7/6/17

G! 2017

G! Festival. Mynd: Ólavur Frederiksen.
Í fjør gjørdi eg ein playlista við G! tónleiki, og í ár havi eg fingið onkra áheitan um at gera ein playlista fyri 2017. Tað tími eg væl, so her er ein G! 2017 playlisti (eisini embeddaður niðast) og nakrar reglur til hvørt navn/lag. Tað er ein sonn frægd at sleppa at lurta og seta saman tónleik úr eini so tónlistaliga sannførandi skrá. So er tað sagt!

Bombino: "Timtar (Memories)"
Í fjør spældu Songhoy Blues eina fenomenalt góða G! konsert. Teir eru úr Mali í Vesturafrika, og í ár hevur G! bókað eitt annað navn úr somu región. Gittarleikarin og sangarin Bombino kemur nevniliga úr grannalandinum Niger. Fleiri munnu kenna bólkin Tinariwen, ið eru av Tuareg fólkinum í Niger. Bombino er av sama fólki og spælir eisini lívgandi oyðimarkar blues. Fantastiska kul.

Bilderbuch: 'Baba'
Týsktmæltur skrappur rokkur við elektroniskum broddi. Úr Eysturríki! Nýggjasta útgávan Magic Life (2017) er væl frágingin við stuttligum og eginsomum tónlistaligum samansetingum. Higartil eru stakløgini 'Bungalow' 'Baba', 'Sweetlove' og 'Erzähl Deinen Mädels Ich Bin Wieder In Der Stadt' útkomin. Størsta hittið er 'Bungalow', men her á playlistanum er 'Baba' sloppin uppí part. Frálíkt lag.

Fil Bo Riva: 'Francis'
Fil Bo Riva tók síni fyrstu fet sum gøtutónleikari. Uppvaksin í Romm og búði á ungum árum í Dublin. Melodiskt og orkumikið og um dagarnar ferðast hann um alt Evropa og spælir konsertir. Næsta vikuskiftið í Gøtu.

Reykjavíkurdætur: 'Hæpið'
Íslendsku nøvnini á G! hava altíð verið nakað fyri seg. Reykjavíkurdætur er eitt feministiskt rapp kollektiv. Hipp hopp hevur traditionelt verið ein mannfólkadominera sjangra, og tí er tað feitt við einum mótspæli. Áherðslan á kollektivið - limirnir eru millum 15 og 20 í tali - stendur í greiðari andsøgn við tað egosentriska og sjálvhevjandi, ið ofta eyðkennir hipp hopp. Feitt rapp, skrappir instrumentals og gott umdømdi sum livebólkur.

Mynd: Kristfríð Tyril/MOMO.

MØ: 'Kamikaze'
Karen Marie Aagaard Ørsted við artistnavninum MØ breyt í gjøgnum altjóða á Major Lazer/DJ Snake lagnum 'Lean On' frá 2015. Síðani eru fýra stakløg komin í egnum navni, ið øll vera á aðru plátuni hjá henni. 'Final Song' er helst størsta solohittið higartil, men her havi eg valt hin super fangandi 'Kamikaze'. Á konsertum offrar MØ seg eisini sum ein annar kamikazepilotur (!), og hesum fingu vit sjón fyri søgn fyri á ársins Northside festivali.

Orka feat. LV: 'Dimmalætting (extended mix)'
Vað er fyrsta techno plátan frá einum føroyskum artisti. Hon er instrumental, minimalistisk og prosess orienterað. Her verður skorið inn á bein og brotið upp úr nýggjum. Djarvt, treytaleyst og djúpt hugfangandi. Havi frætt at konsertin á G! verður nakað heilt serstakt. Tað eru tey bæði Jens L. Thomsen og Francine Perry/La Leif, ið manna Orka live.

Son of Fortune: 'Gróðarbotnur'
Góður og inniligur rokkur frá Son of Fortune a.k.a. Benjamin Petersen, Mikael Blak og Jan Rúni Poulsen. Plátan inniheldur fleiri góð riffrokkløg, men akkurát hetta lagið leggur á annan bógv. Niðurlagið hevur stadion potentiali, og kortini er einki bombastiskt og uppgjørt við hesum. Stadion rokkur í stovuhædd!

Sleeveface mynd frá 2014 við framúrskarandi savnsplátuni Songs of Kristofferson.

Kris Kristofferson: 'Help Me Make It Through The Night'
Kris Kristofferson er einki minni enn ein legenda. Seinast eg var á konsert hjá honum var í Høllini á Hálsi fyri 10 árum síðani. Tá var hann einsamallur á palli við gittara og sterkum sangum. Soleiðis verður eisini á Gøtusandi, har lagt er í ovnin til eina dýrabæra løtu. Um ein hevur seriøsan áhuga fyri amerikanskari sangskriving, so er Kris obligatoriskur. Hann telist uppí eitt úrvalslið saman við eitt nú Hank Williams og Bob Dylan.

Monophonics: 'Lying Eyes'
Gjøgnumført psykedeliskt soul úr San Francisco, Kalifornia. Ljóðið er heitt, rátt og organiskt og søguligir tættir úr Motown, Stax o.a. spríkja fram úr rillunum. Og so bera teir orð fyri at vera ein framúr live bólkur.

Suspekt: 'Står Stadig'
Eitt stuttligt er, at Suspekt hava samplað Monophonics lagið 'Promises' á 'Står Stadig', og nú spæla bæði nøvnini á sama festivali. Hetta er eisini eitt gamalt trikk í hipp hopp bókini at sampla úr soul, funk og disco tónleiki. Suspekt fara óivað at gera ein ordans malør á Gøtusandi.

200: 'Sangurin um integritet og at selja sína sál'
Tað soul kenda heldur áfram í punk hami á playlistanum, tí 200 hava meir enn einaferð roynt seg við soul. Hetta kom av álvara undan kavi á Vendetta (2012) og aftur á Reytt Pass (2016), og tað klæðir teimum. Hesin sangurin er mikið kølin og soulsystrakór frá "The Stina Singers" leggur dám á. Sum eg segði við árslok: "Reytt Pass er ein fresandi tvørskurur gjøgnum føroyska dupultsamleikan."

Mynd: Beinta á Torkilsheyggi.

Iron Lungs: 'Andromedan'
Math-art-core av Skálafjørðinum! Iron Lungs eru eitt av originalastu føroysku málmsnøvnunum og live eru í teir í serflokki. Okkurt avantgardistiskt og egið er yvir tónleikinum. Enn er bert eittans staklag útkomið, og tað skal sjálvandi við her.


Elinborg: 'Stormar'
Elinborg úr Gøtu hevur eina serstaka nervu, og hetta lagið fer undir húðina hjá mær. Higartil eru tvær EP'ir komnar frá Elinborg, og fyrr í ár komu tær út saman á LP'ini Landið Sum Ongin Sær/Spor á plátufelagnum Tutl. Tað er góður stílur! Manningin frá EP'unum verður sum skilst við á G! konsertini.

Teitur: 'Sleeping With The Lights On'
Teitur framførir Poetry & Airplanes í fullari longd. Tann plátan var ein eygnaopnari fyri mong okkara. Hon var tann fyrsta av sínum slag í føroyskum høpi, og hon setti gongd á spennandi og inspirerandi yrkisleiðina hjá Teiti. Eisini hevur hon verið kelda til íblástur hjá mongum. Feitt høvi at kunna hoyra hesa útgávuna í fullari longd við fullmannaðum bólki. Byrjanarlagið 'Sleeping With The Lights On' hevur altíð verið ein persónligur favorittur.

Benjamin Rajani: 'Naked Man'
Frá einum altjóða viðurkendum sangskrivara til ein spildurnýggjan. Benjamin Rajani er nýggjasta skotið á føroysku sangskrivarastammuni. Tónlistaliga eru tilsipingar til eitt nú Sufjan Stevens og americana av ymsum slag. Evnini at smíða løg eru greið, alt er væl úr hondum greitt og hjartað er á røttum stað.

Mynd: Kristfríð Tyril/MOMO.

Desert Mountain Tribe: 'Take a Ride'
Psych-rokkur í slekt við Black Angels, Black Rebel Motorcycle Club, Spacemen 3, The Who, Velvet Underground o.a. Eisini er ein farri av hypnotiskt repetitivum krautrokki yvir tí. Sangarin og gittarleikarin í bólkinum er breti, meðan rútmusektiónin er týsk. Tað gevur perfekta meining. Plátan Either That Or The Moon gyppar dintil, og alt bendir á eina potentielt bergtakandi liveuppliving.


Asyllex: 'Sodom'
Mær hevur dámt henda bólkin síðani eg hoyrdi teir fyrstu ferð á Wacken Metal Battle í 2013, og í ár vunnu teir loksins. Nú eisini við nýggjari fløgu í skjáttuni. Suðuroyarthrash sum tað eigur at vera.

Hans Andrias: 'With You I'll Be Alright'
Hans Andrias vakti ans fyrstu ferð eg hoyrdi hann. Tað var við lagnum 'Hell Hounds', har hann hevði allierað seg við Bunkaramennirnar Benjamin Petersen, Mikael Blak og co. Hann hevur eitt serstakt viðbrekni, ið hann dugir at samskifta við síni rødd, og hann dugir eisini at skriva vakrar sangir. 'With You I'll Be Alright' er eitt gott dømi um tað.

Danny & The Veetos: 'Stúr Ei Meir'
Dámligir fýrar, ið skriva dámligar sangir. Hans Andrias og Danny & The Veetos umboða eitt nýtt rák ella kapitul innan tónleik úr Klaksvíkini. Bæði nøvnini hava fangað ein ávísan folk tíðaranda og megna at umseta hann til viðkomandi tónar. Herfyri var eg í Mentanarkaféini í ÚF og gjørdi eina greining av av tónleiki úr Klaksvík. Har vera hesi nøvnini sett í eitt størri søguligt høpi, og tí loyvi eg mær at umrøða tey saman her.

Baskery: 'Cheerless Leaders'
Tríggjar svenskar systrar, ið fluttu til L.A. at jagstra dreymin. Greta, Stella og Sunniva Bondesson spæla americana við grunge broddi. Sjálvar lýsa tær stílin sum "killbilly", "mud-country" og "banjo punk". Eitt er vist: evnini fornokta seg ikki og Baskery hava túrað víða hvar báðumegin Atlantshav. Tað skuldi boðað frá góðum.

Konni Kass: 'Time'
Eg spæli við her og eri tí inhabilur at siga nakað sum helst. Restina mást tú tí sjálv/ur meta um, góði lurtari/lesari.

Alphaville: 'Forever Young'
Alphaville á Gøtusandi! Plátan Forever Young (1984) er ein varði í 80'ara synth poppi/new wave og var við til at byggja brýr millum elektroniskan tónleik og meginstreymspopp. Haðani stava hittini 'Sounds Like A Melody', 'Big in Japan' og ógloymandi heitislagið 'Forever Young'. Ein ultimativ 80'ara ballada, ið m.a. var nýtt sum soundtrack til "prom dance" senuna í kultfilminum Napoleon Dynamite (2004).

Svartsinn: 'Yearning'
Leygarkvøld verður Upp Við Hornunum í Fjósinum við Asyllex, Iron Lungs, Svartmálm, Necrolepsia og Jürghinn. Norski dark ambient artisturin Svartsinn kemur at diska millum bólkarnar! Tað er norðmaðurin Jan Roger Pettersen úr Trondheim í Noregi, ið stendur handan Svartsinn. Sjálvur lýsir hann tað sum "Dark & obscure ambient since 1999". Dark ambient, hvat er tað? Jú, tað er nakað virkelitt, skal eg siga tær, men lurta nú eftir lagnum, ið endar playlistan við lít, tí so fært tú eina mynd. Enjoy!


7/2/17

I Feel Love 40 ár (plátuhandlar á leiðini #1)

Mítt tólvtumma eintak av legendariska 'I Feel Love'.
Í dag eru akkurát fjøruti ár síðani, at slóðandi elektroniska disco lagið 'I Feel Love' var útgivið hin 2. juli 1977. Donna Summer sang fyri, og Giorgio Moroder, Pete Bellote v.fl. stóðu fyri framleiðsluni. Í 1977 var disco framvegis ein sjangra, ið var merkt av "siðbundnari" instrumentering, tvs. trummur, bassur, gittari, blásarar, kór og ein rúgva av strúkarum. Røturnar í soul og gospel tónleiki vóru greiðar. 'I Feel Love' peikaði tó á eina heilt aðra slóð. Alt tað skreytmikla úr siðbundnum disco var skavað burtur, og ístaðin myndaðu streymlinjaðir synthesizarar, mekaniskir sequensarar og programmeraðar trummur ljóðmyndina við sensuellu røddini hjá Donna Summer sveimandi omaná.

Innspælt var í Musicland Studios hjá Giorgio Moroder og co. í München í Týsklandi, og lagið hevur eisini ein greiðan evropeiskan dám við drøgum úr Kraftwerk'skum proto-techno og italo disco (Moroder kom upprunaliga úr norður-Italia). 'I Feel Love' er gamaní eitt disco lag, men tað fráboðaði so sanniliga eisini næstu áratíggjuni innan elektroniskan dansitónleik. Synth popp, house, techno o.m.a. Tað er hugtakandi hvussu futuristiskt og frískt lagið ljóðar enn tann dag í dag. Ein snøgt sagt hypnotisk samanrenning millum syntetiskar klangir, elektronisk beats og discodivasang.
David Bowie hevur einaferð greitt frá, hvussu Brian Eno ein dagin í Berlin tíðini kom rennandi inn í studio, og proklameraði "I have heard the sound of the future". Í hondini hevði hann eitt eintak av tólvtummastakplátuni 'I Feel Love' eftir Donna Summer og Giorgio Moroder. Eno koyrdi plátuna frá og segði víðari "This is it, look no further. This single is going to change the sound of club music for the next fifteen years." Bowie hevur viðmerkt, at hetta var meira ella minni satt.

Í sambandi við fjøruti ára dagin hevur Pitchfork eina fína grein um søguna handan lagið:

"...its impact reached far beyond the disco scene in which singer Donna Summer and her producers Giorgio Moroder and Pete Bellotte were already well established. Post-punk and new wave groups admired and appropriated its innovative sound, the maniacal precision of its grid-like groove of sequenced synth-pulses. Even now, long after discophobia has been disgraced and rockism defeated, there’s still a mischievous frisson to staking the claim that “I Feel Love” was far more important than other epochal singles of ’77 such as “God Save the Queen,” “Sheena Is a Punk Rocker,” or “Complete Control.” But really it’s a simple statement of fact: If any one song can be pinpointed as where the 1980s began, it’s “I Feel Love.”"
Third Eye í Canterbury, Onglandi.
Third Eye í Canterbury (plátuhandlar á leiðini #1)
Søgan um 'I Feel Love' er ikki bara søgan um lagið sjálvt, men eisini um tá eg loksins fann eitt eintak av tólvtummastakplátuni eftir áralanga leitan. Hetta hendi í plátubúðini Third Eye í Canterbury í Onglandi í november 2015. Eg og Solveig vóru stødd í býnum, tí Solveig fekk prógv handað frá University of Kent, har hon var liðug við sín master í listasøgu. Vit spákaðu okkum ein túr runt í miðbýnum, og Solveig vísti mær runt í hesum áhugaverda, søguliga og hugnaliga býi. Á høvuðsgøtuni St. Peter's Street komu vit framvið handlinum Third Eye, og vit stungu høvdini innum. Fremri parturin av avlangu hølunum var tattovør og klædnahandil, og fórt tú longur inn, komst tú til plátusektiónina. Tað loysti seg eisini, tí her var mangt og hvat at finna, og fryntligi og prátingarsami handilssveinurin og plátunørdurin Paul tók væl ímóti.

Eg bar skjótt eyga við eina tólvtummastakplátu av júst tí klassiska disco/proto-techno lagnum 'I Feel Love' hjá Donna Summer. Patrick Cowley gjørdi eitt 15 minuttir langt remix fyrst í 80'unum, og tað er á A síðuni meðan ein styttri edit útgáva er á síðu B. Eg hevði sum vera man ynskt mær plátueintak av júst hesi útgávu í langa tíð. Eg spurdi, um eg kundi sleppa at lurta eftir stakplátuni, og tað var gamaní. Paul fann ein gamlan mobilan plátuspælara fram, og so var lag á manni at lurta. Solveig fór víðari at gera ymisk ørindi, og eg var verandi. Helst sá hon tekin í sól og mána um, at hetta fór at taka eina góða løtu.

Vit báðir Paul og eg prátaðu dúgliga í ein góðan tíma, og endin var, at Paul skavaði eina heila røð av Moroder plátum og verkætlanum fram í ljósmálan. Eg fór avstað við ikki færri enn seks plátum: fýra, ið høvdu við Moroder at gera, eini Kraftwerk stakplátu og so eini Stryper (!) plátu, ið eg bara mátti keypa orsaka av miklum kult virði. Ikki er tað gerandiskostur at finna bæði Summer/Moroder og Stryper í eini og somu plátubúð!
Eitt rættiligt hál var gjørt í Third Eye hendan dagin.
Dagin eftir var stórsligin prógvhandan í Canterbury Cathedral, og morgunin eftir gekk leiðin víðari til Dublin í Írlandi, har vit skuldu vitja í nakrar dagar. Eisini her gingu vit nógvar góðar túrar, og so fóru vit eisini á tvinnar U2 konsertir (men tað er ein onnur søga).

P.S. Ein íslendingur, Þórir Baldursson, leikar annars við á 'I Feel Love'. Eg havi einaferð spælt á eitt hammond orgul sum hann plagdi at eiga, hetta var á spælistaðnum Græni hatturinn í Akureyri, og eg fekk at vita frá leiðaranum Hauki, at Baldursson plagdi at kalla hammondorglið "Drotningin". So er tað ikki eftir at siga.
Klárur at spæla konsert við Høgna Reistrup á Græna Hattinum 2012. Til vinstru sæst "Drotningin", hammondorglið hjá Þórir Baldursson, ið spældi við á 'I Feel Love' á sinni. Mynd: Ísak Sambleben.
P.P.S. Eg skrivaði einaferð minningarorð um Donna Summer. Tað kann lesast her.

P.P.P.S. Her er eitt DJ miks einans við Giorgio Moroder framleiddum tónleiki (inniheldur m.a. trý Donna Summer løg inkl. 'I Feel Love'). Spælt og upptikið í Sirkus í juli 2012: