled" á øllum youtube klippunum eg fann, so tit fáa eitt cheesy slideshow ístaðin. Yip-ee!) Fantastiskt lag, haldi eg. Messiaen hoyrist í klaver akkordinum, í harmonikki og rútmikki, og í sníkjandi høgu strúkara/Ondes Martenot/vokal tónunum.
Jonny Greenwood gav sína fyrstu solo plátu út í 2003; soundtrackið til dokumentarfilmin Bodysong. Ein Messiaen'skur* dynamikkur, klanglitir og val av ljóðførum hoyrist eitt nú í fyrsta lagnum "Moon Trills", har tað eisini verður sipað rættiliga greitt til "Pyramid Song";


Nú var ikki ætlanin bara at reksa dømi upp, og prógva fyri tykkum, góðu lesarum, at eg dugi at hoyra íblástur og líkheitir millum tvey nøvn. Tað er eingin kunstur. Eg haldi bara tað er kul. Kul at Messiaen gjørdi hugvekjandi tónleik, og kul at Radiohead taka táttin upp í einum heilt øðrum konteksti. Tí tað er eitt sindur tað tað er. Hvør sín kontekstur. Ein "kunstmusikalskur" mitt í 20. øld, og ein "populermusikalskur" her fyrst í 21. øld. Men hey, it's only music...

Her at enda fáa tit ein Greenwood sats afturat. Tað er frá seinnu solo plátuni, There Will Be Blood frá 2007. Skrivað til Paul Thomas Andersson filmin av sama navni. Ein góður, creepy og visuelt bergtakandi filmur, við einum góðum, creepy og auditivt bergtakandi soundtracki. Akkurát fyri.

Og Messiaen, hann setti sítt frámerki á tónlistarliga landslagið í nýggjari tíð. Á meiri enn ein hátt.



*Vánaligt men upplagt.

8/18/10

A Year of Interesting Albums - pt. 3: 2009

Last year I began making album yearlists where I listed the best albums of years gone and worked my way backwards in time. This began in 2009 so the first year listed was 2008. Two lists have been listed so far; 2008 and 2007. It's been more than a year since I posted the last list, so now that we're in 2010 I'm going to make a list for 2009. So 2009 will be no. 3. This all makes perfect sense and no, there's no need for you to be confused. At all.

Here's some of what I wrote as an introduction to the first two lists:

"In a sudden attack of listmania I decided to pick my favourite albums, or at least the albums that caught my interest the most, and make a list for each year. I’m going to slowly work my way backwards in time. Each blog will contain a list of about 10 to 15 albums that range from “awe-inspiringly excellent” to “interesting”. The selection will of course be extremely subjective and open to much debate. Leave comments if you want. Am in no way saying that this is a definite list. Let's wait and see whether the albums represented here will stand the test of time. There might be changes made to the list in the future. If I come across a really great album that I haven't heard, that album might replace one of the listed albums. But this is it for now.


Please note that electronic music is likely to be underrepresented, since a lot of electronic artists release great singles while not doing much in the "cohesive album as a whole"-department. With a few notable exceptions. And those will be included."

Please note that changes have been made to both the 2008 and the 2007 list. Click 'em to see exactly what those changes are.

EDIT: There's some confusion here. For whatever reason I thought Destination Tokyo by Nisennenmondai came out earlier this year but apparently it came out last year. It has been included in the list.

So here goes "A year of interesting albums - pt. 3: 2009". In no particular order except a sort of chronological one:

Dälek: Gutter Tactics












The follow-up to Abandoned Language (2007). What a great album that was and what a great album this is. Experimental hip hop collage music with balls and integrity.

A Place To Bury Strangers: Exploding Head











Standing on the shoulders of shoegazers. More evil guitar noise from New York. The follow-up to the band's self-titled 2007 debut. Saw them live at Loppen in Copenhagen recently. Great show. Oliver Ackerman sure knows his guitar and pedals.


Antony and the Johnsons: The Crying Light 












Sometimes I'm stunned by the simple beauty and clarity of this album. It slowly grows. That's Japanese Butoh dancer Kazuo Ohno on the cover.


Black Meteoric Star: Black Meteoric Star











Analogue droning minimalist kraut jams with an old school house twist. Great stuff. Gavin Russom plays his home built collection of retro synths and drum machines. Hisses and crackles. Recorded live to tape. No computer editing here, no way José. From what I understand Russom also plays in the LCD Soundsystem live band. Black Meteoric Star is out on DFA Records.


Beak>: Beak>











Side project from Geoff Barrow (Portishead) and two other guys. Mostly instrumental and kinda kraut inspired. Cool grooves. Who needs song structures anyway?

Bob Dylan: Together Through Life/Christmas In The Heart














So Bob and his cohorts managed to add another great album to an already staggering canon and make a decent (as in 'the coziest in a long time') christmas album. All in one year. Way to go Bob.


The Flaming Lips: Embryonic 













This just might be the best and ballsiest album of 2009. If I had to pick an album of the year this would be it.

The Field: Yesterday and Today 












Cool stuff from Sweden. Cut up cells of sound that ebb and flow. 'Atmospherica'? With techno at its base, that's for sure.

Oliver Huntemann: H3 













German techno producer. Minimal, dark & edgy. Very good.

GusGus: 24/7 













 A deep + technoid album from Icelands finest. No bullshit here.

Mokira: Persona











More good stuff from Sweden. Andreas Tilliander is behind this. Ambient and haunting. Ghosts, machines and ghosts in machines.

Nisennenmondai: Destination Tokyo











 We ("we" = my girlfriend and me) saw this Japanese trio at Roskilde Festival and they blew us away! Our favourite show at a festival that had some great bands playing. Nisennenmondai are three girls that make intense, repetitive, minimalist rock with a dark krautrock disco bent. Live they went from motorik grooves to crazy noise freakouts and back to the groove in an instant. This is probably not for everyone but if you find yourself liking this kind of stuff you are in for a treat. I absolutely love this album. Four tracks that range from 8 to 13 minutes and a fifth that is a short funny interlude in the middle. Have to get this on vinyl.

John Tejada: Where











Techno that's to the point. Sharp. Craft is the word.

Tortoise: Beacons of Ancestorship 











Tortoise is such a cool band. A musical mix that includes jazz sensibilities, American minimalism & German (kraut)rock from the 70's = good stuff. Saw them live in Copenhagen in december. Glad I did.

U2: No Line On The Horizon











Well, they write good songs, now as always. It's not hip to like U2 but who cares. I like my regular dose of anthemic and nobody does anthemic like U2.

The Whitest Boy Alive: Rules











Incredibly laid back funk pop. The album was recorded in sunny Mexico, obviously. "Islands" was one the best songs of 2009.

Wooden Shjips: Dos











Psy-che-delic like your Californian grandmother used to play it. Drums + bass lay down repetitive grooves while sleepy vocals, organ textures & incendiary guitar freakouts float above. Oh yes, oh yes indeed. They played a great show at this year's Roskilde.

Wolves In The Throne Room: Black Cascade











I remember walking by the stage where this band was playing at last year's Roskilde. It was the first day and we were in a hurry; on our way to see some other band I can't remember. So I only heard a few minutes of WITTR's performance but their sound stuck with me.
A friend on facebook mentioned them earlier this year and soon after I found Black Cascade at a local vinyl shop. Didn't buy it then (I was looking for a gift for my girlfriend and believe me; this was not it) but I decided to finally dig into this band. What a wise decision. Got their albums on mp3 and saw them live at Loppen in june. What a fucking great band. From what I understand the music is described as "ambient black metal". It is characterized by a very immersive and dense atmosphere. It's black metal but there's more to it. Something unspeakable at play. A void in there. The abyss. Stare into it long enough and it stares back at you (Nietzsche'an for 'kick ass!') And what an awesome band name. Speechless.