12/27/14

Regin Dahl – tónaskald í útlegd

Regin Dahl 1918-2007. Foto: Hans Christophersen
(Henda greinin stóð á prenti í 'Mentan' í Sosialinum t. 12.12.14. Hon snýr seg um nakað av tí sum eg granskaði í mínum kandidatspesiali í tónleikavísindi á Københavns Universitet).

Tónaskaldið, sangarin og yrkjarin Regin Dahl var føddur í Havn í 1918. Hann vaks upp í einum landi, ið var merkt av tjóðskaparligu rákunum úr Evropa í 19. øld, og av ítøkiligu samfelagsstøðuni, sum var, at politiska yvirræðið lá í Danmark.

Dahl var partur av fyrsta ættarliðnum av føroyskum sangtónaskøldum. Av øðrum týdningarmiklum tónaskøldum frá hesum ættarliðnum finna vit Jógvan Waagstein (1879-1949), Petur Alberg (1885-1940) og Hans Jákup Højgaard (1905-1992). Hóast Dahl er yngri og eisini partvíst brýtur frá hinum tónleikaliga, so tykist hann á mangan hátt drivin av tí sama grundarlagnum.

Sangtónaskøldini og tjóðskaparstrembanin
Sangtónaskøldini komu nevniliga fram í eini tíð við broytingum, m.a. orsakað av skiftinum frá eini í høvuðsheitum munnligari tónleikasiðvenju við kvæðum, kingo o.ø., til eina nýliga innflutta instrumentala siðvenju. Í kjalarvørinum av tjóðskapartilgongdini í seinna helmingi av 18. øld fóru føroyingar undir at yrkja á føroyskum, og í fyrstuni vóru nógv útlendsk løg nýtt, tá yrkingarnar skuldu syngjast. Sangtónaskøldini byrjaðu tó at smíða egin løg til føroysku yrkingarnar. Dahl fekk í stóran mun íblástur frá Jógvani Waagstein, ið hevði týdning fyri hansara tónlistarligu menning. Í ummæli av songbók hjá Waagstein í Dagblaðnum í 1946 lýsir Dahl hvussu nívdur hann er av, at føroyingar eiga so fá løg, og hvussu hetta fær ein at “…liggja langar nætur óvvekraður og bína móti gráum degningi.”

2. veraldarbardagi
2. veraldarbardagi fekk avgerðandi týdning fyri bæði Føroyar og Regin Dahl. Dahl fór niður á Sorø Akademi at lesa á ungum árum, og tá kríggið brast á, endaði hann í óætlaðari útlegd, tí honum barst ikki at sleppa heim til Føroya. Tá kríggið var av, hevði hann grundfest eina tilveru í útlegd í Danmark. Her gjørdist hann partur av innara kjarnanum í tíðarritinum Heretica, sum var slóðandi í donskum bókmentum í eitt árabil. Manningin á Heretica flutti seinni yvir á Gyldendal, har Dahl var settur í starv sum ráðgevi. Hóast hann var búsettur í Danmark og var partur av bókmentaumhvørvinum har, helt hann fast við at yrkja á føroyskum sum útlagin yrkjari í Danmark. Útlegdin gjørdist ein lívlong tilvera í Danmark, og Dahl var eisini málsliga í útlegd, í og við at hann ikki hevði gerandismálið í Føroyum inni at sær, men konstrueraði og dyrkaði ístaðin sítt egna mál. Útlegdin gjørdist eitt høvuðstema í hansara yrkingum.
Eftir kríggið bar ikki til hjá føroyska samfelagnum at venda aftur til politisku støðuna, ið gjørdi seg galdandi undan krígnum, og eitt nýtt tíðarskeið í føroyskum politikki byrjaði. Samstundis sæst hvussu tjóðskaparliga strembanin frá fyrst í 20. øld var tikin uppaftur í ártíggjunum eftir kríggið. Í 50’unum sóust fyrstu dansifeløgini í Føroyum, og Útvarp Føroya var stovnað í 1957. Útvarpið fekk stóran savnandi týdning fyri føroyska mentan, harundir eisini tónleikamentan. Í 60’unum var harumframt farið undir at innsavna og skjalfesta føroyska fólkamentan.

Regin Dahl sum fólkatónleikari?
Tónleikaliga talað var Dahl gjørdur viðkomandi av føroyskum lesandi í Mentanargrunni Studentafelagsins í Keypmannahavn. Hesi tóku stig til umfatandi upptøkur, ið vóru gjørdar í Wifoss Studio á Frederiksberg yvir fimtan dagar frá 1971 til 1977. Upptøkurnar eru ráar og ólidnar, og bera fyrst og fremst brá av skjalfesting. Hetta at skjalfesta fólkatónleik var eitt av eyðkennunum í teirri folk revival, ið var ein grundarsteinur undir fólkatónleikabylgjuni, ið spratt í USA í 60’unum, við nøvnum sum eitt nú Pete Seeger, Woody Guthrie, Bob Dylan v.fl. Hóast vit mangan seta 60’ini í samband við ungdómsuppreistur og eina avnoktan av tí gamla, so var folk rørslan í stóran mun merkt av eini dyrkan av ruralum virðum, har mong nettupp ynsktu at fara aftur til tað gamla og bygdaliga. Líknandi tendensir síggjast millum føroysk lesandi í umhvørvinum kring Mentanargrunnin síðst í 60’unum og fyrst í 70’unum. Í 1971 útgav grunnurin sjálvnevndu LP’ina hjá Harkaliðnum, har bólkurin tulkar úrvald kvæði, vísur, Waagstein sangir o.a. sum grundtilfar í einum modernaðum fólkatónleikaligum úttrykki, við íblástri frá folk bylgjuni úr 60’unum. Henda og aðrar útgávur frá tíðini kunnu fatast sum ein føroyskur parallellur til rákið í USA og aðrastaðni. Fyrsta Dahl útgávan á Mentanargrunninum var Lukkurímur og fagnaðarljóð frá 1972, síðani Barnarímur í ‘74, og 4 vísur – úr veitslugávuni í ‘76.
Bokssettið Atlantsløg (Tutl, 2005) inniheldur savnaðu Dahl upptøkurnar á 25 fløgum. Sámal Blak teknaði, Niels Arge Galán setti upp.
Diasporiska tónaskaldið Dahl
Í kanningini av sangtónaskaldinum Dahl sæst, at kvæðasiðvenjan og tjóðskaparliga sjálvsfatanin mynda hugsjónarliga upphavsstøðið fyri hansara virki sum tónaskald. Dahl nýtti ikki nótar í sínari kompositión, og hansara verk var fyrst og fremst skjalfest umvegis tær umfatandi upptøkurnar. Sostatt er hann eyðkendur av einari dupultari støðu, har hann bæði peikar aftur á eina munnliga siðvenju, og samstundis peikar á eina nútíðar tøkniliga treytaða siðvenju, har útbreiðslan av tónleikinum fer fram umvegis útvarp og LP útgávur.
Reint tónlistarliga er Regin Dahl torførur at seta í bás, tí hann nýtir eitt breitt úrval av tónlistarligum úttrykkum í sínum listabúna. Tó kann staðfestast, at hann sum áður nevnt verður fataður og móttikin í einum fólkatónleikaligum samanhangi millum føroysk lesandi í Keypmannahavn. Sostatt kann sigast, at tjóðskapartilgongdin í ártíggjunum aftaná 2. veraldarbardaga saman við ungdómsuppreistrinum í 60’unum skapa møguleikarnar fyri, at Regin Dahl verður “uppdagaður” sum tónaskald og sangari í útlegd. Hesin diasporiski fólkasangarin, ið heldur fast við sítt móðursmál og syngur sangir úr einum mistum heimi, verður hervið enduruppdagaður og peikar við sínum úttrykki aftur til okkurt upprunaligt, ið er vert at varðveita.
Tað er ymiskt hvussu fólk hava tikið ímóti hesum úttrykki í Føroyum, og mær tykir at eitt slag av “kognitivum dissonansi” tekur seg upp millum føroyingar við skúlaðari tónleikabakgrund, tá tey hoyra Regin Dahl. Hetta kann m.a. hava sítt upphav í, at Dahl hevur verið í útlegd frá tónleikalívinum í Føroyum. Hann hevur ongantíð verið partur av nakrari kórsiðvenju ella líknandi. Úr hesi útlegdini syngur hann elegiskar sangir um eitt ófáiligt fortíðar Føroyar, ið stendur sum týðiligur mótsetningur til gerandisliga samfelagslívið í Føroyum. Umfatandi talið av yrkingum, ið Dahl hevur sett tónar til, stavar í stóran mun frá fyrra helmingi av 20. øld. Vit eru von við at hoyra hesar yrkingar sungnar av t.d. kórum ella vandum solistum. Tá er tað greitt øðrvísi at hoyra frítt fabulerandi troubadourin Dahl sita við klaverið og syngja yrkingarnar, púra leysur av allari gerandissiðvenju.

Tað tjóðskaparliga og hvat so?
Regin Dahl var millum fyrstu sangtónaskøld í Føroyum, og ein drívmegi hjá honum var at gera føroysk løg til føroyskar yrkingar, við støði í eini tjóðskaparligari sjálvsfatan. Kortini er tað umráðandi at leggja áherðslu á, at tað at tvíhalda um eina fatan av Regin Dahl út frá tí tjóðskaparliga ikki veitir eina betri fatan av honum sum tónaskaldi. Tað er heldur í útlegdini og í diaspora samleikanum, at boð uppá viðkomandi lýsingar kunnu finnast.
Tó má eisini staðfestast, at føroysk tjóðskaparstremban í 20. øld hevur havt stóran týdning fyri tónaskaldið Regin Dahl. Tjóðskaparstrembanin í tíðini kring undanfarna aldarskiftið legði lunnar undir tær umstøður, ið høvdu við sær, at hann fór undir at smíða løg. Uppafturtøkan av tjóðarskaparstrembanini í ártíggjunum aftaná kríggið skapaði síðani umstøðurnar fyri, at Dahl var “uppdagaður” í einum fólkatónleikaligum samanhangi í Keypmannahavn fyrst í 70’unum. Í teim eftirfylgjandi ártíggjunum hava vit sæð royndir at etablera Regin Dahl sum eitt slag av undangongumanni fyri føroyskar fólkasangarar. Hetta var endaliga staðfest við útgávuni av umfatandi bokssettinum Atlantsløg frá 2005, hvørs áskrift m.a. lýsir Dahl sum “okkara stóri troubadourur”.
Greinin í Sosialinum

11/21/14

Futuristic Friday #4

The 4th installment in my #FuturisticFriday series features R.E.M. (!)

Yes, you read that correctly. But we're not talking the Athens, Georgia indie/college radio rock band that got world famous in the 90's, but the Italo disco act of which very little is known: the Italian R.E.M.

Nobody knows who was behind the project other than that it's Italian. They made one single in 1983 called Computer Communication with a looong A-side and a slightly shorter remix on the 2nd side. While the track is extremely simplistic and minimal I do find it to be rather hypnotic and fascinating. There's a computerized voice talking over the groove. I like the fact that noone knows anything about this little mystery project. Maybe they're communicating from the future? Enjoy.

9/26/14

Futuristic Friday #3

The 3rd installment in my #FuturisticFriday series features Dexter Wansel.

Dexter Wansel was involved with the mighty Philadelphia Records in the mid-70's and helped develop the Philly sound with Gamble & Huff and others. In 1976 he released the soul/funk/r'n'b album Life on Mars. The album has a vaguely unifying concept of space and sci-fi. It's groovy stuff and the title track featured here is great. As I mentioned in my first post there was a certain conjuncture in the 70's between disco/popular music on the one hand and sci-fi and space travel on the other and these things are most certainly reflected in 'Life on Mars'. Enjoy!

9/19/14

Futuristic Friday #2


The 2nd installment of #Futuristicfriday features Logic System!

Logic System is the project of Japanese musician, arranger, computer programmer and studio technician Hideki Matsutake. He was assistant to Isao Tomita in the early 70's and worked with Yellow Magic Orchestra in the late 70's. In the early 80's he founded Logic System with Makoto Irie. The debut album Logic was released in 1981 and here's the lead track 'Unit' which to my ears sounds astoundingly fresh and futuristic. Bear in mind that this was released 33 years ago. Enjoy!

9/15/14

U2: Songs of Innocence - ummæli á føroyskum

U2: Songs of Innocence (2014).
Hesin bloggurin var stovnaður í februar 2009, og millum fystu blogg postar, ið eg legði út, var ummælið av No Line On The Horizon, tólvtu plátuni hjá U2.

Jepp. Tað er 5 1/2 ár síðani U2 góvu plátu út seinast, og 5 1/2 ár síðani hesin bloggurin var stovnaður. Eg stovnaði hann sum eitt alternativt útlát til míni tónleikaligu tankastrok, eygleiðingar, og nørdingarevni, eftir at Rokkstovan var tikin av skrá í januar 2009.
Tá bloggurin var stovnaður og No Line On The Horizon kom út, høvdu vit búð í Keypmannahavn í eitt sindur meir enn eitt hálvt ár. Nú Songs of Innocence er útkomin talgilt (fysiska útgávan kemur um miðjan oktober) standa vit á gáttini til eitt nýtt kapittul, og fara at flyta úr aftur Keypmannahavn fyrsta dagin. Soleiðis er.

---

Áðrenn vit fara í holt við plátuna og einstøku sangirnar, fara vit líka at spola tíðina aftur við einum lítlum hugarensli. Í fororðinum til bókina Bono on Bono - conversations with Micka Assayas (2006) lýsir høvundurin Micka Assays hví hann fall fyri U2 afturi í 80'unum:

"What I loved about U2's music is that it had a sort of inspired clumsiness to it. They'd be daring in an unrealistic way - that was the utopian and retro part of it - but, at the same time, quite aware of their limits in a very realistic way, and determined to make the best of it by producing the biggest and most visceral noise - that was the punk and contemporary part of it. They were too unhip for the hip, and, for a while, too challenging for the unhip. They were entering a wide empty continent, still unpopulated - that long white frozen steppe you'd see them riding horses on in the 'New Year's Day' video. Lots of people would eventually follow them and colonize that wide open space, but in those days it felt lonely and bleak; you weren't really sure you wouldn't be left stranded and forgotten about, stuck there with those clueless Irish people and feeling silly about yourself."

Tað fyrsta ítøkiliga eg minnist til U2, er at eg sum 11 ára gamal plagdi at hyggja eftir MTV, har videoløgini til 'With or without you' og 'The Fly' koyrdu í konstantari rotatión. Tvs. at Achtung Baby var akkurát útkomin um tað mundið.

Tað stuttliga við hesum er at tað gekk rúm tíð áðrenn eg fann útav at sangarin við hestahala, kovboyvesti og kassagittara á baki í 'With or without you' videoini, faktiskt var tann sami sum leðurklæddi, sólbrillu-spirrivippurin sum gekk og mól og spældi býtt í 'The Fly' videoini. Og at bólkurin eisini var tann sami, og at talan faktiskt var um løg frá einum og sama bólki. Minnist at eg knappliga ein dagin gjørdi hesa ótilvitaðu kobblingina í heilanum, og hevði eitt lítið "a-ha" upplivilsi. Eitt ella annað stað haldi eg at hetta hevur imponerað meg; at tað var gjørligt at framføra tveir so ymiskar leiklutir, at finna og útinna tvey so sannførandi ymisk tónlistarlig úttrykk. Tað kann vera ein av frágreiðingunum til at eg so líðandi gjørdist fjeppari.
Still úr 'With Or Without You' video'ini.
Still úr 'The Fly' video'ini.
Gjørdist ikki ordiliga full-on fjeppari fyrrenn í 1997. Tað var Pop plátan, ið var avgerandi faktorurin. Hon kom út í mars tað árið, og í januar mánaði kom 'Discoteque' staklagið út. Tann videoin var eisini tráspæld á MTV. Sama við 'Barrel of a gun' hjá Depeche Mode. Tá var eg 16 ár. Plagdi at sita uppi um næturnar og hyggja eftir MTV. Hetta var í teimum døgunum, tá MTV framvegis sendi nógvan og nýggjan tónleik.

Aftaná Pop leitaði eg aftur eftir til Achtung Baby og Zooropa. Tvs. tað vóru tey ironisku, glitrandi neon 90'ini hjá U2, ið fyrst fangaðu áhugan. Síðani var leita aftur til 80'ini, og, at síggja til, meira álvarsomu versjónina av U2; The Joshua Tree og alt tað. Best of 1980-1990 kom út í '99 ella har á leið, og gav eitt yvirlit. Síðani fekk eg eisini greiðu á fyrstu útgávunum, har U2 fáast við post punk sum okkurt slag av bjartskygdum Joy Division (ber tað til?), og skjótt vóru allar pláturnar (og nokkso fitt av stakplátum) fingnar í hús. Tó at tað tók eini 2-3 ár at savna alt.

Við All That You Can't Leave Behind frá 2000 løgdu U2 aftur á annan bógv, og leitaðu inn aftur til tað, ið teir fingust við í 80'unum. Eitt sindur av back to basics, men eisini ein leitan. Sama við How To Dismantle An Atomic Bomb (2004) og áðurnevndu No Line On The Horizon (2009). Eingir djúpir tallerkar enduruppfunnir, nokkso MOR (middle of the road) orienterað, men altíð við tí góða sanginum í eygsjón. Og altíð við einum ynski um at fáa boðskapin so víða um sum gjørligt.

Hetta leiðir meg aftur til Assays sitatið omanfyri, og hansara útsøgn um "the inspired clumsiness" hjá U2, tí hóast hann skrivar um 80'ini, so er lítið broytt. U2 hava ongantíð verið "cool". Jú, teir vóru fyribils kul í 90'unum, tá Achtung Baby kom út og so í nøkur ár aftaná tað. Men áðrenn og aftaná hava teir verið ókul. So tá ummælarar lata illa at tí sum U2 fáast við, er vert at hava í huga, at tað er einki nýtt í tí (ikki tí, aðrir ummælarar eru, ið lata væl at). Og tá tínir vinir dissa teg fyri at dáma nakað so óhipt sum U2, so minst til at ei heldur er nakað nýtt í tí (ikki tí, tú hevur eisini vinir, ið dáma at tær dámar U2...vóni eg...annars mást tú finna tær nýggjar vinir).

Hvussu enn er og ikki, so fær tónleikurin hjá U2 flutt meg á eitt stað, ið eingin annar tónleikur fær. Tí lurti eg framvegis,  tí fái eg framvegis íblástur úr teirra tónleiki, og tí gerist eg alspentur, tá nýggj U2 pláta er úti.

---
Songs of Innocence hevur verið leingi ávegis. 5 1/2 ár er longsta gloppið millum tvær U2 útgávur nakrantíð. Tað ironiska er at beint eftir at No Line.. var útkomin í 2009, byrjaði Bono at tosa um at teir longu høvdu ein uppfylgjara kláran. Hendan skuldi eita Songs of Ascension, og ætlanin var at hon skuldi koma út innan árið var runnið, og at hon skuldi innihalda meditativar sangir við pílagrímsferð sum tema. Okkurt í den dur. Hon var tó útsett og útsett, og so útsett nakrar ferðir afturat. Brádliga vóru vit í 2014, uttan at nøkur nýggj U2 pláta var komin.

Tíðindi hava verið um at U2 hava havt trupult við at gera eina plátu lidna. Eitt tíðarskeið ljóðaði at teir høvdu tríggjar ymiskar verkætlanir í umbúna. Teir hava eisini verið úti alment, ella Bono í hvussu so er, og viðmerkt um teir yvirhøvur hava relevans longur. Relevansur kemur ikki av sær sjálvum, og eg havi eisini hugsað mítt. Tað er ikki nakað sjálvsagt í hesum at halda áfram við tónleikinum. Tað er nakað tú arbeiðir teg fram ímóti allatíðina.  

Fyri bert einari viku síðani var eingin nýggj U2 pláta í eygsjón. Í fjør heyst var eittans nýtt lag við á soundtrackinum til filmin Mandela: Long Walk To Freedom, og í vár var lagið 'Invisible'  útgivið talgilt til vælgerandi endamál (RED). Annars einki. Ikki eitt kis.

Hvussu enn er og ikki, so byrjaðu onkrar leysasøgur at ganga fyri nøkrum vikum síðani, ið snúðu seg um at U2 fóru at hava okkurt at gera við stóru Apple framløguna fyrst í septembur. Einki var tó játtað nakrastaðni, og søgurnar vóru somikið spjaddar, at ein loyvdi sær ikki at vóna nakað sum helst. Ikki fyrrenn New York Times hevði søguna nakrar fáar dagar áðrenn. Tá fekk ein tankan. Eg túnaði inn á live stroymingina av Apple framløguni, og jú, hon endaði mín sann við at hann sjálvur Tim Cook snakkaði um tónleik, og um U2. U2 og Apple hava eina langa søgu, og tað eru longu 10 ár síðan at U2 og Steve Jobs, sáli, framløgdu hin serliga U2 iPoddin og 'Vertigo' var nýttur í eini Apple lýsing.

Og so spældu teir knappliga live. Ein spildurnýggjan sang, ið æt 'The Miracle (of Joey Ramone)'. Hann byrjaði við ótilætlaðum mikrofon feedback, og tað helt eg var nokkso stuttligt. Kundi kanska tulkast sum eitt lítið lýti í teirri annars so streymlinjaðu Apple maskinuni. Aftaná framførsluna høvdu Tim Cook og Bono eina awkward samrøðu, har tað var avdúka at nýggja U2 plátan Songs of Innocence fór altso at koma út NÚ. Beint nú. Eg klikti meg innar á iTunes, og jú, hon var har, og eg fekk heinta plátuna niður á telduna. Úr leysari luft, uttan nakað. Hon verður liggjandi ókeypis inntil 13. oktober. Hevur ein ikki longu fingið hana niður á telduna, so tað er bara at smekka til.

Summi eru ónøgd við útgávumetoduna, tvs. at plátan bara verður løgd inn á "Purchased" listan hjá øllum iTunes brúkarum í heiminum (500 mill. í 119 ymiskum londum). At plátan bara soleiðis leggur seg inn á títt iTunes kann kanska samanberast við ein virus, tí tað er jú hetta, ið virussar gerast. Teir spyrja ikki fyrst. Men eg veit ikki. Tíðirnar broytast, ikki minst innan tónleikaídnaðin, og eg haldi tað er áhugavert at ymiskir tónleikarar royna at troyta nýggjar rásir tá tað kemur til útgávu. Tímir ein ikki at hava nýggja U2 plátu á telefonini, telduni ella teldlinum, so er bara at strika hana.

Songs of Innocence er produsera av Danger Mouse, meðan Paul Epworth, Ryan Tedder, Declan Gaffney, og Flood eisini hava givið síni ískoyti. Húsin sipar til vinyl, og myndar eina LP, kanska ein test pressing, ið er farin avstað áðrenn prentingar? Talgildur bóklingur fylgir eisini við talgilda eintakinum av plátuni. Í honum finnur ein tekstir, hugleiðingar, credits og myndir. Alt er skriva við maskin, og tað peikar sostatt eisini aftur á okkurt gamalt og taktilt. Stuttligt og dupult at gera slíkt í einum reint talgildum høpi.

Í 2009 gjørdi eg "track-by-track" gjøgnumgongd av No Line On The Horizon, og nú farið eg at gera tað sama við Songs of Innocence. Ger so væl!
Húsin til staklagið 'The Miracle (of Joey Ramone)'
'The Miracle (of Joey Ramone)'
Leggur væl frá landi við fangandi kórmelodii, lekkrum groovi og skitnum píkatráðsgittara. Í bóklinginum, ið fylgir við útgávuni hevur Bono skrivað eitt "stream of consciousness" essay, har hann vitjar gamlar gøtur. Somu gøtur, ið síggjast aftur í sangunum. Tað er persónligt, afturlítandi og rørandi. Hesin sangurin er ein tribute til Joey Ramone úr The Ramones, hvørs rødd var við til at geva Bono rødd. U2 limirnir vóru blaðungir á The Ramones konsert í Dublin, og hetta kveikti teir. Tá Joey Ramone lá til tað síðsta lurtaði hann eftir 'In A Little While' hjá U2, so eyðsýnt er at sambandið teirra millum hevur eina langa og persónliga søgu. "I was young, not dumb, just wishing to be blinded, by you, brand new, and we were pilgrims on our way". Feitt dur skifti í niðurlagnum í mun til versið.

'Every Breaking Wave'
Tá Bono kunngjørdi eina potentiella Songs of Ascension afturi í 2009 var 'Every Breaking Wave' sagdur at vera fyrsta staklagið, men tann plátan kom sum kunnugt ongantíð. Í 2010 vóru vit nøkur á U2 konsert í Helsinki í Finlandi. Tá var 'Every Breaking Wave' frumframførdur í eini róligari útgávu, har bert Edge og Bono vóru við. Tað var vakurt tá, og tað er tað eisini nú. Henda versiónin hevur meira kjøt á, og niðurlagið er eisini øðrvísi. Ein klassisk U2 akkord rundgongd koyrir gjøgnum alt lagið, og so verður skift í dynamikki. Ekkó av 'With Or Without You' o.m.ø. "I thought I heard the captain's voice, but it's hard to listen while you preach" syngur Bono við sjálvsinnliti. Mær dámar væl hvussu gittarin hjá The Edge gevur vokalmelodiinum mótspæl í niðurlagnum.

'California (There Is No End To Love)'
U2 leita heimeftir á nýggju útgávuni. Sangir um heimstaðin, um barndómsárini í Dublin, um ungdóm og tannáringalótir, um fyrsta kærleikan, og um sorg og trega. Men eisini um útferðir. Hesin sangurin snýr seg um Kalifornia. Kalifornia er ímynd av "the west". Longur sleppur tú ikki vestureftir. Ein kirkjuklokka hómast í byrjanini, og henni á baki kemur intro'in sum ein eitt sindur syntetiskt (uppá tann feita mátan) ljómandi heilsan til 'Barbara Ann' hjá Beach Boys. Kalifornia og vesturstrondin er ímyndin av frælsi, sólskini, morgunroða og markloysi. "There is no end to grief, that's how I know, and why I need to know that there is no end to love". Amen. Lagið er annars popput og FM útvarpssligt. Lekkur synthur í bakgrundini. Góð gittarsolo.

'Song for Someone'
Hesin byrjar róliga við kassagittara, og veksur síðani organiskt. Haldi at Bono hevur skrivað hann til konuna, so hóast niðurlagið "this is a song for someone" kann tykjast ambiguøst og generelt, so er tað neyvan soleiðis. Bono í reflekterandi hýri, og tað klæðir honum væl. Mær dámar, aftur her, væl synthin í bakgrundini. Hann ljóðar sum onkur gamal analogur 80'ara synthur. Tað man verða Danger Mouse, ið hevur lagt lag á. Eisini ein góð solo her. "...and I'm a long way from your hill of Calvary, and I'm a long way from where I was and where I need to be". Hetta at vera burturstaddur og leingjast heim. Hvar tað so enn er.

'Iris (Hold Me Close)'
Ein biografisk umstøða í søguni hjá U2 er at tvinnir limir í bólkinum mistu mammuna á ungum árum (Bono og trummuleikarin Larry Mullen Jr.) Bono misti mammuna sum 14 ára gamal, og tað hevur eyðmerkt hann og tekstirnar líka síðani. Eg misti mammu mína sum 16 ára gamal, og havi tískil altíð havt serligan tokka til júst henda afturvendandi tekstliga tráðin. Iris var navnið á mammu Bono. Hon small um til jarðarferðina hjá pápa sínum, og doyði nakrar dagar seinni. "The ache, in my heart, is so much a part of who I am". Løgið hvussu fráveran av onkrum kann merkja ein so djúpt. Á How To Dismantle An Atomic Bomb var hin sera góði 'Sometimes You Can't Make It On Your Own', ið Bono sang til jarðarferðina hjá pápa sínum. Tá var pápi hansara kortsíðani deyður. Øðrvísi er við mammuni, ið fór fyri fjøruti árum síðani. Onkuntíð er missurin tó líka nýggjur sum fyrsta dagin.

'Volcano'
Eg segði omanfyri at U2 í fyrstu árunum fingust við sína versión av post punk, og á hesum lagnum er tað sum um at teir vitja teir klangirnar aftur. Bassurin hjá Adam Clayton kemur í forgrundina, og tað riggar væl. Feitt lag. Sindur frekt. Nú eru vit komin í helvt. Gittarin í niðurlagnum er miksaður for út í vinstru síðu og hann er hart frá. Ikki bara sindur frekt, men ordiliga. Mær líkar. Onkur surf elementir eru eisini. "Volcano, something in you wants to blow". Hetta er kul. Knappliga kemur eitt kór inn í C-stykkinum, og lagið fer onkrastaðni. Flótandi røddir og stingandi gittarar, og so aftur í niðurlagið. Dámligt.

'Raised by Wolves'
Hildið verður áfram á sama orkustøði. Hesin leitar aftur til bumbuatsókn í Dublin í 1974. "Thirty three good people cut down". Óunniligt og meistarliga sett í orð og tónar. Bono lýsir ymiskar smálutir frá hendingini. Hann sá ikki bumbubrestin, men ein vinmaður hansara var har, og var sálarliga særdur fyri lívið. Hesin vinmaðurin gjørdist seinni heroinmisnýtari, og Bono syngur um hann í 'Bad' av The Unforgettable Fire (1984). Vinmaðurin kom tó fyri seg aftur, og Bono viðmerkir í bóklinginum at hann er ein av hansara hetjum. Hetta er sostatt ein av mongu djúpu og persónligu fláunum, ið eru til viðgerðar á hesi plátuni.

'Cedarwood Road'
Apropos gamlar gøtur, so eitur hesin sangurin eftir gøtuni, har Bono búði og vaks upp. Onkrir av vinmonnunum búðu har. Guggi og Gavin Friday t.d. Teir eru partur av U2 mýtologiini. Í bóklinginum skrivar Bono um familjuna hjá Guggi, the Rowans, at tey vóru sum ein ættflokkur (tribe) úr Gamla Testamenti. Har var skriftin granska og tikin í aldargomlum álvara. Eitt feitt og klassiskt rock riff, og eitt groovy niðurlag, ið peikar aftur á soul og r'n'b siðvenjuna. Danger Mouse eigur æruna, giti eg. "North side, just across the river, to the south side, that's a long way here". Gott lag. Fyrri helmingur av plátuni var meira útvarpsstílaður, men her á seinna helmingi er meira frekleiki komin í. Hetta lagið veksur í dramatikki. Trivið verður aftur í riffið frá byrjanini við stórslignum kóri í bakgrundini, og Bono syngur "a heart that is broken is a heart that is open".

'Sleep Like A Baby Tonight'
Fyrr í ár las eg eina samrøðu við Bono, har hann nevndi at teir um dagarnar lurtaðu eftir tí, ið teir lurtaðu eftir tá teir vóru ungir, nevniliga Kraftwerk og The Clash. Gleddi meg at hoyra Kraftwerk tilsipingar á eini nýggjari U2 plátu, og tær eru at finna her. Pulserandi synthurin í byrjanini sipar til Kraftwerk. Haldi bestemt tað er lagið 'Hall of Mirrors' av Trans Europe Express, ið rennur mær í hug. Óansæð, so er hetta ein heilt øgiliga góður sangur. Millum teir bestu. Hann vaggar avstað sum ein flótandi ballada, men har býr eitt myrkur undir tí heila. Teksturin kundi verið um ein (katólskan?) prest, ið svevur sum eitt barn, óvitandi um teir ræðuleikar, ið hann og/ella onnur fremja á alljósum degi. Revsandi. Bono trívir í kuldasjálvtaelvandi falsettina, ið hann mangan gjørdi sær dælt av í 90'unum: "Hope is where the door is, when the church is where the war is, where no one can feel no one else's pain". Álvarsamt. Gittarin hjá The Edge er skitin og stingandi. Ræðuliga gott og enn ein góð solo.

'This Is Where You Can Reach Me Now'
Hesin er ognaður Joe Strummer úr The Clash. Eins og The Ramones vóru The Clash ein bólkur, ið tendraðu ein neista í teimum fýra limunum í U2. "Soldier, soldier, we signed our lives away, complete surrender, the only weapon we know". The Clash og Strummer birtu sosiala medvitið hjá U2, og sigast kann at teir hava ikki slept tí síðani. Gott lag hetta. Ein farri av The Clash og eitt følv av ska reggae, uttan at tað koppar yvir. Ein sovorin Theremin líknandi synthur liggur í bakgrundini í støðum. Tað riggar væl. Ein góður kontrapunktiskur gittarmelodiur gevur vokalmelodiinum í niðurlagnum mótspæl (hatta hevði eg neyvan funnið uppá at skrivað fyri 5 1/2 ári síðani). Eitt atmosferiskt "breakdown" er í C-stykkinum. Sterkur sangur. 

'The Troubles'
Endalagið miklað. Ein huglagsríkur sangur við sveimandi strúkarum, lekkrum groovi og góðum bygnaði. Svenska Lykke Li syngur við á lagnum. "The Troubles" er vanliga eitt heiti fyri etno-nationalistisku trupulleikarnar í Norðurírlandi, men Bono snýtir og sipar ístaðin til innaru trupuleikarnar, ið vit øll berjast við. Lykke og Bono klinga ómetaliga væl saman. 'You think it's easier, to put your finger on the troubles, when the trouble is you". Sangurin veksur spakliga og gittararnir koma inn. Wah gittari frá The Edge (kærkomin!). Ein væl avmáld solo. Stórfingið og tó so einfalt. Best sum vit eru komin í hæddirnar, fade'ar sangurin út og endar. Einki hóvasták, og so er hon liðug, trettanda U2 plátan. 

Góð er hon.

9/12/14

Futuristic Friday #1


Here's the first installment in an upcoming series of blog posts called - you guessed it - "Futuristic Friday"! The idea is simple: each Friday I will post music of the futuristic sort. Mostly obscure and/or relatively rare older stuff, though some more notable names might pop up.

To start things of we've got French outfit Droids with their brilliant track '(Do You Have) The Force pt. I & II". Droids was the studio project of Yves Hayat along with keyboardist Richard Lornac and drummer Jean-Paul Batailley. They released one album, Star Peace, in 1978. Heavily inspired by Star Wars and featuring a collection of epic synthesizer disco and electronic soundscapes.

There was a particular conjuncture of disco and science fiction back in the 70's and early 80's. It's really quite something. "There ain't no futurism like retro-futurism", as the fella says. It's a weird and wonderful scene so expect more of this kind of stuff in upcoming posts. Enjoy!

Droids: '(Do You Have) The Force' pt. I & II:


Make sure to also check out this fantastic performance on French TV:

9/9/14

'Because'

The Beatles syngja tríraddað (Ringo spældi Xbox í meðan).
Eitt av bestu løgum Lennons. Her í tveimum útgávum afturvið livandi jarðarmyndum úr rúmdini. Fyrst a cappella (akkurát pellað), og síðani við ljóðførum: elektriskt kembalo, gittari gjøgnum Leslie forsterkara, bassur, og síðst men ikki minst: Moog synthesizari.

Ian MacDonald skrivar soleiðis um 'Because' í Revolution In The Head: The Beatles' Records And The Sixties s.365-66:

"The last song recorded for Abbey Road was Lennon's 'Because' - a three part harmony in C sharp minor inspired by hearing Yoko Ono play the Adagio Sostenuto of Beethoven's Piano Sonata No. 14, Op. 27 No. 2 (Moonlight). Overdubbed twice, making nine voices in all, the harmony is one of the most complex on any of the group's records and, even under the guidance of George Martin, took them some while to learn. Accompanied by continuous arpeggios on harpsichord (left), guitar (right), and synthesizer (centre), the chordal melody has an icy grandeur which fails to engage the emotions, instead floating on the lofty breeze of its high-flown word-play. Many have admired this song's mood of visionary detachment without taking account of the heroin then flowing coldly around its composer's body. Fifty days after finishing 'Because', he was back in the studio howling his addiction in 'Cold Turkey'."

Tað er, við øðrum orðum, ikki bara harmoniirnir, ið eru kompleksir. Stundum lúrir myrkrið tey løgnastu støðini.

7/22/14

'Lost In Music'

Sister Sledge á Spæliplássinum á G! 2014.
We're lost in music, caught in a trap
No turnin' back, were lost in music
We're lost in music, feel so alive
I quit my 9 to 5, were lost in music


Plátan We Are Family hjá Sister Sledge kom út í 1979. 1979 var sum kunnugt árið, tá disco náddi sínum hámarki, og samstundis eisini árið, har disco var fyri einum (fyribils) falli, og reyk út í kommersiella kuldan. We Are Family er framleidd av Nile Rodgers og The Chic Organisation, ið spæla undir, og hon umboðar eisini totalt Chic ljóðið. Chic og Sister Sledge hanga so nógv saman, at einaferð kom ein "Best of Chic & Sister Sledge" savnspláta út.

We Are Family er Rodgers og co. á toppinum saman við Debbie, Joni, Kathy og Kim Sledge. Nile Rodgers skrivaði einaferð um hvør mundi verða besta plátan, ið The Chic Organisation framleiddi, og viðgekk at "...pound for pound, I think We Are Family is our best album hands down." Plátan íðir bart út sagt av yvirskoti.

Í ár spældi eg konsertir við Tuxedo Rebels og Ave og diskaði um dagarnar, og arbeiddi um kvøldarnar í Stjórastovuni á G! Tískil vóru ikki stundir til tær heilt nógvu konsertirnar. Slapp tó ein túr yvir á Spæliplássið at hoyra eini fýra sangir hjá systrunum, og tað var somikið væl at timað at eg fekk 'He's The Greatest Dancer' av We Are Family við. Tað hevði súmbolskan týdning at hoyra júst tann sangin, tí hann hevur fingið serligan týdning fyri meg sum diskara (og so minti Jens meg seinni á kvøldinum á, at tað var eisini nakað við at vit lurtaðu eftir sanginum, tá vit gingu á student).
Plátuhúsin til Sister Sledge: We Are Family (1979).
Tað var gamaní ikki nakað Chic, ið spældi undir á spæliplássinum. Einamest helt eg at tað, í øllum førum hesa løtuna eg var hjástaddur, var í so nógv "live rock við trummurullum", og dekan ov lítið av hypnotiskum disco groove sum bara slapp at koyra/loopa (sum jú er tað sublima við disco). Men tað var alt í alt eitt habilt orkestur og ein hugnalig løta. Gittaristurin var faktiskt ein heilt ok stand-in fyri Nile Rodgers, og trummarin koyrdi afrofuturistiska stílin við egyptiskum høvuðbúna! Hvussu kul er tað ikki?

Eitt annað, ið var kul var at Sister Sledge nettupp spældu á Spæliplássinum. Av tí sama komu tær nógv tættari uppá áhoyrararnar, og løtan gjørdast intim. Alt vegna veður og vind og flóð. Ivist onga løtu í at slíkt veitir fyriskipanarligar marrur, men akkurát tað at Sister Sledge spældu á Spæliplássinum var ein genial detalja mitt í øllum rokanum.

Anyways, at vera "lost in music" er mær bestemt ikki nøkur ókend hugsan/kensla. Tann sangurin er somuleiðis genialur, og sí; hann er eisini av We Are Family. Niðast havi eg viðfest er eina longda 12-tumma versión av sanginum, ið Nile Rodgers og Chic bassisturin Bernard Edwards miksaðu í 1984. Diskara legendan Larry Levan, sáli, ið knýtti bond millum disco og house, plagdi at spæla hesa versiónina tann tíð tað var.
Solveig og eg a.k.a. Sugardaddy & Honeypie stóðu fyri tí praktiska í Stjórastovuni, og diskaðu eisini har fríggjakvøld. Stórhugni! Mynd: Ditte Maria Joensen/veingir.
Apropos diskarar, so er hetta annað árið á rað, at G! fær nøvn upp, ið hava havt heilt serligan týdning fyri nøkur okkara seinastu mongu árini. Í fjør var tað Bárður, ið yvirtalaði Laid Back at koma hendaveg, og í ár var tað Rasmus, ið fekk Sister Sledge og DJ Buda hendaveg. Hasi trý nøvnini - Laid Back, Sister Sledge og DJ Buda - høvdu kunna uppsummerað heilt nógv um Grundina og Undirbeat og annað mangt. Tøkk fái tit, og tøkk fái allir gestir, tónleikarar, hjálparfólk og starvsfólk og fyriskiparar.

Solveig og eg ornaðu fyri í Stjórastovuni í Fjósinum, og hon var tað semi-loyniliga og David Lynchutta alternativið í ár. Heilt ólukksáliga kul stað, ið fleiri áttu sín lut í at skapa. Hóskvøldið løgdu Jollyklub frá landi, og  Neuph! endaði kvøldið við at leggja eitt meistarligt úrval av LP'um undir nálinar. Tøkk! Fríggjakvøldið var "gamlamannakvøld" við genialari og læruríkari disking frá Petur Rouch og Gissuri og Sonna. Tøkk! Eg og Solveig høvdu somuleiðis tað frægd at leggja føroyskar 7-tumma klassikarar undir nálina hetta kvøldið, og tað var heilt ótrúliga stuttligt! Leygarkvøldið bjóðaði uppá genialar retro/swing/funk/balkan/rock'n'roll og ikki minst rockabilly tónar frá Mr. Blackbeard (ið BARA brúkti 7-tumma stakplátur!), Palov, Fnubri Tarzan og Fujiyama Mama. Tøkk!

Men nú var ikki ætlanin at gerast sentimentalur. "Lost In Music" eitur sangurin, og disco er bestemt ikki ókul longur. Góðska er tað einasta, ið yvirlivir tíðarinnar tonn. Vert at leggja sær í geyma.

7/17/14

Spentur til G!

Tuxedo Rebels.
Tað er ræðuligt eg gleði meg. Alspentur. Spentnið er farið upp á ellivu. Hetta er tað, ið eg farið at takast við komandi dagarnar, umframt at hoyra so nógv av øllum hinum tónleikum, ið stundir eru til:

Í kvøld, hóskvøld, Spæliplássið kl. 21.10: Tuxedo Rebels.
Petur og eg fara saman við Benjamini og Per Ingvaldi at rokka og framføra sangir av okkar debut plátu 'Sometimes The World Is Dark'.


Fríggjadag, Grótið, kl. 12.00: übernörd.
Almannagagnligt ambient og døgurðaslangs-dub verður á breddanum, tá eg latið Grótið pallin á torginum upp á middegi fríggjadag!
übernörd. Mynd: Maria Schwartson.
Fríggjakvøld, Stjórastovan, kl. 00.00: Sugardaddy & Honeypie. Solveig og eg diska føroyskar 7-tumma og LP klassikarar hetta kvøldið. Vit bæði eru eisini pallstjórar í Stjórastovuni. Har verður nógv gott á skrá. Sí annars skránna her.
Sugardaddy & Honeypie.
Leygardag, Spæliplássið, kl. 19.15: AVE.
Petur og Benjamin hava saman við góðum fólkum innspælt eina megnarplátu, har eg eri við sum tangentleikari. Tað verið eg eisini leygardagin, og tað verður feitt at frumframføra tilfarið live!
AVE - Petur Pólson og Benjamin Petersen. Mynd: Christa Reynheim.

6/26/14

Slowdive at Roskilde Festival!


Well, this made my day. Slowdive are replacing Chromeo at this year's Roskilde Festival. Too bad Chromeo had to cancel but what a replacement!

We got our Roskilde tickets half a year ago and while the program has been unfolding over the last couple of months a lot of good stuff has definitely emerged but there have also been some notable omissions. I had been hoping that the program would include the recently reunited Slowdive who began playing live shows again earlier this year after a 20 year break, but as the festival approached and the complete program was announced I sort of let it go. Which is why this is extra great news.

Slowdive were among the very best of the so-called shoegaze bands of the late 80's and early 90's. Centered around the songwriting, guitar playing and singing duo of Neil Halstead and Rachel Goswell. My personal top 3 of shoegaze albums from that era would be My Bloody Valentine's Loveless (1991), Slowdive's Souvlaki (1993) and Ride's Nowhere (1990).

And yes: as soon as we include dream pop and noise rock and neo-psychedelia the list would obviously have to be longer and include albums by Cocteau Twins, Spacemen 3, The Jesus & Mary Chain, Sonic Youth etc. but the above list is "strictly shoegaze".
 By shoegaze I mean "classic pop songwriting enveloped in hazy guitar studio sonics". Or something like that. Slowdive definitely knew their sonics. They even collaborated with Brian Eno on a couple of Souvlaki songs. Their last album Pygmalion (1995) is Neil Halstead's experimental venture into ambient/abstract territory. Also a great, great album.

It should be noted that the Slowdive peeps haven't been inactive over the last two decades. After the demise of Slowdive they formed the equally brilliant and more country/americana tinged Mojave 3 which is more or less the same bunch of people.

Roskilde Festival has a great track record for shoegaze reunions as My Bloody Valentine played an absolutely mind-blowing show there in 2008. Seems only fitting that Slowdive get their turn now. They're playing late Saturday night. It's going to be a dreamy affair!




6/24/14

Tónlistarlig sambond millum Føroyar og Leipzig

Strúkikvartettin í 1897.
Herfyri kom nýggja og mikið hugtakandi Orka plátan Leipzig út. Í mun til undanfarnu útgávurnar, ið vóru staðbundnar í tilevnan av ljóðførum, lagasmíði og innspælingum, er Leipzig innspæld ymsastaðni kring heimin. Tað áhugaverda er, at ymsu støðini eru við í lagaheitunum, og heili 11 av tilsamans 17 løgum hava "Leipzig" við í heitinum, av tí at flestu grundupptøkurnar nettup vóru gjørdar í týska býnum Leipzig, ið plátan eisini er uppkalla eftir.

Havi lurtað nokkso fitt eftir plátuni í seinastuni, meðan eg havi arbeitt við spesialinum hjá mær. Í tí sambandi var tað stuttligt at koma framá brot í greinini "Tónar í hundrað ár – Tema við variasjónum í “dur” og “moll”" eftir Maurentius Viðstein. Greinin stóð fyrstu ferð á prenti í blaðnum Følv í 1967, og var endurútgivin í bókini Horvnar Havnamyndir í 1983. Maurentius skrivar soleiðis um Føroya fyrstu Strúkikvartett, ið var mannað av Georg Casper "Bakar" Hansen, Emil Traber, Georg Long og Dia við Stein:
“…At siga nær, ið teir byrjaðu við hesi strúkikvartett, letur seg ikki gera, tí helst hava teir hildið tað í loynd fyrstu tíðina. Men kvartettin – Strúkikvartettin – var veruleiki í 1882, tí tá var myndin tikin av teimum, meðan teir spældu.
Og teir spældu klassiskan tónleik í strúkikvartettini, teir kundu ikki hugsa sær nakað annað. Hetta var fínur tónleikur, og tað var ikki so frætt, at teir tóku Carl Møller í Århus uppá tunguna. Tað var annars frá Carl Møller í Århus teir høvdu dansinótarnar. Hetta vóru nótar fyri strúkikvartett, sum teir høvdu fingið úr Leipzig – og tað var heldur ikki hitt ringasta slagið. Nei, nei. Her var Largo av Haydn (úr Cellosuituni) og eisini av Händel (úr Oratoriunum “Xernes”), Sarabanda av Händel, Am Meer (Við Havi) av Schubert og so Brúdleypsmarch úr Summarnáttardreymi av Mendelsohn-Bartholdy o.fl. Álvarsamir sótu teir og spældu, tí taktin skuldi haldast, men komu teir til nakað heilt sprelllivandi í einhvørji allegro, so smíltust teir fyri seg sjálvar. Teir vóru glaðir við tónleikin, og teir vóru góðir við hann. – Og tá ið teir pakkaðu saman, stóð altíð ein kaffikoppur fyri teimum – og teir skuldu ikki hava sitið og spælt fyri heilt einki! Hetta var so fyrsta stigið til musikalskt samanspæl.”
Nótar úr Leipzig vóru v.ø.o. nakað heilt serstakt. Tað er ikki óhugsandi at umrøddu nótarnir komu frá heimsins elsta nótaforlagi Breitkopf & Härtel, ið var stovnað í Leipzig í 1719. Leipzig hevur harumframt altíð havt eitt ríkt tónleikalív og eigur sín lut í vesturlendskum kompositiónstónleiki.

Óansæð er okkurt poetiskt í hesum at nótarnir, ið Føroya fyrsta strúkikvartett nýtti, komu úr Leipzig, og eini 125 ár seinni legði kvartettin í Orka (Jens L. Thomsen, Ólavur Jákupsson, Alap Momin, Høgni Lisberg) leiðina framvið sama Leipzig, har teir gjørdu grundupptøkur til nýggja plátu. Gamaní er tað hvør sín siðvenja, og millum hesi bæði søguligu sambondini stendur sjálvandi upptøkutøknin, grammofonin, LP'in, fløgan, mp3 og stroyming, ja stutt sagt; tónleikur í innspældum líki, men stuttligt er tað fyri tað.
Orka: Leipzig (Tutl, 2014)

6/6/14

Tuxedo Rebels: Sometimes The World Is Dark

Tuxedo Rebels: Sometimes The World Is Dark. Cover design by Uni Árting. Cover photo by Eva Johansen.
So this is a bit of self-promotion. Hope you don't mind. I'm excited. Tuxedo Rebels, the duo/band I'm in with my friend Petur Pólson, released our debut album this week on Tutl Records in the Faroes. The Tutl press release we made explains it quite well:

Tuxedo Rebels is Petur Pólson and Knút Háberg Eysturstein. Formed in 2002 when Petur was active in Clickhaze and Knút in Gestir. In accordance with the gravity of creation they went out and performed songs by some of their mutual heroes and along the way considered the idea of writing and releasing their own music.

A decade would pass before these plans were realized. Both Knút and Petur have been treading their own musical paths since 2002 and in the time that has passed Knút has moved abroad while Petur stayed in the Faroes. In the autumn of 2012 the two friends agreed that the time had come. Living in separate countries was not a hindrance but a condition for the creation of the debut album.

They began composing songs and worked together through Skype sessions. Knút was in Copenhagen with his guitar while Petur was in Sandavágur with pen and paper. An album of songs was written and recording sessions began in the living room at Petur’s place when Knút came home to the Faroes during Easter 2013.

They were joined by Benjamin Petersen (guitar, mandolin) and Per I. Højgaard Petersen (drum, percussion). The album was produced and recorded by Knút and mixed by Benjamin Petersen at Jens L. Thomsen’s Støkumørk studio. Jens also plays bass on the album. Handclaps are provided by Døgg Petursdóttir, Solveig H. Olsen & Sunnvá H. Olsen while Rakul Dalsgaard sings backing vocals on two songs.

For the mastering process Tuxedo Rebels requested the services of mastering engineer Dave Collins at Dave Collins Mastering, Los Angeles, USA. Dave has previously mastered albums by artists such as Ben Harper, Bruce Springsteen and Soundgarden.
Ten songs are on the album and they are all written by Tuxedo Rebels. Petur wrote the words and Knút wrote the music.

For the cover and artwork Tuxedo Rebels requested the design skills of Uni Árting as well as the photo skills of Eva Johansen.

Sometimes The World Is Dark is available as a 180. black vinyl LP (incl. CD and download code) and on CD incl. cardboard cover.
Tuxedo Rebels: Sometimes The World Is Dark LP incl. CD + download code
 So that's that. We're extremely happy and proud to release this unto the world. Right now I'm busy with my studies but come July we'll play gigs. Looking so much forward to that! Here are some lyric videos featuring singles from the album and an LP teaser. Enjoy!




5/31/14

Sun Ra Arkestra


Sun Ra (1914-1993). Photo: Andrew Putler/Redferns
"Planet earth can't even be sufficient without the rain. It doesn't produce the rain though. Sunshine. It doesn't produce the sun. The wind. It doesn't produce the wind. All planet earth produces is the dead bodies of humanity. That's its only creation. Everything else comes from outer space. From unknown regions. Humanity's life depends upon the unknown. Knowledge is laughable when attributed to a human being."
-Sun Ra
I was introduced to Sun Ra proper at a musicology course a few years back called "Perspectives on African-American Music". Sun Ra stood out as a rather monumental figure in the history of African-american music and not least in the afrofuturism movement.

Sun Ra came to earth as Herman Blount in Birmingham, Alabama in 1914, which was maybe the most racially segregated city ever. Later he destroyed all evidence of being born as Herman Blount and changed his name to Sun Ra and claimed to be of an angel race from Saturn. He didn't do drugs or alcohol and didn't have sexual relations. As it's said in the Brother From Another Planet documentary embedded below he was "a musician 24-7".

In terms of clothing and visual representation Sun Ra is very much a forebear to figures like George Clinton and Parliament/Funkadelic and musically he's related to the free jazz of Ornette Coleman, Albert Ayler, John Coltrane etc. but still Sun Ra and the Arkestra represent something totally unique. A deeply fascinating story about self-transformation and transcendence with some cosmic grooves to go along with it.

I have a few of his albums incl. the 1957 debut Sun Song but the discography is so vast it takes time to grasp the full output. I've only begun scratching the surface. We're seeing the Sun Ra Arkestra live at Jazzhouse next week. Looking forward to that! Sun Ra left earth in 1993 but the Arkestra goes on under leadership of 90 year old (!) Marshall Allen.

The above quote is from Robert Mugge's 1980 film on Sun Ra, A Joyful Noise:


Highly recommendable is Don Lett's 2005 documentary Sun Ra - Brother From Another Planet which incorporates some of Mugge's material, while also including additional interviews:


This article is also a good introduction. I recommended the article on Twitter and Dave Davis from the Sun Ra Arkestra favorited my tweet. That's pretty cool :)
Dave Davis of the Sun Ra Arkestra favorites my tweet.
Sun Ra Arkestra feat. Marshall Allen

5/17/14

Yann Tiersen: 'Monuments'



All monuments of men
they're sinking in vain
Tiny moments of mine
they're floating in space
-Yann Tiersen

Pretty much sums it up, doesn't it?

(Yann's got a new album out called Infinity. This track is from his last one Skyline).

5/13/14

Thoughts on Music #19 (Steve Reich)

-->
Steve Reich
“Stockhausen, Berio and Boulez were portraying in very honest terms what it was like to pick up the pieces of a bombed-out continent after World War II. But for some Americans in 1948 or 1958 or 1968 – in the real context of tail-fins, Chuck Berry and millions of burgers sold – to pretend that instead we’re really going to have the dark-brown angst of Vienna is a lie, a musical lie.”
–Steve Reich, 1987, interviewed by Edward Strickland and quoted in K. Robert Schwartz:  Minimalists (1996, London: Phaidon) pp. 56-57.

5/8/14

Heyr himna smiður


This is simply beautiful. Icelandic vocal sextet Árstíðir (http://arstidir.com) singing the 13th century Icelandic hymn "Heyr himna smiður" at the train station in Wuppertal, Germany  in Sept. 2013.

"Heyr, himna smiður" was written by Kolbeinn Tumason in 1208. The music was composed in the 1970s by Þorkell Sigurbjörnsson (1938-2013), one of Iceland's foremost contemporary composers.

Lyrics:

Heyr, himna smiður,
hvers skáldið biður.
Komi mjúk til mín
miskunnin þín.
Því heit eg á þig,
þú hefur skaptan mig.
Eg er þrællinn þinn,
þú ert drottinn minn.

Guð, heit eg á þig,
að þú græðir mig.
Minnst þú, mildingur, mín,
mest þurfum þín.
Ryð þú, röðla gramur,
ríklyndur og framur,
hölds hverri sorg
úr hjartaborg.

Gæt þú, mildingur, mín,
mest þurfum þín,
helzt hverja stund
á hölda grund.
Send þú, meyjar mögur,
málsefnin fögur,
öll er hjálp af þér,
í hjarta mér.

From here.

5/5/14

Uttan Facebook í eina viku

"The blogger as a serious man under the sun". Foto: Jens L. Thomsen.
Í dag er tað ein vika síðani eg loggaði av Facebook á telduni, strikaði Facebook appina á minum iOS tólum, og strikaði FB bókamerkini í mínum browsara. Eg havi við vilja ekskluderað meg sjálvan frá selskapinum. 

Hví? Tí tað fer við tíð, ið eg heldur vil brúka til meira týðandi ting, s.s. at hugsavna meg um mítt spesiali, ið skal latast inn um minni enn tveir mánaðir. Havi arbeitt við tí leingi, og nú er endaspurturin, so segði hann, settur inn. Ikki eru stundir til vas og fjas.

Ein onnur orsök til hetta sjálvvalda virtuelt-sosiala eksil er, at eg í mínum stilla sinni undrist yvir hvussu Facebook og sosialir miðlar hava etið seg inn á okkara tilveru. Hugsi um ikki ein rættiliga grundleggjandi nevrologisk umlegging fer fram í okkara heilum í hesum árum. Gud viti hvat tað man hava at siga fyri samfelag og samskifti sum frá líður. Hvussu enn er og ikki, so gekk tað upp fyri mær ein dagin, at eg havi verið álinju á sosialum miðlum nonstop í átta ár. Myspace frá '06-'09 og Facebook frá '08-'14. Tað er nokkso leingi, og nú havi eg hug at royna okkurt annað. Í hvussu so er fyribils.

Ein triðja orsök er at eg leiðist av konstanta streyminum av verbalum og visuellum óljóði, ið flýtur frítt á Facebook. Ella soleiðis kennist tað í hvussu so er. The usual suspects keglast um the usual stuff, og so larmur og fjas fyri rest. Óivað eru eisini nógv góð ting við Facebook, men tað er ein orsök til at menniskju í öldir hava valt at liva í fráhaldi í styttri ella longri tíðarskeið. Fráhald hjálpir tær at reinsa og nullstilla sansirnar, og njóta tingini av nýggjum. Um okkara leiðir hevur föstan veitt henda frálíka og kærkomna möguleikan.

Herfyri sat eg hjá okkara góðu vinfólkum Jan Rúna og Jóhonnu úti á Christianshavn. Sámal Ravnsfjall var eisini komin á gátt, og vit hövdu eitt gott prát um tónleik (serliga Bob Dylan), og um lívið í tess heild. Fyrr á kvöldinum spældu vit á somu konsert á Operaen á Christiania. Sámal greiddi m.a. frá árunum, tá hann sigldi úti. Hann var vekk í mánaðir, og gittarin lá eftir við hús. "Einki ljóðar sum tá tú slært fyrstu akkordina á gittaranum, tá tú ert komin heimaftur", segði hann. Nettupp.

Ein fjóra orsök er at Facebook er eitt sindur rotið. Tvs. tað hevur eina snögt sagt modna ávirkan á alnetið, har tað hevur lyndi til at súgva innihaldið úr tí. Um eitthvört alnetsvirksemi ikki verður skrásett og rópa á húsatekjunum á Facebook, so kann tað næstan gera tað sama. Soleiðis tykist tað í hvussu so er (vit kunnu kanna eftir við at vita hvussu nógvar viðmerkingar hesin bloggurin fær? Eg fari so ikki at deila hann á Facebook, og fyri nökrum mánaðum síðani kom eg av misgáum til at strika "Facebook like" funktiónina her á blogginum, so tað er heldur ikki ein möguleiki...)

Knud Romer segði longu fyri nökrum árum síðani, at Facebook er sum ein krabbasvullur á alnetinum, og hann hevði eitt sindur rætt. Alnetið plagdi at merkja fjölbroytt og frælst samskifti. Tað var í hvussu er dreymurin. Variatión og ymiskleiki. Eitt kærkomið anarkistiskt element var uppi í. Sentraliseringin á Facebook er ein keðiligur tendensur.

Hesa seinastu vikuna havi eg vant meg við fráveruna av verbalum óljóði, og mær dámar tað væl, hóast onkur abstinensiell herindi gamaní hava verið. Tað er í lagi við tí. Eg ætli mær at vera vekk, inntil eg havi funnið útav, hví eg skal tíma at koma á Facebook aftur. Rokni við at jú longri steðgurin er, jú klókari verið eg. Kanska skulu vit siga at eg verið vekk inntil spesialið er latið inn. Har áleið.

P.S: Jú, tað er púra rætt, at eg eri framvegis á t.d. Twitter og Instagram, ið eisini eru eitt slag av sosialum miðlum, men har gongur tað fyri seg á ein annan hátt, har ein ikki hevur tað við at sökka burtur í suði, snakki og sjóði.

4/23/14

Áðrenn alt fer upp í talgildan royk

Var mær ein túr framvið M&M Music & Movies í Dr. Jakobsensgøtu í dag. Handilin letur aftur for good tann 14. juni, og hevur í tí sambandi útsølu, har alt fer fyri hálvan prís. Hálvtrýss prosent, so segði hann, avsláttur.

Ætlanin var gamaní at hyggja pláturnar ígjøgnum, og vita um okkurt áhugavert mundi vera eftir, men fløguhyllarnar fangaðu eygað. Einamest tí eg minnist at hava hugt tær í gjøgnum áður. Har stendur mangt og hvat, og nógv av tí er bæði gott og forkunnugt. Tað mesta er brúkt, men sumt er nýtt.

Tað er við at vera ein farin tíð. Hetta at leita sær innar í ein fløguhandil*, og kanna eftir hvat stendur á hyllunum. Møguliga fara útaftur við fongi. Í mínum føri gjørdist tað til fýra útgávur; eitt gott bland av obskuritetum og ráritetum. M.a. heili tvey soundtracks, ið eg havi ynskt mær síðani fyrsta dagin, men ongantíð kom fram á í teimum døgum, tá fløguhandilsvitjanir vóru regluligar.

Fari her stutt at siga okkurt um tær fýra útgávurnar, ið komu við til hús:

Organisation: Tone Float (1970, áðrenn Kraftwerk).
Eigi hesa útgávuna á LP, men hon er somikið forkunnug, at eg tími at hava hana á fløgu eisini. Organisation var ikki nakar seiglívaður bólkur, og er í dag mest kendur fyri at telja Ralf Hütter og Florian Schneider-Esleben millum limirnar. Teir báðir stovnaðu Kraftwerk stutt eftir at Organisation fóru hvør til sítt. Tone Float var innspæld í 1969, og ljóðar eisini hareftir: abstraktur sýrurockur við jazz ískoytum. Nú á døgum gongur tað undir øgiliga breiða paraply heitinum "krautrock". Fløgan er útgivin á "Crown Records" í 1996, og eg skal ikki siga tað fyri vist, men eg havi varhugan av at talan er um bootleg (sum er kul).
Bruce Springsteen: The Ghost of Tom Joad (1995, Japanese Vinyl Mini Replica Limited Edition).
Ein góð The Boss pláta frá 90'unum. Hon rakti eina nerv onkursvegna. Hetta við at leita aftur til Steinbeck og Grapes of Wrath og dust bowl og Woody Guthrie og tað. Eitt, ið ger hetta til eina serliga plátu fyri meg, er at hon er mastra av Dave Collins í A&M Mastering Studios í Los Angeles. Sami Dave Collins hevur mastrað plátuna hjá Tuxedo Rebels, ið kemur út um skamma stund. Tað gerst ikki minni stuttligt av at akkurát hetta eintakið er "made in Japan". Stórbært!
Dead Man Walking Soundtrack (1995, her í legacy edition serútgávu inkl. DVD).
Bruce Springsteen er eisini við her, umframt Eddie Vedder, Johnny Cash, Tom Waits, Patti Smith, Nusrat Fateh Ali Khan og onnur góð fólk. Filmurin gjørdi stórt inntrykk, og eg minnist at vit dyrkaðu soundtrackið. Eg lænti fløguna frá onkrum vinmanni, men av onkrari orsøk kom eg ongantíð fram á hana í nøkrum fløguhandli. Nú er hon so her, enntá í "legacy edition" við DVD fløgu afturat. Har er ein Dead Man Walking - the concert á. Gleði meg at hyggja og lurta.

O Brother Where Art Thou? Soundtrack (2000).
Enn ein filmur, ið man hevur dyrkað nógv. Coen brøðurnir brilliera sum filmmakarar, og T-Bone Burnett brillierar sum soundtrack prodúsari. Soundtrackið vakti ein nýggjan áhuga fyri amerikonskum fólkatónleiki, og tað er einki løgið í hesum, tí tað er á tremur við fantastiska góðum og hjartanemandi tónleiki. Her er sama søga: eg kom ongantíð framá fløguna fyrrenn nú.

-----------

Tey siga, at nú skal alt ganga fyri seg talgilt. Man skal allarhelst stroyma, og kanska downloada (um man er grammur). Tað er gamaní hent, men eg loyvi mær at ivast í um tað er ein nøktandi háttur at finna og njóta tónleik. Hvat við skjalfestingini? Hvat verður av øllum, tá tú hevur lurtað og hugt eftir tí? Hvør goymir okkara talgildu minni?  (Jú jú, Elsebeth Mercedis og løgmaður og NSA, men eg meini við tey minnini, ið hava týdning).

Tá eg fyri tíð síðan skrivaði á Facebook, at orsøkin til at eg ikki tími Spotify er at tað er tónleikur sum kranavatn, komu ymiskar reaktiónir. Onkur nevndi tøkniligt arbeiðsloysi og luddittar, og undirstrikaði fáfongdina í at setast upp ímóti tøkniligum nýbrotum og teim broytingum, ið tey føra við sær. Hetta er sjálvandi rætt, men eg haldi at tað eru fleiri aspekt í tí. Í førinum við tónleiki  eru í stuttum tríggjar síður av sakini: arbeiðshættir/marknaður, tøkni og estetikkur. Tøknilig nýbrot føra við sær broytingar í arbeiðishátti og marknaði; í útbreiðsluni av tónleiki, og tað er alt í lagi við tí. Men eitt framstig innan arbeiðshættir og markna, er ikki neyðturviliga eitt estetiskt framstig. Hvørt talgildingin av tónleikinum er eitt estetiskt fram- ella afturstig, tað er spurningurin. Hann hongur enn í luftini, og verður óivað hangandi í komandi tíðum. Fyri tað er tað vert at reflektera yvir og tosa um.

Sum sagt letur Music & Movies aftur t. 14. juni, og eigarin flytir av landinum. Eg veit ikki nær vit fara at síggja ein slíkan special/2nd hand handil aftur í Havnagøtum, um nakrantíð. Um tú hevur minsta áhugan fyri tónleiki og filmi á fysiskum miðlum, so er at stinga høvdið innum áðrenn latið verður aftur fyri síðstu ferð. Kanska onkur dýrgripur verður funnin, áðrenn alt fer upp í talgildan royk.
Inner sleeve til Organisation: Tone Float
Baksíða á Organisation: Tone Float (ferðslu keylan til vinstru indikerar at hetta er pre-Kraftwerk, í og við at báðar tær fyrstu Kraftwerk pláturnar hava ávikavist eina reyða og grøna ferðslu keylu á húsanum. Klistrimerkið niðast til høgru indikerar nakað, ið verður søga fyrsta dagin. Hvør skjalfestir minnini?)


*Her stóð "plátu/fløguhandil" áður, men eg broytti tað til "fløguhandil", tí pláturnar munnu í framtíðini fara at hava betri sømdir enn fløgurnar.

4/5/14

20 years ago today

Kurt Cobain (Feb. 20, 1967 - April 5, 1994).
Give me a Leonard Cohen afterworld, so I can sigh eternally
-Kurt Cobain, 'Pennyroyal Tea'.

"I'm sorry I couldn't have spoken to the young man. I see a lot of people at the Zen Centre, who have gone through drugs and found a way out that is not just Sunday school. There are always alternatives, and I might have been able to lay something on him."
-Leonard Cohen (responding to Cobain's death).
I was 14 when Kurt Cobain took his own life. Nirvana was the soundtrack of so many intense teenage emotions and experiences and our obsession with Kurt only grew afterwards.

I didn't become aware of the Leonard Cohen reference in 'Pennyroyal Tea' until years later. The thing is that in those days I was so obsessed with Nirvana that I had posters and song lyrics hanging on my bedroom walls. I even put up a printed copy of Kurt's suicide letter. My mother didn't like that one bit. It was too much. Also, she didn't approve of a lot the loud rock music I listened to. We had our arguments.

One day I found Leonard Cohen's Greatest Hits in her CD collection and took it to my room. I began listening to it. At loud volume. But there was no arguing. When my mother realized that I was digging some of "her" music we struck up a different kind of conversation and enjoyed a mutual appreciation of Leonard Cohen. I remember it as one of the first instances where we agreed upon something musically while acknowledging that we were from different generations and had different outlooks.

The above incidents took place in Aarhus, Denmark, where we were living at the time. Whenever I hear Leonard Cohen's 'Suzanne' I think of Aarhus and our apartment. In my mind there was a scent of tea and oranges in the air.

Today it is 20 years ago since Kurt Cobain took his own life. My girlfriend and I put on the Unplugged in New York DVD earlier today to mark the occasion. The Leonard Cohen line in 'Pennyroal Tea' stood out to me and things came back in my mind. I must say I really like Leonard's heartfelt response to Cobain's suicide. I wonder what it must feel like to be referenced and covered by people and then outliving them.

Let the music play.

4/2/14

Tangerine Dream, Michael Rother, Dieter Moebius live in Tivoli tomorrow!

I am - mildly put - looking very much forward to this gig tomorrow. A year ago, I hadn't seen any of the great German bands of the era spanning from the late 60's to the early 80's. The era and music which was labelled "krautrock" by British journalists. Then Kraftwerk came to Roskilde '13, we saw it, and it was good! 

And then out of nowhere this triple whammy was announced in December and we bought tickets right away. Before the concert there will be an artist talk feat. Edgar Froese (Tangerine Dream), Michael Rother & Hans Lampe and Dieter Moebius. It will be moderated by music journalist Jan Sneum. We also managed to get tickets to that (free tickets but limited to 150 people on a first come first serve basis).

The concert will open with Dieter Moebius performing the music of Cluster, Cluster & Eno, Harmonia and Moebius & Plank. Then it's Michael Rother feat. Hans Lampe performing the music of NEU!, Harmonia and Michael Rother solo. And last but not least Tangerine Dream's debut live performance of their soundtrack to William Friedkin's Sorcerer (1977) in its entirety.

Wow. Just wow. Over these last couple of years there has probably not been any other era of music that I've been more into than krautrock. After tomorrow I will have seen live representations of the music of Tangerine Dream, Michael Rother, NEU!, Harmonia, Cluster, Cluster & Eno and Moebius & Plank. Add that to Kraftwerk last year. That's crazy! Now if only there was a CAN and/or Faust related gig happening soon...that would mean full circle :)

I have blogged several times about krautrock earlier so if you'd like further thoughts on that go here, here, here, here, here, here or here.

I'll also leave you with some amazing albums. Maybe you'll find the right hour sometime to check them out. They're all worth it!






4/1/14

Frankie Knuckles R.I.P.

Frankie Knuckles 1955-2014.
Earlier today I read the news that legendary DJ and producer Frankie Knuckles has passed away at age 59. Frankie Knuckles was a legend of house music and was called the "Godfather of House Music" by some.

Born and raised in the Bronx, he started out DJ'ing disco and soul in the early and mid 70's New York scene along with Larry Levan and others. Later he moved to Chicago and became an integral part of the house scene at The Warehouse (the namesake of the house genre).

My girlfriend Solveig and I are a DJ duo and we go by the name of Sugardaddy & Honeypie. Last year we were invited to open the Grundin DJ stage at G! Festival in the Faroe Islands with a disco set.

We happily obliged and snuck in Frankie Knuckles' seminal house track 'Your Love'. Knuckles was a pioneer of house music but what he did was also steeped in the sounds, beats and vibes of disco. Future disco, if you will, and 'Your Love' exemplifies this brilliantly. Awesome and beautiful dance music. May he rest in peace.