3/31/09

Bob Dylan vikuskifti - 2. partur

Bob Dylan live í Forum. foto: Sarah Hepburn Johansen

Vikuskiftið 27-29 mars hevði eg tann framíhjárætt at vera til ikki færri enn tvær Bob Dylan konsertir. Leygarkvøldið gekk leiðin yvir um Öresund til Malmö Arena og sunnukvøldið gekk hon til Forum á Frederiksberg. Í báðum umførum spældi Bob konsert við bólki og í báðum førum vóru nøkur fantastiska góð løg framførd. Hatta var tann stutta útgávan, men ein longri ein finst eisini og hon heldur fram her:

(framhald frá 1. parti)

Dagin eftir vaknaðu vit til ein nýggjan sang og ein nýggjan (sunnu)dag. Sólin skein eitt sindur. Hesuferð var tað Meinhard sum ringdi, og hann fekk fatur í mær. Hann og hjúnini Jan Johansen og Sarah Hepburn Johansen ætlaðu á konsert. Sarah hevði myndatól við og tað er hon sum hevur tikið myndirnar frá konsertini.
Solveig og eg fóru nokkso tíðliga avstað at stilla okkum í kø. Tvs. vit vóru har uml. 1 og ein hálvan tíma áðrenn dyrnar opnaðu. Tá var køin ikki so øgiliga lang, men hon vaks skjótt. Eitt, ið vit sannaðu hesa løtuna, og sum eg eisini hugsaði um kvøldið fyri í Malmö var, hvussu ymisk mannamúgvan var; hvussu nógv ymisk fólk ætlaðu sær á konsert at lurta eftir Dylan. Bæði hvat aldursbólki, útsjónd, verumáta, nationaliteti o.m.ø viðvíkur, er talan um ein sera fjølbroyttan hóp av fólki. Eg haldi at tað hevur okkurt at gera við at Bob Dylan hevur verið around so leingi og at har eru so nógv ymisk tíðarskeið og ymiskar versjónir av honum (sum eg skrivaði meiri um í 1. parti). Men eisini okkurt við tað at Bob rúmar nógvum ymiskum. "Høgt til lofti og vítt til veggja" var eitt hugtak.

Vit møttu Meinhard, Jan og Sarah í Forum og tað endaði tíbetur soleiðis at vit øll somul komu at standa saman frammarlaga, ordiliga langt frammi faktiskt. Einar 10 metrar frá pallinum, har sum Bob fór at standa og syngja og spæla. Tað var kul. Her var góður hýrur. Sarah og Jan vóru jú kjarnin í bólkinum glorybox, ið einafer spældi í Losjuni í Götu, og sum var við til at veita íblástur til eina rúgvu av tingum. glorybox gjørdu eina fantastiska góða plátu og eina góða EP eisini. Sarah gav eina frálíka soloplátu út í 2006. Í fjør stovnaðu tey bæði ein nýggjan bólk sum eitur Zhaeng Zhaeng og ein nýggj pláta er í ger. Spennandi er.
Ávegis til Malmö hekk eg út við Johannes úr Lampshade, ið eisini telist millum bólkar, ið hava heinta sær íblástur frá glorybox. Tí var tað stuttligt at møta Sarah og Jan dagin eftir. Tað gav líkasum meining. Mamma Jan var eisini við. Hon var ordiliga fitt. Jan og eg prátaðu dúgliga um My Bloody Valentine túringina í fjør, sum man nú einaferð ger, tá man hittist. Tað var gamalt. Fyrr. Jan og Sarah hoyrdu MBV í Glasgow, meðan Solveig og eg hoyrdu tey á Roskilde festival. Men semja var um, at tað var totalt genialt. Vit prátaðu um alt møguligt annað eisini.
Meinhard var so peppaður, at hann var ikki ordiliga til at fáa kontakt við. Tvær Bob Dylan konsertir uppá eitt vikuskifti er heldur ikki til at kimsa at. Men Sarah tosaði heilt fitt við hann. Meinhard heilsaði eisini uppá onkur onnur fólk sum stóðu har frammi, onkran sum hann kendi frá øðrum Dylan konsertum. Aðrar "Dylanologar". Hardcore fjepparar. Tað var stuttligt. Hetta var ein nörda samankoma í serflokki!

Bíða eftir Bob og spenningurin økist. Foto: Sarah Hepburn Johansen

...og so brádliga...so dempaðust ljósini enn einaferð og eyðkenda annonseringin var aftur at hoyra. Stóðu sum sagt langt frammi og hesuferð sá eg allar limirnar í bólkinum væl, umframt Bob sjálvan. Tað var nakað heilt annað, something else. Bob og co. løgdu frá landi við einum sangi sum vísti seg at vera eingin annar enn "Gotta serve somebody"! Fyrsta lag á teirri meistarligu Slow Train Coming frá 1979. Plátan er hin fyrsta í sonevndu gospel trilogiini hjá Bob. Bæði Meinhard, Jan og eg gjørdu eitt ordans lop í tí vit uppdagaðu hvør sangurin var og tað var so sannliga ikki avtalað frammanundan! "Well, it might be the devil, or it might be the Lord, but you're gonna have to serve somebody." Fantastiskt lag og tá ein í mong ár hevur trálurtað Slow Train Coming, var tað ótrúligt at hoyra tað live. Hetta var ein byrjan sum vildi nakað! Sí video her:


Yvirhøvur var tað stuttligt at standa har frammi og síggja samspælið millum tónleikararnar. Har hendi nógv alla tíðina. Tí Bob hevur eina øgiliga rúgvu av sangum í skjáttuni, og tað er nógv sum verður skift út fyri hvørt kvøld, hóast onkur løg mestsum altíð ganga aftur. "Like A Rolling Stone" og "All Along The Watchtower" plaga t.d at liggja fast onkrastaðni síðst í settlistanum. Men hetta eru eisini tvey av teimum allarbestu løgunum hjá Bob; tveir sangir, ið mestsum hava brent seg fastan í vesturlendska mentan og eru hornasteinar í rock søguni. Men bólkurin trívir sjáldan (ella ongantíð) í rutinurnar; har tykist at vera ein afturvendandi opinleiki fyri tí óvæntaða og spontana í tónleikinum. Sangirnir gerast sprell-livandi í løtuni teir vera framførdir. Góður bólkur eisini. Bassleikari og bandleader Tony Garnier ber av øllum. Hann er for kul og tá Bob introduseraði limirnar í bólkinum, gjørdi eg við vilja eyka nógv burturúr klappi og rópi, tá Garnier var nevndur. Bæði kvøldini. Kanska býttisligt, men hann er ein forbiði dugnaligur og kulur tónleikari. Og hann hevur spælt við Dylan síðani 1989 og hevur ein øgiliga týðandi tónlistarligan leiklut í bólkinum. Hattin av fyri tí.
Aftaná "Gotta Serve Somebody" fingu vit "When I Paint My Masterpiece" og "Watching The River Flow". Báðir av Greatest Hits vol. II frá fyrst í 70unum. Tann plátan var ein dupult ein av slagnum, og tann eina innihelt nýtt tilfar. Ikki sangir sum eg kenni tað stóra til, men ljóðaðu til at vera góðir. Upprunaligu versjónirnar hava hatta har feita "leysa" feelið, ið eyðkennir nógvan 70ara tónleik. Eitt sindur a la Blood On The Tracks frá 75. Eitt lag frá júst hesi plátuni var eisini næst; "Simple Twist of Fate". Super gott.
Í tí sum longu sá út til at gerast ein framúrskarandi konsert, kom so eitt ess afturat úr ermuni; ENN ein sangur av Slow Train Coming, nevniliga fantastiska gospel balladan "I Believe In You". Somuleiðis ein sangur, ið hevur havt ómetaligan týdning gjøgnum árini. Sambært Meinhardi finst so at siga einki fordømi í nýggjari tíð, har Bob hevur spælt heili tvey løg av Slow Train Coming. Sosatt vóru vit heppin at vera har.
Síðani fóru vit ein túr framvið frálíka "Tweedle Dee & Tweedle Dum" av "Love and Theft" (plátan eitur soleiðis, hevur gásareygu við vilja) frá 2001 og so tveir frálíkir Time Out Of Mind (97) sangir í senn; 'Til I Fell In Love With You" og "Tryin' To Get To Heaven".
Time Ouf Of Mind
er ein ótrúlig pláta, framleidd av Daniel Lanois og skitin og nakin og rá og ópolerað. Haldi ikki Dylan var í serliga góðum hýri í tíðarskeiðnum tá tann plátan var til. Tað hoyrist. Sangir um hjartasorg og tað at vera troyttur í sálini. Tað frættist annars at støðan er øvugt í sambandi við tí nýggju, Together Through Life, ið kemur út síðst í hesum mánaðinum. Her sigst hann at vera í góðum lag. Soleiðis er tað so ymiskt.

Multi instrumentalisturin Donnie Herron á fiól og Bob við orglið. Foto: Sarah Hepburn Johansen

Aftaná hetta fingu vit tvinni lyrisk meistaraverk úr mið-60unum; "It's Alright Ma (I'm Only Bleeding" (ein yrking, ið Dylan sjálvur hevur umrøtt sum verandi nakað heilt serligt) av Bringing It All Back Home (65) og hin somuleiðis ótrúligi "Desolation Row" av Highway 61 Revisited (65). Enn ein fantastiska góð yrking í hesum sanginum. Ein yrking, har ein ikki bara soleiðis uttan víðari fær meining og "kronologi" burturúr tekstinum, men har reglurnar eru sum ein langur streymur av lýsandi orðum, ið onkursvegna birta lív í djúparu løgini í tilvitskuni.
Bob spældi orgul í teim flestu løgunum og í "Desolation Row" spældi hann ordiliga feitt riff baserað orgul, ið var berandi í lagnum. Akkurát hesin sangurin var í roynd og veru so góður, at eg mátti næstan klípa meg í armin fyri at sannføra meg sjálvan um at tað var veruligt. Lagið og mæta yrkingin fingu onkursvegna sítt egna flog hesa løtuna. Í mínum stilla sinni takkaði eg bara fyri at eg slapp at upplivað hetta.
Tann mest kiksaða OG tann mest musikalska løtan alt vikuskiftið kom eisini í "Desolation Row". Móti endanum, tá Bob tók munnharmonikuna upp til munnin og ætlaði at spæla solo, men síðani knappliga broyting meining og endaði við at leggja hana frá sær aftur. Hóast hann sá út til vera nokkso illa við av hesum, og tað VAR eisini eitt sindur kiksað, so helt eg at tað vitnaði um musikalska innliving og hetta at "vera í nú'inum"; um ein munnharmonikusolo ikki skal spælast, so skal hon ikki spælast! Sjálvt um tað sær kiksað út! Tað kann eisini hava havt okkurt við tað at gera, at orgul riffið var berandi í sanginum, og tá Bob slepti orglinum, og ætlaði sær í holt við munnharmonikuna, misti sangurin eitt sindur fokus. Ella kanska var tað bara Bob, ið misti pippið eina løtu? Góður sangur og góð framførsla óansæð. Sí her video upptøku av "Desolation Row" live í Forum sunnukvøldið 29/3:


Endin av konsertini, tvs. síðstu løgini í fyrsta settinum og eykaløgini, var umboðaður við klassikarum úr 60unum ("Rolling Stone", "Watchtower", "Blowin' in the Wind") og so perlum av Modern Times (2006), í løtuni tann nýggjasta hjá Dylan; Sálmakendi "When the Deal Goes Down", brakandi feiti rockarin "Thunder on the Mountain" og framúrskarandi jazz balladan "Spirit on the Water". Alt gott at hoyra aftur.
Henda konsertin endaði eisini við "Blowin' in The Wind", somuleiðis í teirri øðrvísi swing kendu útgávuni, ið eisini var at hoyra í Malmö kvøldið fyri. Ein fín rosina í pylsuendanum. Eg fór at hugsa um okkurt sum tann nú deyði Pávin Johannes Páll II segði í 1997, tá Bob Dylan spældi til eitt tiltak í Italia. Pávin var eisini hjástaddur og ymisk italiensk tónleikanøvn framførdu. Tann táverandi kardinal Ratzinger (núverandi Bænadikt pávi) var skeptiskur yvir at "profeturin" Dylan slapp at luttakað og harvið assosierað seg við pávan, men pávin sjálvur hevði eina aðra fatan av tingunum. Hann nýtti sangirnar hjá Dylan sum grundarlag í talu síni. M.a "Blowin' in the Wind":
"A representative of yours has just said on your behalf that the answer to the questions of your life “is blowing in the wind”. It is true! But not in the wind which blows everything away in empty whirls, but the wind which is the breath and voice of the Spirit, a voice that calls and says: “come!” (cf. Jn 3:8; Rv 22:17).
You asked me: How many roads must a man walk down before you call him a man? I answer you: one! There is only one road for man and it is Christ, who said: “I am the way” (Jn 14:6). He is the road of truth, the way of life."
-Johannes Páll Pávi Annar, 1997
Hatta har við vindinum vekir okkurt í mær. Og hatta har við vegnum. Men serliga hatta við vindinum.

Men so er tað spurningurin; hvussu var konsertin? Hvussu vóru báðar konsertirnar? Hvussu var hetta Bob Dylan vikuskiftið? Fyri mítt viðkomandi var tað ordiliga gott. Eg dugi ikki at síggja tað øðrvísi, enn at tað var ordiliga, ordiliga gott. Fantastiskir sangir framførdir live av tí besta núlivandi sangskrivaranum sum eg veit um. Tað er tað sum Bob Dylan í stuttum er; ein fantastiskur sangskrivari. Ikki er neyðugt at gera meira hóvasták burturúr, tó at tað gjøgnum árini hevur verið gjørt øgiliga nógv burturúr.
Dylan er hvørki profetur, "rødd hjá eini generatión" ella nakað annað. Ella er hann alt í senn? Nei, hann er bara ein fantastiskur sangskrivari. Og hann hevur fatað nøkur ting. Hann kennir tað megi, ið liggur í fólkatónleikinum, folk music. Í No Direction Home dokumentarfilminum hjá Scorsese, sigur Dylan, at tað sum upprunaliga dróg seg at fólkatónleikinum, var at hesin tónleikurin avdúkar valdið í samfelagnum, í sivilisatiónini sum heild. Fólkatónleikurin pilkar fasaduna av tingunum (enn einaferð so minnist eg ikki orðarætt, so fyrigev um eg finni eitt sindur uppá).
Dylan hevur eisini fatað, at fyri at vera ein sangari sum veruliga hevur okkurt uppá seg, ein sum hevur okkurt at siga, so má ein "kobla eina slangu" til tann ómetaliga tónleikaarv, ið liggur aftanfyri tað sum er í dag. Tað er eisini kenslan ein situr við, tá ein lurtar eftir Dylan; at hann er partur av eini langari og elligamlari siðvenju, ið strekkir seg langt aftur í tíðina. Ein liður í ketuni.

Men fyri øll hevur tað neyvan verið ein super góð konsert. Solveig helt t.d at tað var kul at síggja og hoyra hann, m.a. tí hann er ein legenda. Men hon kendi fá løg, og onkra løtuna hugdi hon eftir klokkuni. Hon segði tað eisini so væl nakrar dagar aftaná; "har eru so nógv ymisk sløg av fjepparum". Júst so. Tað er ymiskt hvussu nógv ein hevur áhugað fyri tí sum Bob tekst við, og tað er ymiskt hvat ein fær burturúr. Tí Bob er altso eitt sindur kryptiskur. Honum dámar væl at broyta sangirnar og fraserað løgini øðrvísi. Onkuntíð rættiliga øðrvísi. Ein sangur er sum so ongantíð liðugur hjá honum. Tað nyttar lítið at uppfatað nakra upptøku av einum lagi sum eina "definitiva" útgávu. Ein sangur kann altíð broytast og evnast øðrvísi til í hondunum hjá Dylan.
Bob Dylan spælir heldur ikki konsertir fyri at undirhalda fólki ella fyri at tríva í lættkeyptar loysnir. Hann er tað totalt øvugta av øllum "I AIM TO PLEASE!" hugburði. Hann spælir konsertir tí hann er drivin listarliga, tí hann ikki kann lata vera. Hann hevur verið konstant á tour síðani 1988. Reint peningaliga hevur hann ongan sum helst tørv á at gera tað, hann hevði kunna lagt seg at hvíla á laurber bløðunum fyri 30 árum síðani, men hann valdi at lata vera. Hann nærkast teimum 70 árunum, og eg trúgvi lítið uppá at hann altíð heldur at tað er so ólukksáliga stuttligt at traska verðina tunna og spæla konsertir. Men har er okkurt sum drívir verkið, okkurt sum er týdningarmiklari enn banalitetir.
Um ein tímir at fáa eitt sindur av innliti í hesa gongdina, so ber tað til. Men tað er ikki nakað sum bara kemur av sær sjálvum. Ella tað rokni eg ikki við. Ein má fyrireika seg á ein ella annan hátt. Um tað so er á tí tilvitaða ella ótilvitaða planinum. Tað er mítt giss. Í kortum.
Bob Dylan fer víðari á síni túring og vónandi hevur hann nøkur ár eftir og nakrar plátur eftir í ermuni. Nú nærkast hann teim 70 árunum, so tað er gleðiligt hvørja fer ein fær høvi at síggja og hoyra hann live við bólki. Eins og tað er gleðiligt, hvørja fer ein nýggj pláta við nýggjum sangum legst afturat samlaða verkinum.

"I realized at the time that the press, the media, they're not the judge - God's the judge, [...] The only person you have to think about lying twice to is either yourself or to God. The press isn't either of them. And I just figured they're irrelevant."
-Bob Dylan, 2005

Løgini, ið spældu vóru í Forum:

Gotta Serve Somebody
When I Paint My Masterpiece
Watching The River Flow
Simple Twist Of Fate
Tweedle Dee & Tweedle Dum
I Believe in You
'Til I Fell In Love With You
Tryin' To Get To Heaven
It's Alright Ma (I'm Only Bleeding)
Desolation Row
Honest With Me
When The Deal Goes Down
Thunder On The Mountain
Like A Rolling stone

eykaløg:
All Along The Watchtower
Spirit On The Water
Blowin' In The Wind

3/30/09

Bob Dylan vikuskifti - 1. partur

(mynd: tikin av netinum, myndafólk ókent)

Í júst farna vikuskifti hevði eg tann framíhjárætt at vera til ikki færri enn tvær Bob Dylan konsertir. Leygarkvøldið gekk leiðin yvir um Öresund til Malmö Arena og sunnukvøldið gekk hon til Forum á Frederiksberg. Í báðum umførum spældi Bob konsert við bólki og í báðum førum vóru nøkur fantastiska góð løg framførd. Hatta var tann stutta útgávan, men ein longri finst eisini, og hon byrjar her:

Um vit fyrst og fremst zooma eitt sindur út, so ber til at siga, at Bob Dylan hevur verið virkin sangari, sangskrivari og tónleikari síðani fyrst í 60unum (!) Tvs. at í fimm áratíggju hevur hann havt ein sera týðandi leiklut innan vesturlendskan populertónleik og innan mentan yvirhøvur. Meira tími eg ikki at siga um tað beint nú, tí tað er longu gjørt betri aðrastaðni, m.a á wikipedia síðuni um Bob Dylan. Almenna heimasíðan bobdylan.com er eisini frálík og inniheldur hópin av upplýsingum, tónleik, tekstir o.a.

Vit vera tó verandi í zoom mode, og zooma fyribils inn á árið 1995. Tá var Bob eini 55 ár ella har á leið. Sjálvur var eg fimtan ár og búði í Århus við familjuni. Á sumri í 1995 var eitt sonevnt Open Air tiltak hildið í Århus. Ein konsert, ið vardi allan dagin og sum bjóðaði kremið av DK rocki anno 95 og so okkurt altjóða kent navn. Hetta árið var tað Bob Dylan sum stóð ovast á plakatini. Eg kendi lítið til Bob Dylan tá, men eg átti bláu Wilhelm Hansen sangbókina og har stóð "Blowin' in the wind" í. Tað var tann fyrsti Dylan sangurin, sum eg lærdi meg at spæla. Eg helt tað var eitt ordiliga gott lag. Undir nótunum kundi eg lesa meg fram til, at sangurin var skrivaður sum ein "protest mod rustningsindustrien". Eg hugsaði við mær sjálvum, at tað mátti hava okkurt at gera við rust, at man lat ting rusta... kanska okkurt við, at amerikanski ídnaðurin framleiddi øll møgulig ting sum bara stóðu og rustaðu? Og hetta var for galið og tí skrivaði man sangir um tað? Tja, tá ein er fimtan ár hevur ein kanska ikki tí stóru vitanina um ávís viðurskifti, men harafturímóti hevur ein hugflog at kompensera við! :)
Stutt eftir var mær greitt frá, at "rustningsindustrien" altso var ídnaðurin sum íkom í kjalarvørinum av kalda krígnum og "atomkapløbet" (atomvápnakapprenningini!) millum Rusland og USA. Fekk eitt lítið "a-ha!" upplivilsi og tað rann eitt sindur kalt eftir rygginum. "Blowin' in the wind" fekk eina nýggja dimensjón og eg gav tekstinum gætur.

Open Air dagurin upprann og vit vóru nøkur vinfólk og flokksfelagar sum fóru tíðliga á konsert. Sólin skein um allar geilar og tey vinfólkini sum eg fylgdist við vóru flipputtir tannáringar, sum gingu í løgnum 2nd hand klæðum og lurtaðu eftir sovorðnum sum The Doors, The Beatles og Nirvana. Eg helt at tað var øgiliga spennandi alt hetta ymiska. So Bob Dylan live ein góðveðursdag í 95 var "right up our alley", sum man sigur.
Fyri at gera akkurát hesa søguna styttri, so var tað ein ótrúlig konsert, sum eg næstan einki ítøkiligt minnist frá. Eg minnist bara stemningin, andan, tað sum lá í luftini. Eg minnist at fólk í øllum aldri stóðu sum rúnarbundin og lurtaðu eftir Bob Dylan við bólki. Eg minnist tað øgiligu atdráttarmegi sum hesurin maðurin hevði. Ella rættari; sum sangirnir hjá honum høvdu. Eg minnist at Tim Christensen, táverandi sangari í Dizzy Miss Lizzy (sum framførdu seinni um kvøldið), stóð úti í síðuni av pallinum og hugdi við djúpari virðing og spentleika inn á pallin, har sum Bob stóð. Eg kundi bara staðfesta at hesin her Bob var ikki Harra Hvør-sum-helst, at hann dugdi nøkur ting og tað væl eisini. Hann spældi ikki "Blowin' in the wind", men hann spældi allar møguligar aðrar sangir.

Hatta var mín fyrsta ordiliga introduktión til Bob Dylan og hana eri eg glaður um. Haldi eg var eitt sindur heppin at upplivað slíkt á so ungum árum. Tí Bob er sanniliga eisini kryptiskur og mystiskur og fer ikki á pall fyri at undirhalda (meir um tað seinni). Men eg billi mær sjálvum inn, at eg á konsertini fekk eitt lítið innlit í heimin hjá honum, sum eg seinni kundi byggja víðari á. Og so mugu vit ikki gloyma "Blowin' in the wind". Ein forbiði góður sangur, sum eg dugdi á gittaranum.

Tann næsta Bob Dylan introduktiónin, ið gjørdi mun, var eitt sonevnt "mixtape". Eitt blandað kassettuband við Bob Dylan løgum. Mixtapes, blandaði bond við tónleiki, var sovorið sum tey brúktu í farnu øld, áðrenn brendar fløgur og mp3 fóru at gera um seg. Afturi í 80unum serliga, men eisini í 90unum. Eitt mixtape var nakað sum man gjørdi til vinfólkini hjá sær, til unnustuna ella okkurt sovorið. Man tók nakrar ávísar sangir uppá við einum ávísum endamáli (ella ongum) fyri eyga, og so gav man onkrum tað, sum hevði brúk fyri tí. Eg fekk eitt tílíkt mixtape í 98 ella 99 ella har á leið. Frá hvørjum? Ongum minni enn Meinhardi "Áðrenn Elvis" Jensen. Super nördinum úr Götu. Meinhard vitjaði onkuntíð pápa mín og við tíðini vitjaði hann eisini meg.
Á bandið vóru Bob Dylan sangir. Ikki bara tilvildarligar Bob Dylan sangir, men Bob Dylan sangir sum Meinhard hevði valt út. Ein best of fløga var eisini inni í myndini um tað mundið, og henni lurtaði eg eisini nógv eftir, men hetta her serliga úrvalið frá Meinhardi gjørdi ein ella annan mun. Har vóru góðir sangir á. Ikki sovornir sum koma á "best of" ella "greatest hits" útgávur, men sum alíkavæl eru bæði best of og greatest eitt ella annað. Í stuttum vakti hetta mín áhuga til at fara at granska diskografiina, katalogið, hjá Bob nærri. Og har er sanniliga nógv at taka av! (eg vil enn einaferð vísa til wikipedia greinina og almennu Bob síðuna omanfyri). Hetta merkir so, at Bob Dylan og hansara mongu góðu sangir, plátur og tíðarskeið hava fylgt mær seinastu 10 árini ella so.

Bono skrivaði fyri ikki so langari tíð síðan essay um Bob Dylan í Rolling Stone Magazine. Hann skrivar m.a. at ein orsøk til at honum dámar so væl Bob Dylan, er at tað finnast so nógvir av honum. Eg eri púra samdur. Har er "ein til hvønn tørv", kann ein freistast til at siga; tann samfelagsrevsandi, røddin hjá teim kúgaðu, hjá 60ara ættarliðnum, hjá the civil rights movement, sýru-rockarin við surrealistisku tekstunum, hin forelskaði, hin við hjartasorg, country sangarin, gospel sangarin, hin eldri vísi sum spælir kulan tíðarleysan tónleik o.s.fr.
Tað finnast nógvar ymiskar versjónir og ymiskir leiklutir, sum Bob hevur tikið á seg gjøgnum árini, tó uttan at binda seg niður til nakað ávíst. Gjøgnum tíðirnar hava nógv spjaldur verið uppi og vent; fyri hvørt tíðarskeið er eitt rák ella ein rørsla, ið vil seta sítt frámerki á hann og útnevna hann til galliónsfigur fyri eitt ella annað. Fyri ikki at gloyma miðlarnar, ið gjarna vilja hava tingini at vera so einføld, fýrkantaði og lættgloypilig sum gjørligt. Men hann hevur altíð noktað og sloppi sær undan hesum ymsu spjaldrunum og er farin víðari á listarligu lívsleiðini.

Síðani 1995 havi eg sæð Bob Dylan live fimm ferðir. Aðru ferð var á Roskilde Festival í 2001. Eg stóð frammarlaga og tað fór at oysregnað undir "Knockin' on heavens door". Tað var stórt. Triðju ferð var í fjør í Odense. Tað var eisini ein góð konsert. Hann spældi heili sjey sangir frá Modern Times (2006), sum eg hevði lurtað nógv eftir, og so ymiskt gott úr skjáttunið. Um tað mundið vóru vit í studio og innspældu til mína næstu plátu, sum vónandi kemur út í summar. Vit = Bogi á Lakjuni, Jens L. Thomsen, Høgni Lisberg og eg. Tóku okkum frí tað eina kvøldið og fóru til Odense á konsert. Meiningarnar okkara millum um konsertina vóru faktiskt stak ymiskar. Bob er ikki lættur at koma inn á. Ikki bara bara.

Fjóra og fimta konsertin vóru so nú um vikuskiftið. Og nú eru vit mestsum liðug við zoomingina og søguliga baksýnið og halda okkum nøkunlunda til júst farna vikuskiftið! Langt um leingi:

Tað byrjaði við at Solveig og eg bíløgdu atgongumerki til konsertina í Forum í gjárkvøldið. Vit bíløgdu longu í desembur. Fyri kortum fann eg so útav, at ein konsert eisini skuldi vera í Malmö kvøldið fyri. Fann útav tí, tí at Meinhard (har var hann aftur) skrivaði á Facebook og spurdi um eg ætlaði til Malmö eisini. Hugsaði eitt sindur um tað, og gjørdi av at fara. Vikuna áðrenn hetta vikuskiftið hevði eg tó eina uppgávu fyri, ið fór avstað við nógvari mentalari orku. Uppgávan snúði seg um elektroniskan tónleik, felt teoriina hjá Bourdieu og hvat veit eg. Tvs. Bob Dylan var ein annar heimur akkurát hesar dagarnar. Men uppgávan var innlatin og dagin eftir, leygardag, fór eg at hugsa meiri konsertina í Malmö. Royndi at fáa fatur í Meinhardi, men tað gekk ikki (nokkso ótrúligt og eitt sindur kul at onkur ikki er til at fáa fatur í nú á døgum, har alt og øll eru skrásett í høvd og reyv). Mundi í eini veikari løtu broytt meining, men gjørdi so av at fara alíkavæl.

Sá á Facebook at ein dani sum eg kenni, sum eitur Johannes Dybkjær Andersson hevði skrivað "BOB DYLAN WEEKEND!!!" í sítt status update. Hugsaði við mær sjálvum; "Jamen so fer hann allarhelst til Malmö". Johannes Dybkjær Andersson er tónleikari og manager og indie plátuídnaðarmaður um ein háls. Hann hevur í nógv ár spælt bass í bólkinum Lampshade og er giftur songkvinnuni Rebekka Maria Andersson, ið syngur í Lampshade og í electro popp verkætlanini As In Rebekkamaria. Eg spældi tvær kirkjukonsertir saman við Lampshade afturi í 2006 til eitt sovori Præ-SPOT tiltak í Århus. Tað var kul og tey vóru (og eru) fitt og fyrikomandi fólk. Vit vóru (og eru) á bylgjulongd onkursvegna, hóast tað sum oftast hevur gingið long tíð millum hvørja ferð vit hava hitst.
Eg sá at næsta tokið fór kl 18:22 og skundaði mær oman til bussin. Í bussinum ringdi eg til til Johannes og spurdi um hann fór til Malmö og um hann kundi siga mær hvussu eg slapp til Malmö Arena. Hann so gjørdi og vit avtalaðu at hoyrast seinni. Eg kom inn á Høvuðsbanagarðin í Keypmannahavn, keypti mær okkurt til matna og setti meg í tokið. Hevði ikki sitið meir enn 2 minuttir, so kom sjálvt sami Johannes brádliga inn gjøgnum hurðina. Vit heilsaðust og vóru glaðir at síggjast so skjótt aftaná telefonsamrøðuna. Toktúrurin til Malmö tók ein hálvan tíma og vit fingu práta dúgliga hesa løtuna og dagført hvønn annan.

Hetta síðusporið (toksporið) um Johannes kennist kanska óviðkomandi, men hang in there, tí tað er við at gerast stak viðkomandi! Johannes kundi nevniliga greiða mær frá, at hann síðani einaferð í heyst hevur arbeitt fyri SONY Records í Danmark, og hvat enn kulari er; hann tekur sær av útgávu av Bob Dylan í Danmark! Ikki hissini. Bob hevur jú givið út á Columbia/SONY Records í ein mansaldur. Og har arbeiðir Johannes so. Við øðrum orðum hevur hann tikið sínar arbeiðsroyndir sum indie tónleikari, manager og plátufelagsmaður og brúkt tær til at leita eftir starvi við. SONY beit á, tí tey leita eftir øllum at døma eftir fólki sum eru úr indie umhvørvi, sum hava royndir við tí og sum fyrst og fremst gera tað við alski til tónleikin. Altso minni kontór-slips-business hugburð, meira "vit gera tað tí vit elska tað". Ljóðar sum ein brúkilig strategi.

Johannes kundi m.a fortelja at eina viku aftaná hann var settur í starv, kom stjórin hjá honum inn á kontórið við einum "watermark" eintakið av Tell Tale Signs: the bootleg series vol. 8 savnsfløguni, ið kom út í oktober. Við greiðum boðum um at BARA hann, altso Johannes, slapp at lurta og at fløgan ikki skuldi út úr kontórinum aftur! Tí hetta var umleið ein mánaða áðrenn hon skuldi koma út alment, og tí var talan um eina sonevnda "watermark" fløgu.
"Watermark" merkir at um Johannes t.d hevði koyrt fløguna í telduna hjá sær og lagt tónleikin á harddiskin ella upploadað hann á internetið, so hevði FBI uppdagað tað í stundini og so hevði verið galin endi! So inntil almennu útgávuna lá fløgan goymd í einari skuffu á kontórinum hjá Jóhannes og hann tók hana einans fram at lurta eftir, tá hann var til arbeiðis. Sama skilið ger seg galdandi við nýggju Bob Dylan plátuni Together Through Life, ið kemur út síðst í apríl. Hana hevur næstan eingin hoyrt enn, uttan útvaldir fjølmiðlar og so hesi ávísu SONY plátufelagsfólkini, ið sita í hvør sínum landi og umsita útgávurnar hjá Bob. Og Johannes er ein av teimum, tvs. hann er tann einasti í øllum Danmark, ið hevur hoyrt nýggju plátuna! Tað er heilt ótrúliga kul, um ein er Bob Dylan fjeppari og Johannes kláraði eisini illa at goyma sítt "kid in a candystore" ovfærakæti. Í stuttum lýsti hann hetta sum eitt "drømmejob!" Eg skilji hann væl.

Sostatt var Johannes í Malmö í arbeiðsørindum, tí hann skuldi nevniliga syrgja fyri at ummælarin frá Gaffa slapp inn á Malmö Arena í øllum góðum, og so njóta konsertina fyri rest. Drømmejob indeed! :) Vit komu til tokstatiónina Malmö Syd, tóku ein taxa til Arenaina og eg keypti mær atgongumerki til konsertina. Vit kundu ikki sita sama stað, tí atgongumerkini hjá Johannes og co. vóru í einari aðrari sektión. Men eg fekk eitt fínt pláss har afturi. Talan var um sitikonsert, so eg kundi sita í friði og náðum og lurta eftir Bob. Saman við einum hópi av at síggja til fittum og niðri-á-jørðini Skåne búgvum og svium annars (sum eisini sóðu fitt út). Og so vóru Johannes og teir onkrastaðni í hópinum. Og Meinhard var eisini onkustaðni. Tilsamans eini 15.000 fólk, so ber yvir við mær um eg ikki bar eyga við teir.

Tá eg hevði sitið og bíðað í einar fimtan minuttir, kundi eg staðfesta at kola fløskan frá toktúrinum vildi út aftur (ella rættari; tað sum var í henni!) og so mátti eg so pent biðja fólk um at flyta seg, so eg slapp útaftur. Royndi meg við onkrum máli, ið helst kann rópast pseudo skandinaviskt ella okkurt í den dur! Í tí eg gekk inn aftur í stóra Arena hølið, dempaðust ljósini og eyðkenda annonseringin, ið hevur verið nýtt til hvørja konsert síðani 2002, hoyrdist í hátalurunum;

"Ladies and gentlemen please welcome the poet laureate of rock 'n' roll. The voice of the promise of the 60's counterculture. The guy who forced folk into bed with rock. Who donned makeup in the 70's and disappeared into a haze of substance abuse. Who emerged to find Jesus. Who was written off as a has-been by the end of the 80's, and who suddenly shifted gears releasing some of the strongest music of his career beginning in the late 90's. Ladies and gentlemen - Columbia recording artist Bob Dylan!"

Náddi akkurát at seta meg uppá pláss aftur, tá teir byrjaðu at spæla eitt lag, sum vísti seg at vera hvørki meir ella minni enn "Maggie's Farm". Eg nevaði spontant í loft, tá hann sang "I ain't gonna work on Maggie's Farm no more!"; NEI, tit kunnu ikki seta eitt ella annað yvirfladiskt klisturmerki á meg, NEI, tit kunnu ikki kategorisera meg bara soleiðis uttan víðari, NEI, eg ætli mær víðari! Soleiðis! Góð byrjan, góður hýrur. Eitt frálíka feitt lag. Ein video upptøka sæst her:


Næst var eingin minni enn "The Man In Me". Lagið er upprunaliga frá New Morning plátuni frá 1970, og fekk eina renæssancu í fantastiska kult filminum The Big Lebowski hjá Coen brøðrunum. "Take a woman like you to get through/To the man in me". Stórt at hoyra henda sangin live. (Dagføring: Her er ein video upptøka av sanginum live í Malmö:)

Øll konsertin var góð. Bob sang væl og røddin lá langt frammi í ljóðmyndini. Onnur hæddarpunkt vóru "High Water (for Charley Patton)", "Ballad of Hollis Brown", "Just Like A Woman", "The Lonesome Death of Hattie Carroll", "Highway 61 Revisited" og sum rosinan í pylsuendanum kom "Blowin' in the wind" í eini um-arrangeraðari swing líknandi útgávu. Góði gamli "Blowin' in the wind", ið eg lærdi meg at spæla á gittar afturi í '95. "Blowin' in the wind" er eitt fantastiskt lag við einum ótrúligum teksti. Onkur vildi helst sagt at hann er millum teir meira "bláoygdu" hjá Dylan (onkur var nokkso kyniskur tá hann segði tað). Men ein fantastiskur tekstur. Í Scorsese filminum No Direction Home um Dylan í 60unum, greiðir ein svørt songkvinna frá fyrstu ferð hon hoyrdi "Blowin' in the Wind" og orðini "How many years can some people exist/before they're allowed to be free?" Hon lýsir tað við orðunum; "It was inspirational music! Inspirational!" (eg endurgevi úr minninum, so fyrigev um eg finni eitt sindur uppá). Her er ein video upptøka frá konsertini:

Hinir sangirnir vóru eisini feitir og eg hevði hoyrt teir flestu fyrr. Men tað var super gott at hoyra allar aftur. Live. Sprell livandi og her og nú. Sat sum áður nevnt nokkso langt afturi til hesa konsertina, so eg sá ikki so væl hvat hendi á pallinum, men ljóðið var gott og hoyrdi eg tí tað sum hoyrast skuldi. Hetta gjørdist sostatt ein lurti konsert burturav. Kvøldið eftir skuldi vísa seg at vera eitt sindur øðrvísi í so máta.

Eftir lokna konsert keypti eg t-troyggjur til mín og Solveig og fór útum at leita eftir transporti heim. Hetta var ein nokkso roksut uppgáva, tí almennur transportur er (enn) ikki ordiliga komin til økið kring Malmö Arena. Nakrir bussar vóru settir inn, men tá túsundtals fólk skulu heim í senn, so tekur tað sína tíð at fáa øll avstað (tó at mong høvdu bil). Eitt sindur av óskili var tí einu løtuna, men eg endaði so í einum bussi sum koyrdi til "Centralen". Eg satsaði uppá at "Centralen" var buss og tok miðstøð í Malmö, og so var! Fann eitt tok til Keypmannahavn og um hálvgum tólv tíðina var eg komin uppá pláss aftur. Hvat síðani hendi hetta megnar leygarkvøld í tí Harrans ári 2009, er ein onnur søga.

(framhald í 2. Parti, har konsertin kvøldið eftir í Forum í Keypmannahavn verður til umrøðu).

Løgini, ið spæld vóru:
1. Maggie's Farm
2. The Man in Me
3. Watching the River Flow
4. When the Deal Goes Down
5. High Water (For Charley Patton)
6. Stuck Inside of Mobile with the Memphis Blues Again
7. Ballad of Hollis Brown
8. Just Like a Woman
9. Tweedle Dee & Tweedle Dum
10. Beyond the Horizon
11. Summer Days
12. The Lonesome Death of Hattie Carroll
13. Highway 61 Revisited
14. Like a Rolling Stone

Eykaløg:
15. All Along the Watchtower
16. Spirit on the Water
17. Blowin' in the Wind

3/4/09

A year of interesting albums - pt. 1: 2008

As radio host for faroese radio rock show "Rokkstovan" I have spent a lot of time listening to records. And if there was no radiohost gig (which there actually isn't at the moment since the show has been put on hold due to economical issues at the station), I probably would have listened to them anyway.

In a sudden attack of listmania I decided to pick my favourite albums, or at least the albums that caught my interest the most, and make a list for each year. I’m going to slowly work my way backwards in time. From here on I will start posting album lists for each year. Each blog will contain a list of about 10 to 15 albums that range from “awe-inspiringly excellent” to “interesting”. The selection will of course be extremely subjective and open to much debate. Leave comments if you want ☺

Am in no way saying that this is a definite list. Let's wait and see whether the albums represented here will stand the test of time. There might be changes made to the list in the future. If I come across a great album from 2008 that I haven't heard yet, that album might replace one of the listed albums. But this is it for now.

Please note that electronic music is likely to be underrepresented, since a lot of electronic artists release great singles while not doing much in the "cohesive album as a whole"-department. With a few notable exceptions. And those will be included. So here goes "A year of interesting albums - pt. 1: 2008". In no particular order except a sort of chronological one.

EDIT: Lindström's long-player Where You Go I Go Too has been added to the list.

Black Mountain: In The Future









2nd album from psychedelic Canadians who mix up 70's rock & stoner rock. What a brilliant blend.

Vampire Weekend: Vampire Weekend









Arty kids from New York make playful indie with a touch of afro pop (as if I know what that is).

Atlas Sound: Let The Blind Lead Those Who Can See But Cannot Feel









Brandon Cox is the singer in Deerhunter but this is his first widely available solo effort. Ambient laptop shoegaze pop. Good stuff.

The Mae Shi: HLLLYH









Experimental nintendo punk from California. Excellent band, excellent album. "Run to your grave" just might be the best song of 2008.

Bon Iver: For Emma, Forever Ago









Beautiful, haunting singer/songwriter stuff written in a cabin somewhere. This guy can sing!

Teitur: The Singer









This one too! Faroese songsmith raises the bar with a bunch of interestingly arranged tunes.

Portishead: Third









First album in 11 years & what a return! Without a doubt the album that I listened to the most last year.

Nick Cave & The Bad Seeds: Dig, Lazarus, Dig!!!









Middle age seems to be a whole lot of fun if your name is Nick Cave (see Grinderman for further proof). A cool rock album.

Fleet Foxes: Fleet Foxes









Beautiful rural folksy indie from the label that gave us Nirvana, Band of Horses & The Shins (Sub Pop).

The Black Angels: Directions To See A Ghost









Psychedelic rock that invokes the weirdness of the 60's. And it's not only because the band name refers to a Velvet Underground song. This is the real deal. Not sure I want to do the drugs but the music is breathtaking!

Boys In A Band: Black Diamond Train









Kick ass cowboy rock from the Faroes. The title track is also a contender for "song of the year".

Lulu Rouge: Bless You









Great danish dub/electronica outfit. Atmospheric stuff. Sounds a bit like dark (& hot) chocolate. Also go see them live while eating ice cream covered in dark chocolate. It's worth it.

David Byrne & Brian Eno: Everything That Happens Will Happen Today









Two geniuses at work. They seem to make a big deal out of this being "electronic gospel". Actually it's quite laidback songwriter stuff with electronic flourishes. Byrne is an amazing singer.

Bob Dylan: Tell Tale Signs: The Bootleg Series Vol. 8








Speaking of geniuses...a goodie bag from the Bob.

Starflyer 59: Dial M









Jason Martin is a hero, from California & a really, really good songwriter.

HOGNI: hare! hare!








Singer/songwriter Hogni takes a left turn & goes roots pop on his new album! A collection of short concise no-nonsense songs.

Kollslíð & Sverrisson: Dreymaspøl








Folk music with thoughtful, poetic lyrics in faroese. Kári Sverrisson & Hans Jákup Kollslíð have been working on/off on this album since the early 90's. It's out now and it was worth the wait.

Lindström: Where You Go I Go Too











Norwegian nu-disco producer Lindström's absolutely brilliant long-player Where You Go I Go Too. It baffles me that I decided not to let this album make the list in the first place. The title track is almost 30 minutes long and it is an epic & cosmic space disco journey. The other two tracks (15 and 10 minutes long) are also great. A lot of the music sounds Tangerine Dream inspired but with disco rhythms at it's base. So good. Since this was left out the first time around I'll let the album cover be slightly larger than the others in this post (the unofficial explanation: I can't figure out how to make it any smaller than this). That's Lindström's friendly grin on the cover. I'd be smiling like that too if I made albums like this. Earlier this year he released his collaboration with singer Christabelle, the likewise brilliant Real Life Is No Cool (2010).

3/2/09

Thoughts on Music pt. 1 (Arnold Schönberg)

This is the first in a series of blogs where I will post...well...you guessed it; thoughts on music! And most of them (or maybe all of them) won't even be mine! Writing about music is a weird activity, but sometimes I stumble upon writing that seems to say something essential, provoking and/or witty about music. These blogs will contain stuff that I stumble upon on the internet, in magazines, books & study related material.

First up: Arnold Schönberg (1874-1951). According to Wikipedia: "He famously developed twelve-tone technique, a widely influential compositional method of manipulating an ordered series of all twelve notes in the chromatic scale. He also coined the term developing variation, and was the first modern composer to embrace ways of developing motives without resorting to the dominance of a centralized melodic idea".

To understand the very nature of creation one must acknowledge that there was no light before the Lord said; “Let there be light”. And since there was not yet light, the Lord’s omniscience embraced a vision of it which only His omnipotence could call forth.
We poor human beings, when we refer to one of the better minds among us as a creator, should never forget what a creator is in reality.

A creator has a vision of something which has not existed before this vision. And a creator has the power to bring his vision to life, the power to realize it.

In fact, the concept of creator and creation should be formed in harmony with the Divine Model; inspiration and perfection, wish and fullfilment, will and accomplishment coincide spontaneously and simultaneously. In Divine Creation there w
ere no details to be carried out later; “There was Light” at once and in its ultimate perfection.
Alas, human creators, if they be granted a vision, must travel the long path between vision and accomplishment; a hard road where, driven out of Paradise, even geniuses must reap their harvest in the sweat of their brows.

Alas, it is one thing to envision in a creative instant of inspiration and it is another thing to materialize one’s vision by painstakingly connecting details until they fuse into a kind of organism.

Alas, suppose it becomes an organism, a homunculus or a robot, and possesses some of the spontaneity of a vision; it remains yet another thing to organize this form so that it becomes a comprehensible message “to whom it may concern”.
"
-Arnold Schönberg, “Composition With Twelve Notes”, 1941